ตอนที่ 2

รุตย์กล่าวให้ลูกชายคลายกังวล ทุกวันนี้เขามีสวนอยู่ในจังหวัดเพชรบุรีเกือบพันไร่ มีทั้งกล้วยหอม มะนาว ชมพู่ ลิ้นจี่ แก้วมังกร ทุเรียน แตงโมและอีกมากมาย

รุตย์ทำสวนเป็นอาชีพมานานจนมีฐานะ ก่อนจะผันตัวมาเป็นพ่อค้าคนกลางรับซื้อผักผลไม้จากเกษตรกร กระจายขายไปทั่วประเทศ

“ระหว่างอยู่ที่นี่ สงสัยพ่อจะได้เจองานหนักแน่ๆ”

เอิร์ทเปรยขึ้นลอยๆ

“แกหมายถึงอะไร”

หัวคิ้วของรุตย์ชิดเข้าหากัน

“ก็อาการป่วยของเมียผมน่ะสิครับ… อย่างที่ผมบอกว่าไม่ธรรมดา ถ้าเมื่อไรที่ไม่เห็นผม… เฟิร์นจะจำใบหน้าผู้ชายที่อยู่ใกล้ว่าเป็นผม… นั่นแหละคืออาการป่วยสุดแปลกที่หมอเองก็ยังจนปัญญา แต่ก็เคยเจอคนป่วยลักษณะนี้มาแล้ว… แม้จะเกิดได้เพียงหนึ่งในล้าน”

“แล้วพ่อควรทำยังไง… ถ้าตอนที่แกไม่อยู่แล้วหนูเฟิร์นเห็นหน้าพ่อเป็นหน้าแก”

รุตย์ถามลูกชาย ด้วยไม่รู้ว่าเขาควรรับมือกับอาการประหลาดของสะใภ้ยังไง?

“พ่อก็ต้องเล่นไปตามเกม… แกล้งเออออไปครับ อย่าพยายามให้เหตุผลอะไร พ่อต้องลืมความจริงไปสักพัก หมอกำชับไว้ว่าอย่าพยายามอธิบายอะไรให้เฟิร์นต้องใช้ความคิดหนัก… เพราะอาจทำให้อาการยิ่งแย่ลง”

ได้ยินที่ลูกชายบอก ทำเอารุตย์ผู้เป็นพ่อถึงกับถอนใจเฮือกใหญ่ ด้วยไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้มาเจอโรคประหลาดอะไรเช่นนี้

อีกสองวันต่อมา

ตอนค่ำ หลังจากเอิร์ทเดินทางออกจากบ้านไปได้ไม่นานนัก จู่ๆ อาการป่วยของใบเฟิร์นก็แสดงออกมาให้เห็น หลังจากหล่อนนอนหลับไปพักใหญ่ๆ

พอตื่นขึ้นมารุตย์ก็ได้เห็น ว่าอาการที่ลูกชายบอกว่าหล่อนจดจำชายอื่นว่าเป็นสามีนั้นมันเป็นยังไง?

ทั้งที่ตอนเอิร์ทยังอยู่ อาการของใบเฟิร์นก็ดูปกติเหมือนคนทั่วไป

แต่เมื่อเอิร์ทไม่อยู่… ความทรงต่างๆ ที่มีต่อเขา ก็ทำให้สมองของหญิงสาวเกิดมโนภาพขึ้นมาว่าชายอื่นเป็นสามี แม้บางทีหล่อนจะจำได้เหมือนปกติ แต่แล้วจู่ๆ ก็จำไม่ได้ซะงั้น

“เอิร์ท… พี่เอิร์ทไปไหน… ”

ใบเฟิร์นถามพ่อผัว หลังจากหล่อนตื่นนอนแล้วพบว่าเอิร์ทหายไปแล้ว

“คือ… เอิร์ทไปต่างประเทศ อีกห้าวันก็กลับ หนูไม่ต้องกังวลนะ เดี๋ยวพ่อจะดูแลหนูเอง”

รุตย์กล่าวกับสะใภ้

“พี่เอิร์ท… งือออ… เฟิร์นจะหาพี่เอิร์ท… ”

หญิงสาวร้องไห้ไม่ต่างจากเด็กๆ หล่อนร้องเรียกชื่อสามีทั้งสะอื้น

“โอ๋… อย่าร้องไห้นะ”

ภาพน่าสงสารที่เห็น ทำให้รุตย์ต้องเดินเข้ามาใกล้ เอามือแตะไหล่ปลอบโยน ก่อนที่หญิงสาวจะโผเข้ากอดร่างกำยำของพ่อผัวเอาไว้แน่น

“หนูต้องนอนพักนะ… พ่อจะพาไปนอนนะจ๊ะคนดี”

รุตย์พยายามจะโอบไหล่ ประคองหญิงสาวเข้าไปในห้อง แต่ปลายเท้าของหล่อนที่ไม่ยอมขยับจากพื้น ราวกับมีกาวเหนียวติดเอาไว้ ทำให้รุตย์ตัดสินใจทำบางอย่าง

“งั้นพ่อคงต้องอุ้ม… ”

พ่อผัวยอบกายลงช้อนร่างเซ็กซี่ของสะใภ้ขึ้นอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขน พาหล่อนมานอนลงบนเตียงนอน ซึ่งใบเฟิร์นก็ยอมตามอย่างว่าง่าย

“นอนนะจ๊ะคนดี… หลับให้สบาย ไม่ต้องกังวลอะไรนะ… หลับนะ… พ่อจะอยู่ไม่ไกล”

รุตย์เอื้อมมือมาลูบศีรษะ สบตากับดวงตาแสนหวานที่มีหยาดน้ำตาขังคลอวิบวับ

“หลับนะจ๊ะ… คนดี… ”

เสียงทุ้มนุ่มอบอุ่น แววตาห่วงใย รุตย์คว้าผ้ามาห่มให้สะใภ้ ปรับแอร์ไว้ที่ยี่สิบห้าองศาด้วยกลัวว่าหล่อนจะหนาวเกินไป จากนั้นก็ก้าวออกมา

เมื่อออกมาอยู่นอกห้อง…

รุตย์ถอนใจเฮือก คว้าเบียร์ในตู้เย็นมาเปิดดื่มดับความเครียดและอารมณ์บางอย่างที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด

รุตย์เริ่มหนักใจ…

ไม่รู้ว่าตัวเองจะรับมือกับอาการป่วยแปลกๆ ของสะใภ้คนนี้ได้นานแค่ไหน

รุตย์ยกเบียร์กระป๋องที่สามขึ้นดื่มดับอารมณ์บางอย่างที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด…  

หรือเขาคิด?

รุตย์ถามตัวเองด้วยประโยคที่หาคำตอบไม่ได้…  หรือไม่เขาก็รู้คำตอบชัดเจน… เพียงแต่ไม่ยอมรับความจริงซึ่งเป็นสิ่งน่าอาย ว่าสะใภ้คนนี้น่าเอาเหลือเกิน

“นี่เราบ้าไปแล้วหรือนี่… ไม่ได้นะ… เราจะรู้สึกแบบนี้ไม่ได้นะ”

ใช่… รุตย์รู้สึกมีอารมณ์กับสะใภ้

เขารู้สึกได้ชัดเจนก็ตอนที่เอื้อมมือมาโอบไหล่แล้วหล่อนโผเข้ามากอดเขาแน่น สองเต้าคัพอีอวบใหญ่เบียดกับอกเขา ร่างนุ่มนิ่มอวบอัด ทุกสรรพางค์หนั่นแน่นไปด้วยเลือดเนื้อของวัยสาวที่เบียดเคล้าเข้ามา ทำเอาใจเต้น ลำเอ็นคัดแข็งแทงตุงขึ้นมาที่เป้าจนเขาจำต้องถอยหนี รีบอุ้มร่างของหล่อนแล้วพามานอนในห้อง