ANMELDENแดดยามเย็นที่ส่องผ่านเข้ามาทางระเบียงห้องกำลังถูกกลบด้วยความมืดสลัว พิชชานอนคลุมผ้าอยู่บนเตียง หูคอยฟังเสียงฝีเท้าที่ใกล้เธอเข้ามาทุกทีกลิ่นครีมอาบน้ำที่คุ้นเคยค่อย ๆ ลอยเข้าจมูกของเธอหลังจากที่ธนาหายเข้าไปในห้องน้ำเมื่อไม่กี่นาทีนี้“เป็นไงบ้าง” เจ้าของเสียงทุ้มที่วางมือลงบนหน้าผากเล็กเบา ๆ เพื่อต
“งั้นพี่คงต้องกินนมฟินน์ตุนไว้เยอะหน่อย” พูดจบเขาก็ซุกใบหน้าลงกับเต้าทรวงนุ่มนิ่มของเธอ มือออกแรงขยำทรวงอกกลมกลึง ยอดถันที่แข็งเป็นตุ่มไตหายเข้าปากของเขาในทันทีสติของพิชชากระเจิดกระเจิงอีกครั้ง เธอกัดริมฝีปาก เชิดคางขึ้นจนศีรษะแหงนเงยด้วยความซ่านเสียว ร่างกายของเธอรุ่มร้อนด้วยความปรารถนา ร่างกายสั่
สองแขนลมกลึงโอบรัดลำคอ ขณะเดียวกันท่อนแขนแข็งแรงก็โอบรอบเอวเธอไว้ ดึงร่างเล็กให้แนบชิด อกอวบแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างขณะที่ทั้งคู่ยังไม่หยุดครอบครองริมฝีปากของกันและกันเนิ่นนานกว่าจุมพิตเร่าร้อนจะผ่อนลง…ทันใดนั้นธนาก็ช้อนร่างบางขึ้นมาไว้ในอ้อมอก ก้าวเร็ว ๆ มาที่เตียง ให้เธอนอนลงไปแล้วกดจูบที่ข้อเท้า
และแล้ววันที่หลายคนรอคอยก็จะมาถึงในอีกไม่กี่วันนี้แล้ว...ฝนโปรยปรายลงมาแต่เช้ามืด พิชชาลืมตาขึ้นมาในอ้อมกอดของธนา มองเห็นปลายคางแข็งแรงเป็นปื้นสีเขียวจางของเขา ท่อนแขนข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ มือวางอยู่บนบั้นท้ายกลมกลึง รู้สึกถึงกลิ่นครีมอาบน้ำจาง ๆ ที่อบอวลอยู่ในผ้าห่มพิชชาลุกขึ้นช้า ๆ บนร่างกายมีเพ
ภายในห้องนั่งเล่น บรรยากาศเงียบเชียบจนน่าอึดอัดคุณมนูญนั่งสงบนิ่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ พลางอ่านนิตยสารของต่างประเทศ แต่บางครั้งก็เหลือบมองบันไดที่ทอดตัวขึ้นไปยังชั้นบนพิชยะนั่งเอนหลังพิงพนักด้วยท่าทีหงุดหงิด ใบหน้าตึงเครียด มือสองข้างกำหมัดแน่นอยู่บนตัก บางครั้งก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหมือนคนที่ยังคงอดก
“ป้องกันแล้ว แต่ว่า…” เธอพูดเสียงแผ่ว มือเล็ก ๆ บีบชายเสื้อตัวเองแน่นราวกับหาที่พึ่งพิงคุณเพ็ญพิชย์ขมวดคิ้วน้อย ๆ แต่ก็ยกมือขึ้นปราม ไม่ต้องการให้ลูกสาวต้องลำบากใจไปมากกว่านี้“เอาล่ะ เอาล่ะ เราไม่พูดเรื่องนี้กันแล้ว” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาสั่นไหวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะถามเสียงเบา ราวกับก
ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นก็ราวกับว่าหัวใจที่เคยถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด กำลังหลอมรวมตัวกลับมาเต้นใหม่เพียงเพราะหัวใจของเธอยอมฟังคำสารภาพต่อมาของพิชยะ “ใช่…ทีแรกมันก็เป็นแบบนั้น แต่หลังจากที่ฟันผลักผู้หญิงคนนี้ออกไปจากชีวิต ฟันถึงรู้ว่าวันเวลาที่ฟันได้อยู่กับเขาคือช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต” ชายหน
วันต่อมา ทั้งวันมนต์มีนาไม่เห็นพิชยะมาที่บริษัทจึงคิดว่าเหตุการณ์วันก่อนคงทำให้เขาถอดใจไปแล้ว สุดสัปดาห์ทีไรบรรยากาศในการทำงานของพนักงานบริษัทตะวันฉายก็จะครึกครื้นเป็นพิเศษ เพราะบางคนวางแผนจะไปเที่ยวต่างจังหวัดกับคนรัก บางคนก็วางแผนจะใช้เวลาในวันหยุดเสาร์อาทิตย์อยู่กับครอบครัว ถึงเวลาเลิกงานมนต์ม
“เอ๊ะ! นี่คุณ พูดอะไรหัดอายลูกอายเต้าบ้างสิ” คราวนี้เป็นคุณเพ็ญพิชย์ที่ถูกคุณมนูญรื้อฟื้นความหลังจนต้องปรามไว้“ตกลงจะเอาตามแผนของม้าไหม” คุณเพ็ญพิชย์หันมาถามบุตรชายด้วยสายตาแกมบังคับ“ขอผ่านครับ”“ทำไมล่ะ เดี๋ยวนี้เขาก็ง้อกันด้วยวิธีทั้งนั้นแหละ เชื่อม้าสิ รับรองได้ผล หรือเอาอย่างนี้ดีไหม ถ้ามันง้อ
ประตูห้องปิดลงแล้ว หญิงสาวนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ ความคิดและความกังวลมากมายไหลทะลักเข้ามาในหัวอีกครั้ง เธอไม่รู้ว่าที่ทำลงไปถูกต้องแล้วหรือเปล่า แต่เธอรู้เพียงอย่างเดียวว่าเธอไม่ได้ต้องการให้เรื่องออกมาเป็นแบบนี้ เธอไม่ได้ต้องการให้พิชยะมารับผิดชอบเธอกับลูก แม้แต่สมบัติสักชิ้นหรือเงิ







