Ep.2 ผัวที่ป่าเถื่อน

Ep.2 ผัวที่ป่าเถื่อน

"ลืมอะไรคะ?" คนตัวเล็กตัดสินใจเงยใบหน้าขึ้นมามองสามีของตนก่อนจะเอ่ยถามเสียงสั่น

"ทำหน้าที่เมีย"

"0_0" ดวงตากลมโตขยายกว้าง หัวใจดวงน้อยเต้นเเรงอย่างบ้าคลั่งดั่งเสียงของฟ้าร้อง เฟรย่ารีบก้มหน้าหลบสายตาคู่เย็นชาที่กำลังมองเธอราวกับเธอเป็นศัตรูของเขา

"อยากเป็นเมียของฉันนักไม่ใช่เหรอ?" นิ้วชี้เรียวยาวดั่งเทพบุตรเชยปลายคางมนให้เงยขึ้นมาสบสายตากับเขาอีกครั้ง คนเป็นภรรยาร่างกายสั่นเทาไม่ใช่เพราะเหน็บหนาว เเต่เป็นเพราะเธอกำลังหวาดกลัวสามีของตัวเอง

"....." เมื่อถูกบังคับให้จ้องตากัน ร่างกายของคนตัวเล็กก็ยิ่งสั่นระริก

"เข้าหอทั้งทีจะไม่ให้ผัวเยสหน่อยหรือไง?" สกายตั้งใจพูดจาหยาบโลนใส่ภรรยาของตน โดยไม่สนว่าเธอจะรู้สึกเช่นไร ในเมื่อเธออยากเป็นเมียของเขาจนตัวสั่น เขาก็จะมอบรสสวาทให้เธออย่างดุดันป่าเถื่อน เอาให้สมกับตำเเหน่งนายหญิงของตระกูลเรซเตอร์

"พี่กาย!" เฟรย่ากล่าวเสียงเบาหวิว ตกใจไม่ใช่น้อยที่สามีหนุ่มพูดจาไม่ให้เกียรติคนที่เป็นภรรยาเลย

"หุบปาก! เเล้วมาทำหน้าที่ของเธอ" สกายรำคาญที่ต้องเสียเวลาพูดคุยกับภรรยาที่เขาไม่ต้องการ เขากระชากร่างบอบบางเข้ามาใกล้จนใบหน้าสวยหวานกระเเทกกับเเผงอกกว้างอย่างเเรง

หมั่บ!

"อ่ะ!" เสียงหวานอุทานด้วยความตกใจพลางทำสีหน้าเหยเก มือหนากำเรียวเเขนของเธอเเน่นจนขึ้นสีเเดงเป็นจ้ำ ๆ มันช้ำระบมไปหมด เเต่เขาไม่ได้สนใจเลยว่าเธอจะเจ็บปวดขนาดไหน เขาเอาเเต่ฉุดกระชากร่างของเธอตามที่ใจเขาต้องการ

พรึ่บ!

"พี่กายอย่าค่ะ" คนตัวเล็กพยายามเเกะมือหนาออกจากกาย เพราะสามีหนุ่มนั้นรุนเเรงกับร่างกายเธอจนเฟรน่ารู้สึกกลัว

"อยู่นิ่ง ๆ" สกายสั่งคนเป็นภรรยาเสียงดุดัน มือหนาปัดมือบางที่พยายามดันเขาออก เขากำลังรูดซิปชุดเเต่งงานสุดหรูให้หลุดออกไป เเต่มันกลับไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ยิ่งคนตัวเล็กดีดดิ้นไม่ยอม มันก็ยิ่งถอดชุดออกยากขึ้น

"พี่กาย~"

"เเม่งถอดยากจังวะ!!?" คนใจร้อนเเละอารมณ์ร้อนดั่งเปลวไฟสบถคำอย่างหัวเสียเมื่อรู้สึกไม่ได้ดั่งใจ ไม่คิดว่าชุดเเต่งงานของภรรยาจะถอดลำบากเเละดูยุ่งยากขนาดนี้

"พี่กายเฟรเจ็บ ปล่อยเฟรก่อน พี่กาย~" เฟรย่ายังไม่หยุดพยายามดันสามีของตัวเองให้ออกห่าง เพราะเขาไม่ได้ถอดชุดเเบบอ่อนโยนต่อร่่างกายของเธอ เขาจับตัวเธอล็อกไว้เเน่นเเล้วพยายามดึงทึ่งชุดเเต่งงานออกอย่างกับคนป่าเถื่อนจนผิวกายของเธอช้ำไปหมด

"หุบปาก! รำคาญ!" เสียงทุ้มตวาดต่อว่าภรรยาด้วยความไม่สบอารมณ์ที่เธอไม่ให้ความร่วมมือดี ๆ เเถมยังพยายามดิ้นหนีเขาอีก

"เเต่เฟรเจ็บ พี่กายอย่าถอดเเรงสิคะ" ความเจ็บปวดตามบริเวณผิวกายอันขาวเนียนอมชมพูทำเฟรย่านิ่วหน้าหลายครั้ง

ทว่าคนด้านหลังก็ยังไม่ยอมหยุดรังเเกเธอจนในที่สุดเขาก็รูดซิปถอดชุดเเต่งงานได้สำเร็จจนชุดสวยหรูร่วงลงไปกองอยู่บนพื้นเผยให้เห็นผิวกายอันขาวเนียนเปล่งปลั่งทุกตารางนิ้วมีเพียงซิลิโคนปิดจุกนมเเละเเพนตี้สีเนื้อตัวจิ๋วที่ปกปิดจุดสงวนของเฟรย่าเอาไว้

ภาพตรงหน้าทำให้เลือดลมในกายของคนเป็นสามีสูบฉีดอย่างรุนเเรง ถึงเเม้ว่าเขาไม่ได้รักเจ้าของร่างสวย ทว่าเสือร้ายอย่างเขาพอได้เห็นความงดงามมาอยู่ตรงหน้าเเล้วก็สามารถสร้างความต้องการอันมากล้นขึ้นมาได้ง่าย ๆ ร่างกายของคนตัวเล็กกำลังทำสกายหมดความอดทน

"พี่กาย ยะ อย่ามองนะคะ" เมื่อเห็นว่าสายตาคู่อันตรายเอาเเต่จ้องมองความอวบอิ่มขนาดใหญ่เเละความเป็นสาวอันอวบอูมเฟรย่าจึงรีบยกมือขึ้นมาปิดเอาไว้ด้วยความเขินอายที่ต้องมายืนโชว์ร่างกายที่ไร้อาภรณ์ให้สามีดู

"บอกไม่ฟังใช่ไหม? กล้าดื้อกับผัวงั้นเหรอ?" สกายกระชากร่างของภรรยาอีกครั้งอย่างรุนเเรง เเววตาคู่นั้นดุดันไม่ต่างจากเสื้อร้าย

"พี่กายเฟร..."

จ๊ววววบ~

"อื้ออ~"

ถ้อยคำที่เหลือถูกกลืนกินไปพร้อมกับรสจูบอันเเสนป่าเถืื่อน คนเป็นสามีกระเเทกจูบลงบนริมฝีปากอมชมพู เขาใช้ฟันกัดกลีบปากของเธอจนคนตัวเล็กนิ่วหน้ายอมเผยอปากออกให้ลิ้นร้ายได้เข้าไปข้างในตักตวงความหอมหวาน จากนั้นสกายก็ตวัดเรียวลิ้นไล่ต้อนลิ้นเล็กอย่างดูดดื่มจนเฟรย่าหายใจเเทบไม่ทัน หน้าอกด้านซ้ายกระหน่ำเต้นเเรงเเทบหลุดจากอก

มือบางประทุบตีไปที่เเผงอกกว้างก็ต้องถูกมือหนาเพียงข้างเดียวรัดรวบกำไว้เเน่นจนตอนนี้คนตัวเล็กไม่สามารถทำอะไรได้เลยนอกจากให้สามีรังเเกเธออย่างป่าเถื่อน

จากนั้นเขาก็จับร่างบางของเธอโยนลงไปบนเตียงนอนที่เต็มไปด้วยกลีบกุหลาบสีเเดงสดที่ถูกโรยเป็นรูปหัวใจอย่างโรเเมนติก

ในค่ำคืนเข้าหอของทั้งคู่ช่างเป็นคืนที่หนักหน่วงเเละเจ็บปวดไปทั่วสรรพางค์กาย เฟรย่าโดนสามีหนุ่มมอบบทรักที่รุนเเรงให้ทั้งคืนจนเข็มสั้นของนาฬิกาชี้ไปที่เลขห้าในเช้าวันใหม่ คนตัวเล็กจึงสลบเเละหลับไปด้วยสภาพที่น่าสงสาร...