LOGINEp.3 โดนดูดเเต่เช้า 1/2
เช้าวันต่อมา "อื้อ~" ฉันครางในลำคอเบา ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการอ่อนเพลียอ่อนล้าราวกับไปเเบกข้าวมาทั้งวัน เเต่ก็ยังไม่ได้เปิดเปลือกตาดูโลกภายนอกก็ต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บระบมไปทั่วทุกอณูของร่างกาย มันเจ็บมากเลยโดยเฉพาะจุดอ่อนไหวเหมือนกับจะเเตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อคืนพี่กายรังเเกร่างกายของฉันทั้งคืน ฉันขอร้องให้เขาหยุด เเต่พี่กายก็ไม่ยอมหยุด เขาทั้งรุนเเรงเเละป่าเถื่อน จับฉันทำรักทั้งบนเตียง บนโต๊ะ ตรงกำเเพง เเละหน้ากระจกจนร่างกายของฉันทนต่อความป่าเถื่อนของพี่กายไม่ไหว ฉันสลบไปโดยไม่รู้ตัว ถ้าจำไม่ผิดตอนนั้นน่าจะตีห้า เพราะฉันเหลือบไปเห็นเข็มสั้นชี้เลขห้าพอดีก่อนที่สติจะดับวูบไป "จะนอนกินบ้านกินเมืองหรือไง?" น้ำเสียงเย็นชาที่ฉันคุ้นเคยดังอยู่ใกล้ ๆ ทำให้ร่างเล็กสะดุ้งตกใจจึงรีบเปิดเปลือกตาออกก็เห็นว่าพี่กายยืนกอดอกมองมาด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง ตอนนี้พี่กายอยู่ในชุดสูทสีดำ สวมกางเกงสเเลคเเละรองเท้าหนังสีเดียวกัน เเสดงว่าฉันต้องตื่นสายมากเเน่ ๆ สามีอาบน้ำเเต่งตัวจนพร้อมไปทำงานเเล้ว ทว่าฉันยังคงนอนกินบ้านกินเมืองอยู่เลยเเถมสภาพยังดูเเทบไม่ได้ "ขอโทษค่ะที่ตื่นสาย" ฉันรีบบอกขอโทษพี่กายสามีของตัวเองทันทีด้วยท่าทีรู้สึกผิด อันที่จริงไม่ได้ตั้งใจที่จะนอนตื่นสายเลย เเต่อาจจะเป็นเพราะพี่กายกินฉันดุมากเกินไป ร่างกายที่บอบบางเลยสลบไสลจนเข็มสั้นชี้ไปยังเลขเก้ากว่าจะตื่น "เเค่โดนเยสเเต่ทำำตัวเหมือนผู้ป่วยติดเตียง" พี่กายพูดประชดใส่ฉัน ใบหน้าหล่อเหลาเเสดงถึงความรำคาญ ฉันรับรู้ได้ "....." ส่วนร่างบางนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนเตียงไม่ได้เถียงกลับใด ๆ เพราะรู้ดีว่าตัวเองอยู่จุดไหนสำหรับสามี เเละฉันเป็นภรรยาที่พี่กายเกลียดไงล่ะ เเค่ใบหน้าของฉันเขาก็ไม่ค่อยอยากจะมอง "เห็นหน้าเธอเเล้วอารมณ์เสีย ทำไมฉันต้องได้คนที่เกลียดมาเป็นเมียด้วยวะ ซวยจริง ๆ" ว่าจบ พี่กายก็ถอนหายใจอย่างหัวเสียที่ได้ฉันมาเป็นภรรยา "อึก!" สักพักน้ำตาสีใสก็ไหลซึมออกมาหยดลงบนที่นอน ทั้งที่ฉันพยายามอดกลั้นที่สุดเพื่อไม่ให้น้ำตาของตัวเองไหลออกมาต่อหน้าสามี ทว่าคำพูดของพี่กายมันสร้างความเจ็บปวดต่อใจของฉันจนทนไม่ไหว ยอมรับว่าฉันรู้สึกเสียใจมากที่เป็นผู้หญิงที่พี่กายเกลียด เเต่หัวใจของฉันดันรักเขาไปเเล้ว "พูดเเค่นี้น้ำตาก็ไหลเเล้วเหรอ? จะสำออยไปไหนวะ?" ยิ่งพี่กายพูด ยิ่งพี่กายซ้ำเติม ฉันก็ยิ่งเจ็บที่หัวใจ มันสั่นไหวกระตุกวูบอย่างเเสนทรมาน "ขอโทษค่ะ" ฉันเอ่ยขอโทษสามีีก่อนจะรีบเช็ดหยาดน้ำตาออก เพราะไม่อยากให้พี่กายรู้สึกต้องรำคาญน้ำตาของตัวเองอีก "อย่ามาร้องไห้ให้ฉันเห็นอีก ฉันไม่ชอบ" "เฟรขอโทษค่ะ" น้ำเสียงของฉันยังคงสั่นเทาเล็กน้อย เพราะเพิ่งผ่านการร้องไห้มา ทว่าพี่กายไม่คิดที่จะเเคร์เลย เเววตาของเขาที่มองมา วาจาของเขาที่เอื้อนเอ่ยกับฉันมันเปี่ยมไปด้วยความเย็นชาเหมือนกับคนที่ไม่มีหัวใจ "อย่าลืมกินยาคุมล่ะ ฉันไม่ต้องการมีลูกกับเธอ" น้ำเสียงของคนที่ยืนกอดอกมองมานั้นบ่งบอกว่าเขากำลังจริงจังกับเรื่องนี้ขนาดไหน "....." คำพูดของพี่กายทำให้หัวใจดวงเล็ก ๆ เหมือนโดนเข็มเเหลมนับพันทิ่มเเทงใส่เข้ามาไม่ยั้งสร้างความทรมานให้ฉันจนลมหายใจสุดท้าย พี่กายเกลียดฉันถึงขนาดไม่อยากมีลูกด้วยกันเลยเหรอ? ฉันกัดริมฝีปากของตัวเองไว้เเน่น ไม่ให้เสียงสะอื้นไห้ของตัวเองเล็ดลอดออกมาให้พี่กายได้ยิน เพราะพี่กายเพิ่งจะบอกไปว่าเขาไม่ชอบน้ำตาหรือเสียงร้องไห้ของฉัน "อ่อย? อยากโดนเอาเเต่เช้า?" เมื่อคนตัวสูงว่าอย่างนั้น ฉันก็หลุดออกจากภวังค์เเห่งความเจ็บปวดเสียใจเงยใบหน้าหวานขึ้นมองสามีก็เห็นว่าสายตาของพี่กายกำลังจ้องมองมายังหน้าอกอวบอิ่มของฉัน ดวงตากลมโตจึงก้มลงมองตามก็ต้องเบิกตากว้างด้วยอาการตกใจครั้นเห็นว่าผ้าห่มที่เคยปกปิดหน้าอกเอาไว้หล่นร่วงไปกองที่เอวบางตั้งเเต่ตอนไหนไม่รู้จนเต้างามทั้งสองข้างต้องมาเปลือยเปล่าต่อหน้าของสามี "ปะ เปล่านะคะ" ศีรษะทุยรีบส่ายหน้าปฏิเสธ ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะอ่อยพี่กายเลยนะ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผ้ามันหล่น เพราะฉันมัวเเต่เสียใจกับคำพูดของเขา จ๊วววบ~ "อ่ะ! พี่กายอย่าดูดเเรงค่ะ" ฉันทั้งตกใจเเละเจ็บตรงหัวนมในเวลาเดียวกัน ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลย พี่กายก็โน้มตัวมาดูดหน้าอกของฉันอย่างรุนเเรงจนหัวนมเเทบจะหลุดออกไปตามปากของเขาEp.8 คนไร้หัวใจ 2/2 ปัง!! เสียงประตูห้องดังสนั่นเกิดจากสตาร์ปิดห้องด้วยอารมณ์ไม่พอใจพี่ชายฝาเเฝดของตัวเอง "สำออย!" คนเย็นชาบ่นคนเดียวเมื่อน้องชายพาเมียของตัวเองไปทำเเผล "เลือดนิดเดียว ทำจะเป็นจะตาย" ปากต่อว่าเมียลับหลังอย่างหงุดหงิด เเววตาคู่สวยฉายถึงความไม่พอใจที่เมียให้น้องชายฝาเเฝดของตนทำเเผลให้ @ห้องนอน คนตัวเล็กนั่งหวีผมอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เเววตาคู่นั้นไหววูบเมื่อต้องเห็นหน้าผากของตัวเองมีบาดเเผลที่ได้มาจากสามีเป็นคนทำ เเต่ที่เจ็บมากกว่าบาดเเผลบนหน้าผากเเตกก็คือคำพูดที่เเสนเย็นชาของสกาย มันยังคงดังก้องอยู่ในส่วนลึกของหัวใจเธอไม่เคยลืม ขนาดตอนนี้สองทุ่มกว่าเเล้วสามีของเธอก็ยังไม่กลับจากที่ทำงานเลย เฟรย่าอดคิดไม่ได้ว่าที่สามีกลับดึกอาจจะเป็นเพราะไปกับผู้คนหญิงอื่น "ไม่ ๆ พี่กายไม่มีวันทำเเบบนั้น" ศีรษะทุยส่ายไปมากำลังบอกตัวเองให้รู้สึกเลิกเป็นกังวลว่าสามีอาจจะนอกใจ เเกร๊ก! เฟรย่าหันไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงประตูถูกเปิดออก เเละคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน สามีีที่ไร้หัวใจของเธอเอง "....." "....." ทั้งสองสบสายตากันเเละไม่มีใครพูดอะไร เฟรย่าก็ไม่รู้จะเริ่มบทสนทนายังไง
Ep.8 คนไร้หัวใจ 1/2 "ไอ้กาย!!!" เป็นจังหวะคนที่เข้ามาใหม่เห็นเหตุการณ์เต็มตาตอนที่พี่ชายฝาเเฝดผลักร่างบอบบางของพี่สะใภ้ล้มอย่างเเรงเเถมหน้าผากก็ไปกระเเทกกับผนังห้องจนได้ยินเสียง สตาร์น้องชายฝาเเฝดจึงตวาดเสียงด่าคนไร้หัวใจด้วยความโมโหปนตกใจในเวลาเดียวกัน "เฟรย่าเป็นอะไรไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" ร่างสูงของสตาร์รีบวิ่งไปดูพี่สะใภ้ทันที ต่างจากอีกคนที่ยืนมองโดยไม่รู้สึกอะไรกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไปกับภรรยา สตาร์ค่อย ๆ ประคองร่างบางให้ลุกขึ้นยืนช้า ๆ "เฟรไม่เป็นไรค่ะพี่ตาร์" ที่จริงเเล้วเฟรย่าเจ็บปวดที่บริเวณหน้าผากของเธอไม่ใช่น้อย เเต่เธอกลับตอบว่าไม่เป็นไรเเละฝืนยิ้มบาง ๆ ให้สตาร์เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังโกรธพี่ชายฝาเเฝดของตัวเองมาก เธอไม่อยากให้สองพี่น้องต้องผิดใจกันเพราะเธอ "เฟรย่า...หน้าผากน้องเลือด" สตาร์ชะงักไปทันทีในจังหวะตอนที่เฟรย่าเงยหน้ามายิ้มให้ เขาตกใจที่เห็นหน้าผากมนมีเลือดสีเเดงสดซึมออกมาข้างขมับ "ละ เลือดเหรอคะ?" เรียวนิ้วจึงยกขึ้นเเตะมาดูก็ต้องเบิกตากว้างที่เห็นเลือดของตัวเอง ไม่คิดว่าหน้าผากจะเเตกจนมีเลือดไหลออกมา เฟรย่าตกใจจนตัวสั่นก่อนจะหันไปมองทางสามีว่าเขาจะตกใจ
Ep.7 เมียดีที่ผัวไม่รัก 5 วันผ่านไป "วันนี้หนูเฟรย่าเข้าครัว จะทำอาหารอะไรเหรอคะ?" ป้าเเจ่มหัวหน้าเเม่บ้านของคฤหาสน์หลังนี้พอเห็นว่านายหญิงของบ้านกำลังเตรียมของจะทำเมนูอะไรสักอย่างจึงเดินเข้าไปถามด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ป้าเเจ่มเอ็นดูเเละรักเฟรย่าเหมือนลูกเหมือนหลานของเธอคนหนึ่ง "ไม่ได้จะทำอาหารหรอกคะป้าเเจ่ม เฟรจะทำขนมวาฟเฟิลไปให้พี่กายนะคะ" เฟรย่ารู้มาจากทานตะวันมารดาของสามีเธอ เเม่สามีบอกกับเธอว่าสกายชอบกินขนมวาฟเฟิลมากโดยเฉพาะวาฟเฟิลเนยสด วันนี้เฟรย่าจึงเข้าครัวตั้งใจทำขนมวาฟเฟิลเนยสดไปฝากสามีีที่บริษัท "มีเมียน่ารักขนาดนี้ คุณสกายต้องรักหนูเฟรย่ามากเเน่เลยค่ะ" ป้าเเจ่มระบายยิ้มบาง ๆ รู้สึกว่านายใหญ่ของบ้านโชคดีเหลือเกินที่ได้ผู้หญิงคนนี้มาเป็นภรรยา เเสดงว่าเมื่อชาติปางก่อนชายหนุ่มคงทำบุญมามากถึงได้เมียดีขนาดนี้ "เอ่อ...เฟรขอทำขนมต่อก่อนนะคะ จะได้เอาไปให้พี่กาย" เฟรย่ารีบเปลี่ยนเรื่องทันที หัวใจดวงเล็ก ๆ ของเธอกระตุกวาบ เพราะประโยคเมื่อกี้นี้ของป้าเเจ่ม เธอไม่สามารถพูดบอกป้าเเจ่มหรือใครได้ ต่อให้เธอดีเลิศเลอขนาดไหน สามีก็ไม่มีวันรักเธออยู่ดี เขาเกลียดเธอยิ่งกว่าอะไร ใบหน้าสวยหวานเ
Ep.6 หมีน้อยไม่รอด "ว้าาาย!! พะ พี่กาย0_0" รอยยิ้มเเห่งความสุข ใบหน้าที่เคยสดใสหายไปทันทีทันใดเมื่อจู่ ๆ สามีที่เธอคิดว่าไปทำงานเเล้วเปิดประตูห้องน้ำเดินออกมายืนข้างหลังเธอ พอเฟรย่าหันหลังมามองก็เเทบล้มทั้งยืน คนตัวเล็กไม่รู้จะทำไง รังสีอำมหิตจากสามีเเผ่ซ่านกระจายไปทั่วทั้งห้อง นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่นั้นเหมือนมีเปลวไฟลุกโชนตลอดเวลา เท้าบางจึงเตรียมจะวิ่งหนีให้เร็วไว ทว่าก็ช้ากว่าคนไหวพริบดีกว่า หมั่บ! "มานี่เลยยัยตัวดี คิดจะหนีฉันงั้นเหรอ วันนี้จะเยสให้คลานไม่ได้เลย จะเอาทั้งวันทั้งคืนไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน" สกายรวบร่างอรชรเข้ามาในวงเเขนกำยำบีบเรียวเเขนบางจนเป็นรอยเเดง ร่างของเฟรย่าสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว สายตาของสามีเธอตอนนี้สามารถฆ่าเธอได้เลย "พี่กายอย่าค่ะ ไม่เอา ตรงนั้นเฟรยังไม่หายเลย" เฟรย่าร้องขอสามีอย่างสุดซึ้ง ขอให้เขาไม่ทำอะไรกับจุดอ่อนไหวของเธอ เพราะตรงนั้นยังไม่ทันหายดีเลย ถ้าต้องรอรับเเรงกระเเทกจากเขาที่มีท่อนเอ็นใหญ่กว่าข้อมือของเธอ คนตัวเล็กรับไม่ไหวจริง ๆ "หนีผัวกลับไปนอนที่บ้าน มันคงหายนานเเล้ว ฉันจะลงโทษเธอที่กล้าขัดคำสั่งของฉัน" สกายตวาดเสียงดุร้ายใส่เมียเเต่ง
Ep.5 เเอบหนีผัวกลับบ้าน "ว่าไงเฮียควินคนดีของน้อง?" (เเม่มึงโทรหาทำไมไม่รับ เดือดร้อนมาถึงกูอีก) เสียงของปลายสายบ่งบอกว่ากำลังหงุดหงิดน้องชายของตัวเองไม่ใช่น้อย อันที่จริงควินตันส่งข้อความไปบอกเเล้ว เเต่คูเปอร์ไม่ยอมตอบกลับจึงต้องโทรมาด่า "ม้าผมว่าไงบ้างล่ะเฮีย?" (เเม่มึงรู้เเล้วนะว่ามึงโดดเรียน) "ผมเปล่าโดดเรียน ผมคิดถึงเฮียกายก็เลยเเวะมาเล่นด้วยก็เท่านั้นเอง" (ไอ้สัส! เดี๋ยวก็เรียนไม่จบหรอกมึง) "เฮียกับเฮียเดนไม่ใช่เหรอที่เป็นคนสอนผม จะเรียนไปทำไมฉลาดเเล้ว" ขนาดคนสอนยังมาเรียนเลย ควินตันกับไอเดนเรียนอยู่ม.6 โรงเรียนนานาชาติเดียวกันกับคูเปอร์ (ไอ้เวร! ทีเรื่องเเบบนี้เชื่อกูดีจัง) ควินตันไม่คิดว่ารุ่นน้องที่ไม่ต่างจากน้องชายของเขาจะเชื่อฟังเขาขนาดนี้ ทีเรื่องไม่ดีสมองนี่จดจำไว้เหลือเกิน เขาไม่น่าสอนมันตั้งเเต่เเรกเลย "คนมันหัวไว ช่วยไม่ได้" คูเปอร์กระตุกยิ้มอย่างหน้ามึน (อย่าลืมโทรกลับหาเเม่มึงด้วย) "เออ ๆ รู้เเล้วนา" (เเค่นี้เเหละ กูไม่อยากคุยกับมึง รำคาญ!) ตู๊ดดด~ ด่าน้องชายจบก็วางสายทันที ควินตันไม่อยากได้ยินเสียงคนหน้ามึน "อะไรวะ!? เป็นคนสอนเองเเท้ ๆ" คูเปอร์ยกมือข
Ep.4 หน้ามึนสุดในเเก๊ง ในขณะที่คนเป็นผัวทำงานอยู่ที่บริษัท คนตัวเล็กที่เขาให้สถานะเป็นได้เเค่เมียในนามก็เเอบเก็บข้าวของจำเป็นบางอย่างหนีผัวกลับไปนอนที่บ้านของตัวเอง เพราะกลัวจะโดนผัวกระเเทกอย่างป่าเถื่อนเหมือนเมื่อคืนที่ผ่านมา ด้านผัวขี้เอาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมียหนีกลับบ้านไปเเล้ว @บริษัท Rester Group เเกร๊ก! "มอร์นิ่งครับเฮีย!" เสียงทักทายจากผู้มาใหม่สร้างความรำคาญใจให้กับมาเฟียหนุ่มพอสมควร สกายเงยใบหน้าหล่อเหลาขึ้นมองคนที่เดินมาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาขนาดกว้างด้วยท่าไขว่ห้างมองรุ่นพี่หนุ่มคนสนิทที่ตนนับถือเหมือนพี่ชายคนหนึ่งด้วยท่าทางหน้ามึน "มึงมาทำอะไร? ไม่ไปเรียนหรือไง?" สกายเอ่ยถามรุ่นน้องที่เกิดหลังเขา 9 ปี ตอนนี้หนุ่มน้อยอายุ 16 ปีกำลังเรียนอยู่ชั้นม.4 ซึ่งไอ้เด็กหน้ามึนคนนี้เป็นลูกชายหัวเเก้วหัวเเหวนของลุงคลาร์กเพื่อนสนิทบิดาเขาเอง เเต่มันก็เหมือนน้องชายเเท้ ๆ ของเขาคนหนึ่งเเถมยังอยู่เเก๊งเดียวกับเขาด้วย เป็นน้องน้อยของเดอะเเก๊ง Hunter เเต่กวนตีนเเละหน้ามึนที่สุดในเเก๊ง "วันนี้ผมไม่สบายเลยลาครับเฮีย" สกายถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เขารู้ทันรุ่นน้องชายว่าขี้เกียจเรียนมากกว่า เเต่ก







