로그인"เดียวเถอะนิว เบาก่อนให้คุณแม่ลูกอ่อนได้พักผ่อนบ้าง" "อุ๊ยจริงด้วย อย่าเสียงดังไปละลานิลให้คุณน้าไอซ์ได้พักผ่อนก่อนนะคะ" ทั้งคู่คุณกันพร้อมกับถามไถ่เรื่องอื่น ๆ จากแรนดิ้งค์และพ่อแม่ของเขาอีกมากมาย สองวันต่อมา "ลืมอะไรกันหรือเปล่า" น้ำรินรีบถามลูกชายออกมาหลังเก็บของเสร็จเพราะวันนี้ก็ออกจากโรงพยาบ
ช่วงเช้าของวันใหม่ "หลานย่าหลับตาพริ้มเลย ง่วงเหรอลูก" คุณน้ำรินรีบกล่าวออกมาเมื่อเห็นหน้าหลานแฝดของเธอ "หลับทั้งคู่เลยนะคะเนี่ย" มีใจที่ออกจากบ้านมาแต่เช้ารีบเสริมทับ "นั้นสิครับทำไมน้อง ๆ ของผมถึงหลับตานานขนาดนี้ละ แล้วมามี๊ละครับ" แรมโบในชุดนักเรียนรีบเอ่ยถามถึงคุณแม่แค่ไม่ได้เจอกันคืนเดียวเขา
"ครับ" แรมโบก็ตอบรับ พ่อแม่ลูกนอนกอดกันทั้งคืนเป็นภาพครอบครัวที่ดูแล้วน่ารักมาก สองเดือนต่อมา "โอ๊ย" เสียงไอซ์แลนด์ดังขึ้นทำให้เด็กชายที่นั่งสร้างเลโก้อยู่บนพื้นรีบหันมาถามแม่ทันทีด้วยความเป็นห่วงสุดหัวใจ "มามี๊เป็นอะไรครับ" แรมโบถามเสียงอ่อนด้วยความเป็นห่วงและกังวลในคราเดียวกัน "มี๊ปวดท้อง" ไอซ
"ลานิลมาหาพี่สิ" แรมโบเล่นหยอกล้อกลับลานิลในสระน้ำที่มีครูฝึกอุ้มลานิลไว้ "แอ้ แอ้" ลานิลร้องเสียอ้อแอ้ออกมาเหมือนจะรับรู้ "มาได้ไหมครับ" นาคินเอ่ยเสริมขึ้นมา "คุณลุงน้องจะหนาวไหมครับน้ำในสระเย็นมากเลยนะครับ" แรมโบรีบหันไปถามคริสด้วยความเป็นห่วง น้ำในสระเย็นก็ไม่ช่วยให้หนาวขึ้นเลยดูจากแดดประเทศไท
"มามี๊ครับน้องลานิลกำลังน่ารักเลย จุฟ รีบออกมานะครับน้อง ๆ ของพี่" แรมโบรีบทักท้วงอ้างหาสาเหตุที่ไม่เป็นสาเหตุแบบจริงจังตามความเคยชินพร้อมกับจุฟหน้าท้องของคนเป็นแม่เพื่อแสดงความรัก "โอเคครับแต่อย่ากลับดึกนะครับมี๊เป็นห่วง" สุดท้ายก็แพ้ราบคราบให้กับลูกชายตัวแสบทุกครั้ง บรื้นนนนนน เสียงรถดังเข้ามาจอ
"อืม~ ทำไรคะ" ร่างบางนอนหลับตาพริบอยู่บนที่นอนขนาดใหญ่หลังจากบทสวาทเกือบทั้งคืนได้สิ้นสุดลงจนชายหนุ่มเริ่มก่อกวนการนอนของเธอใหม่อีกครั้งในช่วงเช้า "มอนิ่งคิสครับ" แรนดิ้งค์ตอบรับก่อนจะนอนลงที่เดิมเพื่อให้ภรรยาได้พักผ่อน "ไอซ์ยังง่วงอยูเลยขอนอนต่อนะคะ" น้ำเสียงงัวเงียตาปิดสนิทพูดออกมาอย่างคนกึ่งหลั
ทั้งเขาและเด็กน้อยเปิดประตูห้องเข้ามาแต่ก็ได้ยินเสียงเด็กน้อยที่เดินตามมาร้องอุทานออกมาด้วยเพระความตื่นเต้นตกใจกับพวกโมเดลรถแข่งที่เขาสะสมเอาไว้ในตู้โชว์ "โอ้โห! คุณลุงสุดยอดเลยครับ" เด็กน้อยพูดเอ่ยชมพร้อมกับเดินไปมองตู้โชว์ทีละใบที่มีแต่พวกรถแข่งสะสมเต็มไปหมด "เราชอบคันไหนล่ะ" ชายหนุ่มถามเด็กน้อย
"แล้วก็ไอ้สรรพนามที่เรียกนาย ๆ นาย เนี่ยน่ะเปลี่ยนหน่อยก็ดีนะ" ชายหนุ่มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ติดจริงจังเล็กน้อยและมองหญิงสาวที่กำลังทานสปาเกตตีที่เขาทำอย่างมีความสุขในอาหารมื้อนี้ "ก็มันยังไม่ชินนี่" หญิงสาวพูดออกมาพร้อมกับในปากยังคงเคี้ยวเส้น สปาเกตตี้จนแก้มทั้งสองข้างที่ดูจะเยอะขึ้นมาด้วยเส้นสป
'อย่าไป...จากฉัน' งั้นเหรอเธอต้องหูฝาดไปแน่นๆ แต่ก็ยอมอยู่เฉยๆ ให้ชายหนุ่มได้กอดรัดเอาไว้อย่างแนบแน่น "แค่จะออกไปเอารถ" หญิงสาวพูดขึ้นมาหลังจากที่อยู่ในอ้อมกอดชายหนุ่มอยู่นาน "ไม่เอาไม่ให้ไป~" ชายหนุ่มยิ่งกระซับกอดแน่นกว่าเดิมพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาออกมาช้าๆ พอผ่านไปเพียงไม่นานชายหนุ่มก็เ
ปึก เสียงแรงเหวี่ยงร่างบางกระทบกับเตียงนอนใหญ่ "โอ๊ย เป็นบ้าอะไรของนายเนี่ย! " หญิงสาวตะโกนเอ่ยถามออกมาอย่าเก็บความเกลียดชังไม่มิด "แล้วที่ไปทำแบบนั้นละเป็นบ้าอะไร! " แรนดิ้งค์พูดออกมาด้วยความโมโหอย่างเหลืออด "นั้นมันก็สิทธิ์ของฉันนายอย่ามายุ่งได้ไหม" เธอก็พูดออกมาเพราะสุดจะทนแล้วเหมือนกัน "







