บทที่ 2 ประหารชายา 2

เมื่อเดินพ้นประตูท้องพระโรง สายลมหนาวก็พัดปะทะใบหน้า ลานประหารหลวงตั้งอยู่กลางพระราชวัง เป็นลานหินขนาดใหญ่ที่ใช้ลงโทษผู้กระทำผิดร้ายแรงต่อราชวงศ์ แท่นประหารสีดำตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง คมดาบของเพชฌฆาตสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกายเย็นเยียบ รอบลานเต็มไปด้วยผู้คน ข่าวการประหารพระชายาแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงตั้งแต่รุ่งสาง ชาวเมืองนับพันหลั่งไหลมามุงดูจนแน่นขนัด

"นางนั่นหรือคนวางยาฝ่าบาท"

"หน้าตาก็ดูอ่อนโยน ไม่นึกว่าจะใจอำมหิต"

"คนแบบนี้สมควรถูกตัดหัว"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังไม่ขาดสาย

ไป๋หลิงเยว่ค่อย ๆ เงยหน้ามองท้องฟ้า นางจำวันที่แต่งงานกับมู่เฉินอวี้ได้ดี

วันนั้นท้องฟ้าสดใส ดอกเหมยสีแดงบานสะพรั่งทั่วพระราชวัง

ฮ่องเต้ทรงมีพระราชดำรัสด้วยพระองค์เองว่า

"เจ้าทั้งสองต้องประคับประคองกันให้ดี"

ผ่านมาเพียงสามปี ทุกอย่างกลับจบลงที่ลานประหารแห่งนี้ ทหารผลักร่างของนางให้คุกเข่าบนแท่นหินข้อเข่ากระแทกพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียงทุ้ม แต่ไป๋หลิงเยว่ไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว ความเจ็บปวดทางกายไม่อาจเทียบได้กับความรู้สึกที่ถูกหักหลังแม่ทัพผู้คุมการประหารก้าวออกมายืนด้านหน้า

"นักโทษไป๋หลิงเยว่"

"เจ้ามีสิ่งใดจะกล่าวเป็นครั้งสุดท้ายหรือไม่"

หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตากวาดมองผู้คนรอบด้าน ไม่มีบิดา...ไม่มีมารดา...ไม่มีพี่ชาย...นางรู้ดีว่าตระกูลไป๋ถูกกักบริเวณตั้งแต่วันที่เกิดคดีคงไม่มีผู้ใดได้รับอนุญาตให้ออกมาส่งนางเป็นครั้งสุดท้าย

ท้ายที่สุด...สายตาของนางหยุดอยู่ที่ชายผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ห่างออกไป

มู่เฉินอวี้ เขายังคงอยู่ตรงนั้นไม่เคลื่อนไหว ไม่เอ่ยคำใด

ไป๋หลิงเยว่หัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ข้า...ไม่เคยวางยาฝ่าบาท" เพียงประโยคเดียว  เพราะนางรู้ดีว่าต่อให้พูดอีกกี่ร้อยครั้งก็คงไม่มีผู้ใดเชื่อ

เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นจากฝูงชน บางคนถึงกับปาก้อนหินขึ้นมาบนแท่น ก้อนหินก้อนหนึ่งกระแทกเข้าที่หัวไหล่ของนางอย่างแรง เลือดซึมออกมาตามเนื้อผ้าสีขาวแต่ไป๋หลิงเยว่กลับไม่แม้แต่จะหันไปมอง

ในขณะเดียวกันห่างออกไปหลายสิบลี้ ม้าสีดำตัวหนึ่งกำลังควบทะยานเต็มกำลังบนถนนหลวงเสียงกีบม้าดังก้องไม่หยุด

"หลีกทาง!"

องครักษ์ที่ควบม้าตามหลังตะโกนเปิดทางให้บุรุษบนหลังม้าสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

คือ...มู่เฉินอวี้ในมือของเขากำถุงผ้าไหมสีครามไว้แน่นภายในบรรจุถ้วยพระโอสถของจริงและเข็มเงินที่เพิ่งตรวจพบร่องรอยสำคัญเขาเพิ่งกลับจากตำหนักพักตากอากาศของฮ่องเต้พระองค์ก่อนหลังใช้เวลาสามวันสามคืนตามหาหลักฐานที่หายไปจนกระทั่งพบความจริงพิษ...ไม่ได้ถูกใส่ลงในหม้อยาแต่ถูกเคลือบไว้ที่ขอบถ้วยพระโอสถเมื่อฮ่องเต้ยกถ้วยขึ้นดื่มพิษจึงละลายลงไปในโอสถ ส่วนรอยนิ้วมือของไป๋หลิงเยว่...เกิดขึ้นก่อนการวางพิษหลายชั่วยาม หมายความว่านางบริสุทธิ์และคนร้ายมีโอกาสแตะต้องถ้วยหลังจากนางตรวจโอสถเสร็จแล้ว

"เร็วอีก!"

มู่เฉินอวี้กระตุกบังเหียนเต็มแรง หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนทันทีที่รู้ความจริงภาพใบหน้าของไป๋หลิงเยว่ก็ผุดขึ้นในหัว หากช้าแม้เพียงก้าวเดียว...เขาไม่กล้าคิดต่อกำแพงเมืองหลวงเริ่มปรากฏตรงหน้า

เสียงระฆังประหารดังขึ้นหนึ่งครั้ง...สองครั้ง...มู่เฉินอวี้หน้าถอดสี เขารู้ดีว่าระฆังใบที่สามดังขึ้นเมื่อใด

เพชฌฆาตจะยกดาบ

"หลิงเยว่..." เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนเร่งม้าจนสุดกำลัง

ขณะเดียวกัน บนลานประหาร เพชฌฆาตร่างใหญ่ก้าวขึ้นบนแท่น มือทั้งสองยกดาบประหารเล่มมหึมาขึ้นเหนือศีรษะ เสียงระฆังใบที่สาม...กำลังจะดังขึ้น...

กัง...

เสียงระฆังใบสุดท้ายดังกึกก้องไปทั่วพระราชวังหลวง เสียงนั้นสะท้อนผ่านกำแพงสูง ผ่านหลังคากระเบื้องเคลือบสีชาด และผ่านหัวใจของผู้คนทุกคนที่อยู่ ณ ลานประหาร เพชฌฆาตสูดลมหายใจลึก ก่อนกำด้ามดาบทั้งสองมือแน่นคมดาบเย็นเยียบสะท้อนประกายแสงอาทิตย์อ่อนยามสาย ราวกับกำลังรอชิมเลือดของผู้ต้องโทษ

แม่ทัพผู้คุมการประหารเงยหน้ามองท้องฟ้า ก่อนกล่าวเสียงเข้ม

"ลงมือได้!"

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง...

"หยุดก่อน!"

เสียงตะโกนอันทรงพลังดังแทรกเข้ามาจากนอกลานประหาร ผู้คนหลายพันคนพร้อมใจกันหันไปมอง ม้าศึกสีดำสนิททะยานผ่านประตูพระราชวังเข้ามาด้วยความเร็วสูงจนฝุ่นตลบ องครักษ์ที่เฝ้าประตูต่างรีบหลีกทาง บุรุษในอาภรณ์สีดำกระโดดลงจากหลังม้าแทบจะทันทีที่ม้าหยุด ชายเสื้อคลุมสะบัดตามแรงลม เส้นผมสีดำยาวปลิวกระจัดกระจาย แม้จะอยู่ในสภาพเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางต่อเนื่องหลายวัน แต่ดวงตาคมคู่นั้นกลับเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น

"องค์รัชทายาท!" เสียงอุทานดังขึ้นรอบด้าน

มู่เฉินอวี้ไม่สนใจสายตาของผู้ใด เขากำถุงผ้าไหมสีน้ำเงินไว้แน่น ก่อนวิ่งตรงไปยังแท่นประหาร

"หยุดการประหาร!"

"ไป๋หลิงเยว่บริสุทธิ์!"

คำพูดนั้นทำให้ทั้งลานตกอยู่ในความเงียบ

ไป๋หลิงเยว่ซึ่งคุกเข่าอยู่บนแท่นประหารค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น นางมองเห็นบุรุษผู้หนึ่งกำลังวิ่งตรงเข้ามาหา เป็นมู่เฉินอวี้...จริง ๆ หัวใจของนางสั่นไหวอย่างรุนแรง เขามา...เขามาจริง ๆ

มู่เฉินอวี้ยกถุงผ้าไหมขึ้นสูง

"ข้าพบหลักฐานใหม่แล้ว!"

"พิษไม่ได้อยู่ในพระโอสถ! คนร้ายวางพิษที่ขอบถ้วย!"

"ไป๋หลิงเยว่ไม่ได้เป็นคนทำ!"

เสียงของเขาดังชัดเจนไปทั่วลาน ขุนนางหลายคนเริ่มแตกตื่นเสนาบดีฝ่ายตุลาการเบิกตากว้างแม้แต่แม่ทัพผู้คุมการประหารยังชะงักไปชั่วขณะ

ฮองเฮาซึ่งประทับอยู่บนแท่นสูงกำพระหัตถ์แน่นจนปลายเล็บจิกลงบนฝ่ามือ พระนางเหลือบมององค์ชายรองเพียงเสี้ยวอึดใจ สายตาของทั้งสองประสานกันอย่างรวดเร็ว

ก่อนองค์ชายรองจะก้าวออกมาข้างหน้า

"ราชโองการได้ประกาศแล้ว!"

"ผู้ใดขัดพระบัญชา ถือเป็นกบฏ!"

แม่ทัพผู้คุมการประหารลังเล สายตามองสลับระหว่างองค์ชายรองกับองค์รัชทายาท คนหนึ่งถือราชโองการ อีกคนถือหลักฐานใหม่ เพียงชั่วอึดใจนั้นเอง

ฮองเฮาตรัสด้วยพระสุรเสียงเฉียบขาด

"ดำเนินการ!"

เพชฌฆาตที่ชะงักอยู่กัดฟันแน่น เขาไม่กล้าขัดพระบัญชาคมดาบในมือจึงฟันลงสุดแรง

"ไม่!" มู่เฉินอวี้คำรามเสียงดัง เขาพุ่งตัวไปข้างหน้าสุดกำลัง แต่ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว...กลับกลายเป็นระยะทางที่ไกลที่สุดในชีวิต

ฉัวะ!

เสียงคมดาบเฉือนผ่านเนื้อดังก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคน เลือดสีแดงสดกระเซ็นเปื้อนแท่นหินสีดำ ร่างของไป๋หลิงเยว่โอนเอน ก่อนจะล้มลงด้านหน้าอย่างไร้เรี่ยวแรง โลกทั้งใบของมู่เฉินอวี้เหมือนหยุดหมุน เขารับร่างของนางไว้ก่อนจะกระแทกพื้น อาภรณ์สีดำของเขาเปื้อนเลือดในพริบตา

"หลิงเยว่..."

น้ำเสียงที่เคยหนักแน่นกลับสั่นเครือ เขาประคองใบหน้าซีดขาวของนางไว้ด้วยสองมือดวงตาที่เคยสดใสกำลังพร่ามัวลงเรื่อย ๆ ไป๋หลิงเยว่มองเขาอย่างเลือนราง นางไม่เคยเห็นมู่เฉินอวี้ในสภาพเช่นนี้มาก่อน บุรุษผู้ไม่เคยก้มหัวให้ผู้ใด บุรุษผู้ไม่เคยหวาดหวั่นต่อสนามรบกำลังตัวสั่น มือของเขาสั่นจนแทบประคองนางไว้ไม่อยู่

"หมอ!...ไปตามหมอหลวงมา!" เขาตะโกนเสียงแหบแต่หมอหลวงทุกคนยืนนิ่ง เพราะต่างรู้ดี...มันสายเกินไปแล้ว

มู่เฉินอวี้รีบเปิดถุงผ้าไหมที่นำติดตัวมา เขาหยิบถ้วยพระโอสถออกมา พร้อมเข็มเงินที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท

"ข้าพบแล้ว...พิษอยู่ที่ขอบถ้วย...เจ้าไม่ได้เป็นคนทำ..." เสียงของเขาแตกพร่า

"ข้าหาหลักฐานได้แล้ว...แต่ข้าช้าเกินไป..."

หยดน้ำใสหยดหนึ่งร่วงลงบนแก้มของไป๋หลิงเยว่ จากนั้นก็อีกหยด...และอีกหยด

ไป๋หลิงเยว่เบิกตากว้าง น้ำตา...เขากำลังร้องไห้ ตลอดเวลาที่เป็นสามีภรรยากัน นางไม่เคยเห็นน้ำตาของบุรุษผู้นี้เลย นางเคยคิดว่าเขาเย็นชา ไม่เคยรักนาง ไม่เคยใส่ใจนางแต่ในวาระสุดท้ายของชีวิตกลับเป็นเขาที่กอดนางไว้แน่นที่สุด

"หลิงเยว่..."

"อย่าหลับ...ข้าขอร้อง...เจ้าอย่าทิ้งข้า..."

ไป๋หลิงเยว่พยายามขยับริมฝีปาก

นางอยากถามเหลือเกิน

"ท่าน...เชื่อข้าหรือ" แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา นางรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก ปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะแก้มของมู่เฉินอวี้เพียงแผ่วเบา สัมผัสนั้นสั้นเหลือเกินก่อนมือของนางจะค่อย ๆ ร่วงหล่นลงดวงตาคู่สวยปิดลงช้า ๆ ไร้ซึ่งลมหายใจ

"หลิงเยว่!"

เสียงคำรามของมู่เฉินอวี้ดังก้องไปทั่วลานประหาร เขากอดร่างไร้วิญญาณของนางแน่นราวกับหวังจะดึงชีวิตกลับคืนมา ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยคำใด ทั้งลานตกอยู่ในความเงียบอันน่าสะพรึง

มืดมิด...ทุกสิ่งถูกกลืนหายไปในความมืด ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด เสียงอ่อนโยนของสตรีผู้หนึ่งค่อย ๆ ดังแว่วเข้ามา

"คุณหนู..."

"คุณหนูเจ้าคะ..." ไป๋หลิงเยว่สะดุ้งเฮือก นางหายใจหอบรุนแรง เหงื่อเย็นไหลเต็มหน้าผาก สัญชาตญาณทำให้นางรีบยกมือแตะลำคอของตน ไม่มีเลือด...ไม่มีบาดแผล...ไม่มีความเจ็บปวดจากคมดาบ นางค่อย ๆ กวาดสายตามองไปรอบห้อง ม่านแพรสีงาช้าง กระถางกำยานรูปดอกเหมย โต๊ะเครื่องแป้งไม้หวงฮวาหลีทุกสิ่งล้วนคุ้นตา

นี่คือ...เรือนของนางในจวนไป๋

"คุณหนู ฝันร้ายอีกแล้วหรือเจ้าคะ" เสียงสาวใช้ดังขึ้นอีกครั้ง

ไป๋หลิงเยว่หันขวับไปมอง เมื่อเห็นใบหน้าของสาวใช้ นางถึงกับชะงัก

"ชิงเอ๋อร์..." นางพึมพำเบา ๆ

ชิงเอ๋อร์...

เสียชีวิตตั้งแต่ก่อนนางถูกประหารเสียอีก เหตุใดจึงยังยืนอยู่ตรงนี้ ไป๋หลิงเยว่รีบลุกจากเตียง เดินไปยังโต๊ะหนังสือ ปฏิทินบนโต๊ะยังเปิดค้างไว้ เมื่อสายตาเห็นวันที่ มือของนางก็สั่นเทา

วันนี้...คือหนึ่งปีก่อนวันที่ฮ่องเต้จะเสวยพระโอสถมรณะ

นาง...ย้อนกลับมาแล้วจริง ๆ ภาพเลือดบนลานประหาร เสียงร้องของมู่เฉินอวี้ หยดน้ำตาบนแก้มของเขายังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้

ไป๋หลิงเยว่กำมือแน่น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความสิ้นหวังค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความแน่วแน่

ชาติก่อน...นางตายทั้งที่ยังถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกร แต่ชาตินี้...นางจะไม่ยอมเดินขึ้นแท่นประหารอีก ไม่ว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังจะเป็นผู้ใด นางจะกระชากหน้ากากของมันออกมาให้จงได้ และจะเปลี่ยนชะตากรรมของตนเอง...ด้วยสองมือของนางเอง