บทที่ 3 เปลี่ยนชะตา

แสงอรุณยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายดอกเหมย ทาบลงบนพื้นห้องเป็นเงาพาดยาว กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกำยานจันทน์ลอยอ้อยอิ่งปะปนกับกลิ่นดอกหลันที่จัดวางอยู่ในแจกันหยกริมหน้าต่าง ทุกสิ่งช่างสงบงามราวกับไม่เคยมีโศกนาฏกรรมเกิดขึ้นมาก่อน

แต่สำหรับไป๋หลิงเยว่...ทุกลมหายใจยังคงเต็มไปด้วยกลิ่นเลือดจากลานประหาร นางสะดุ้งตื่นอีกครั้ง ปลายนิ้วเรียวรีบแตะลำคอของตนเองโดยสัญชาตญาณ

แม้จะยืนยันกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่านางย้อนเวลากลับมาแล้ว แต่ทุกครั้งที่หลับตา ภาพคมดาบที่ฟันลงตรงลำคอ เสียงร้องของผู้คน และหยดน้ำตาของมู่เฉินอวี้ยังคงย้อนกลับมาราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่

"คุณหนู...เมื่อคืนท่านนอนไม่ค่อยหลับอีกแล้วหรือเจ้าคะ"

ชิงเอ๋อร์ยกถาดน้ำชาร้อนเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

ไป๋หลิงเยว่รับถ้วยชามาไว้ในมือโดยไม่ตอบ ไออุ่นจากถ้วยชาค่อย ๆ ซึมเข้าสู่ฝ่ามือที่ยังเย็นเฉียบ นางมองใบหน้าของสาวใช้คนสนิทอย่างเงียบ ๆ

ชิงเอ๋อร์...ในชาติที่แล้ว หญิงสาวผู้นี้เสียชีวิตก่อนนางถึงครึ่งปี เพราะถูกกล่าวหาว่าขโมยพระเครื่องหยกของสนมเอก ทั้งที่ความจริงเป็นเพียงแพะรับบาป

ตอนนั้น...นางพยายามช่วยแล้วแต่ช่วยไม่ทัน เมื่อนึกถึงตรงนี้ หัวใจของไป๋หลิงเยว่พลันหนักอึ้ง

ชาตินี้...นางจะไม่ยอมให้เรื่องเดิมเกิดขึ้นอีก

"ชิงเอ๋อร์"

"เจ้าคะ"

"ช่วงนี้...มีเรื่องผิดปกติในวังหรือไม่" สาวใช้เอียงศีรษะอย่างแปลกใจ

"ผิดปกติหรือเจ้าคะ"

"อืม"

ชิงเอ๋อร์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ

"ได้ยินว่าฝ่าบาททรงรับหมอหลวงคนใหม่เข้าวังเมื่อไม่กี่วันก่อนเจ้าค่ะ"

ไป๋หลิงเยว่ชะงัก หมอหลวงคนใหม่...เข้าวังแล้วหรือ นางจำได้ดีชาติที่แล้ว หมอหลวงผู้นี้เพิ่งเข้าวังหลังจากนี้อีกสองเดือนเหตุใดครั้งนี้จึงเร็วขึ้น เพียงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ก็ทำให้หัวใจของนางเต้นแรงหรือว่า...การย้อนเวลากลับมาของนาง ทำให้ชะตากรรมเริ่มเปลี่ยนไปแล้ว

"เขาชื่ออะไร"

"ได้ยินว่าชื่อ...หยางจิ้งเหอเจ้าค่ะ"

ไป๋หลิงเยว่ขมวดคิ้ว ชื่อผู้นี้นางจำได้ในชาติแรก เขาเป็นเพียงหมอหลวงธรรมดา ไม่เคยมีบทบาทสำคัญใด ๆ แต่หลังฮ่องเต้สิ้นพระชนม์...เขากลับได้รับการเลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็วตอนนั้นนางไม่ได้ใส่ใจ

ทว่าตอนนี้...ทุกอย่างดูน่าสงสัยไปหมด

"คุณหนู จะให้คนไปสืบหรือไม่เจ้าคะ"

ไป๋หลิงเยว่ส่ายหน้า

"ไม่"

"ยิ่งเคลื่อนไหวมาก ยิ่งเป็นที่จับตา"

นางเคยพลาดมาแล้วครั้งหนึ่งชาตินี้...นางจะไม่เดินเกมอย่างบุ่มบ่ามอีก

หลังอาหารเช้า ไป๋หลิงเยว่เดินออกมายังศาลาริมสระบัวภายในจวน ลมเย็นพัดผ่านผิวน้ำจนเกิดระลอกคลื่นเล็ก ๆ นางหยิบสมุดเล่มบางออกมาจากแขนเสื้อนี่คือสมุดที่นางเขียนขึ้นใหม่ตั้งแต่คืนแรกที่ย้อนกลับมาด้านในแบ่งออกเป็นหลายหัวข้อ ผู้ต้องสงสัย...เหตุการณ์สำคัญ...คนที่ต้องช่วยชีวิต และ...สิ่งที่แตกต่างจากชาติแรก

นางค่อย ๆ เขียนบรรทัดแรกลงไป หมอหลวงหยางจิ้งเหอ เข้าวังก่อนกำหนดสองเดือน จากนั้นจึงเขียนบรรทัดที่สอง ต้องจับตาทุกการเคลื่อนไหวปลายพู่กันหยุดชั่วครู่ ไป๋หลิงเยว่หลับตาลง พยายามรื้อฟื้นความทรงจำทั้งหมดของชาติที่แล้ว มีรายละเอียดมากมายที่ครั้งก่อนนางไม่เคยสนใจ แต่ตอนนี้...กลับอาจเป็นกุญแจสำคัญ

ทันใดนั้นเอง ชิงเอ๋อร์รีบวิ่งเข้ามา

"คุณหนู!"

"เกิดอะไรขึ้น"

"เมื่อครู่บ่าวในวังแอบมาบอกเจ้าค่ะ"

"ว่าขันทีหลี่...หายตัวไป"

ปลายพู่กันในมือไป๋หลิงเยว่หยุดนิ่งทันที ขันทีหลี่...เป็นหนึ่งในขันทีประจำตำหนักบรรทมของฮ่องเต้ ชาติที่แล้ว...ชายผู้นี้ยังมีชีวิตอยู่จนหลังฮ่องเต้สวรรคต และเป็นหนึ่งในพยานที่ยืนยันว่า...นางเป็นคนส่งพระโอสถถวายด้วยตนเอง

แต่ตอนนี้...เขากลับหายตัวไปก่อนเวลา ไป๋หลิงเยว่ค่อย ๆ กำพู่กันแน่น ทุกอย่าง...เริ่มไม่เหมือนเดิมแล้ว หากเหตุการณ์เปลี่ยนไปแม้เพียงเล็กน้อย แผนทั้งหมดที่นางวางไว้ อาจใช้ไม่ได้อีก

"รู้หรือไม่ว่าเขาหายไปตั้งแต่เมื่อใด"

ชิงเอ๋อร์ส่ายหน้า

"ไม่มีผู้ใดทราบเจ้าค่ะ ได้ยินเพียงว่าหลังเลิกเวรเมื่อคืน ก็ไม่กลับที่พักอีกเลย"

หญิงสาวค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ สายตาที่เคยสงบนิ่งเริ่มฉายแววครุ่นคิด หมอหลวงเข้าวังก่อนกำหนดขันทีคนสำคัญหายตัวไป หากทั้งสองเรื่องเกี่ยวข้องกัน...นั่นหมายความว่า ใครบางคนกำลังขยับหมากเร็วกว่าชาติแรก หรือไม่ก็...คนร้ายรู้แล้วว่าอนาคตกำลังเปลี่ยนไป เพียงคิดเช่นนั้น แผ่นหลังของไป๋หลิงเยว่ก็เย็นวาบ นางทอดสายตามองสระบัวเบื้องหน้า ดอกบัวสีชมพูบานสะพรั่งเหนือผืนน้ำ ดูสงบนิ่งและงดงาม แต่ใต้ผิวน้ำ...กลับเต็มไปด้วยรากที่พันเกี่ยวกันอย่างซับซ้อน ราชสำนักแห่งนี้ก็เช่นกัน ภายนอกดูสงบสุขแต่เบื้องล่าง...กลับเต็มไปด้วยผู้คนที่พร้อมจะหักหลังและเข่นฆ่ากันได้ทุกเมื่อ ครั้งก่อน นางพ่ายแพ้เพราะเชื่อใจคนง่ายเกินไป

ครั้งนี้...นางจะเป็นฝ่ายเปิดโปงทุกคนเสียเอง โดยเริ่มจากการตามหาขันทีหลี่ให้พบ ก่อนที่เขาจะหายไปจากโลกใบนี้...เหมือนในความทรงจำที่กำลังถูกเปลี่ยนแปลง

บ่ายวันนั้น แสงแดดอ่อนส่องลอดชายคาศาลาริมสระบัว ทว่าความอบอุ่นกลับไม่อาจขับไล่ความเย็นเยียบในหัวใจของไป๋หลิงเยว่ได้ นางปิดสมุดบันทึกอย่างแผ่วเบา ก่อนเก็บมันไว้ในช่องลับด้านในแขนเสื้อ สิ่งที่เขียนไว้ในนั้น...หากตกไปอยู่ในมือผู้อื่นเพียงหน้าเดียว ก็อาจทำให้นางถูกมองว่าเป็นคนวิปลาส หรือร้ายแรงกว่านั้น คือถูกสงสัยว่ากำลังคิดก่อการบางอย่าง

ชาตินี้ นางจะไม่เปิดเผยความลับเรื่องการย้อนเวลาให้ผู้ใดรู้เด็ดขาด

"ชิงเอ๋อร์"

"เจ้าคะ"

"เตรียมรถม้า ข้าจะออกไปสำนักโอสถหลวง"

สาวใช้ชะงักไปเล็กน้อย

"แต่วันนี้ท่านเจ้ากรมโอสถไม่ได้เรียกคุณหนูนะเจ้าคะ"

"ข้ารู้"

ไป๋หลิงเยว่ลุกขึ้นจัดชายแขนเสื้อให้เรียบร้อย

"ยิ่งไม่มีผู้ใดเรียก ข้ายิ่งต้องไป"

ครึ่งชั่วยามต่อมา...รถม้าตระกูลไป๋แล่นเข้าสู่เขตราชวังชั้นนอก

แม้ไป๋หลิงเยว่จะยังไม่ได้อภิเษกกับองค์รัชทายาทในช่วงเวลานี้ แต่นางเป็นบุตรสาวของหัวหน้าสำนักโอสถหลวง จึงสามารถเข้าออกสำนักโอสถได้โดยไม่ต้องผ่านการตรวจสอบที่ยุ่งยากนัก

ทันทีที่ก้าวลงจากรถม้า กลิ่นสมุนไพรนานาชนิดก็ลอยแตะปลายจมูก ทั้งกลิ่นโสม กลิ่นตังกุย กลิ่นเก๋ากี้ และกลิ่นของเปลือกอบเชยแห้ง ล้วนเป็นกลิ่นที่นางคุ้นเคยตั้งแต่ยังเด็ก หมอหลวงและศิษย์ฝึกหัดหลายคนรีบโค้งคำนับ

"คุณหนูไป๋"

"คุณหนูมาแล้ว"

ไป๋หลิงเยว่ยิ้มตอบบาง ๆ ก่อนกวาดสายตามองไปรอบอาคาร ทุกอย่างดูเหมือนเดิม ชั้นวางตำรายังอยู่ตำแหน่งเดิมห้องปรุงยายังคงเปิดหน้าต่างรับลมเช่นเดิมแม้แต่ต้นหลิวหน้าลานก็ยังสูงเท่าเดิม แต่ความรู้สึกของนางกลับบอกว่า...มีบางอย่างไม่เหมือนเดิม

"คุณหนู" ศิษย์ฝึกหัดคนหนึ่งรีบเดินเข้ามา

"ท่านอาจารย์กำลังตรวจตำรายาอยู่ด้านใน"

"ข้าจะไปหาเอง"

นางเดินผ่านระเบียงไม้ยาวอย่างคุ้นเคย ระหว่างทาง ดวงตาคู่สวยคอยสังเกตรายละเอียดทุกจุด

ในชาติที่แล้ว...นางไม่เคยใส่ใจเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ แต่ตอนนี้ ทุกสิ่งอาจเป็นเบาะแสได้ทั้งสิ้น

ทันใดนั้นเอง...ฝีเท้าของนางหยุดลง สายตาหยุดอยู่ที่ชั้นเก็บสมุนไพรด้านในสุดมีห่อสมุนไพรสีแดงวางอยู่บนชั้นบนสุด

ไป๋หลิงเยว่ขมวดคิ้ว

"เหตุใด..." นางพึมพำเบา ๆ ในชาติที่แล้ว สมุนไพรชนิดนี้ยังไม่ได้ถูกนำเข้ามาอย่างน้อยก็อีกกว่าสองเดือน นางเอื้อมมือหยิบห่อนั้นลงมา เปิดออกเพียงเล็กน้อยกลิ่นฉุนอ่อน ๆ ลอยออกมา ดวงตาของนางพลันหรี่ลง

นี่คือ...

"หญ้าหงซา" สมุนไพรชนิดนี้เมื่อใช้ในปริมาณน้อยสามารถช่วยกระตุ้นการไหลเวียนโลหิต แต่หากผสมกับโอสถบางชนิด...จะเปลี่ยนสภาพเป็นพิษร้ายแรง ชาติที่แล้ว หลังฮ่องเต้สิ้นพระชนม์ นางเคยได้ยินหมอหลวงบางคนพูดถึงหญ้าหงซาอยู่ครั้งหนึ่งแต่ไม่มีผู้ใดพบตัวสมุนไพรจริง

แล้วเหตุใด...มันจึงมาอยู่ที่นี่ก่อนเวลา

"คุณหนูสนใจสมุนไพรชนิดนี้หรือ" เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง

ไป๋หลิงเยว่รีบหันกลับไป บุรุษวัยประมาณสามสิบปีในชุดหมอหลวงกำลังยืนยิ้มสุภาพใบหน้าธรรมดา ดวงตาเรียวเล็ก ดูเป็นคนอ่อนโยน แต่ทันทีที่เห็นใบหน้านั้นหัวใจของนางกลับเต้นแรง

หยางจิ้งเหอ...หมอหลวงคนใหม่ ผู้ที่ควรเข้าวังอีกสองเดือนข้างหน้า

"ถวายบังคมคุณหนูไป๋"

เขาประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม

"ได้ยินชื่อเสียงของคุณหนูมานาน วันนี้เพิ่งมีโอกาสพบ"

ไป๋หลิงเยว่ค่อย ๆ วางห่อสมุนไพรกลับที่เดิม

"หมอหยางเพิ่งเข้าวังได้ไม่นานหรือ"

"เพียงห้าวันเท่านั้น"

ห้าวัน...ตรงกับข้อมูลของชิงเอ๋อร์ นางส่งยิ้มบาง ๆ

"ได้ยินว่าท่านเชี่ยวชาญพิษ"

หยางจิ้งเหอหัวเราะเบา ๆ

"เพียงรู้บ้างเล็กน้อย...ในสำนักโอสถแห่งนี้ มีผู้ใดไม่รู้เรื่องพิษบ้างเล่า"

คำตอบฟังดูไม่มีพิรุธ แต่ไป๋หลิงเยว่กลับรู้สึกแปลกประหลาด

ชายผู้นี้...นิ่งเกินไป

ต่อให้นางเป็นเพียงบุตรสาวหัวหน้าสำนักโอสถ แต่การถูกถามตรง ๆ เรื่องพิษ ย่อมทำให้คนทั่วไปเกิดความระแวงบ้าง ทว่าเขากลับตอบอย่างเป็นธรรมชาติราวกับเตรียมคำตอบไว้แล้ว

"ข้าขอตัวก่อน" นางกล่าวสั้น ๆ

หยางจิ้งเหอโค้งศีรษะอย่างสุภาพ

"หวังว่าจะมีโอกาสแลกเปลี่ยนตำรายากับคุณหนู"

ไป๋หลิงเยว่เพียงยิ้มตอบ ก่อนเดินจากมา แต่จนกระทั่งเดินพ้นระเบียง นางยังรู้สึกได้...ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองตามแผ่นหลังของตน

...

"คุณหนู"

ชิงเอ๋อร์กระซิบเบา ๆ ระหว่างเดินกลับ

"หมอหยางมีอะไรผิดปกติหรือเจ้าคะ"

ไป๋หลิงเยว่ไม่ได้ตอบในทันที นางหันกลับไปมองอาคารสำนักโอสถอีกครั้ง หยางจิ้งเหอยังคงยืนอยู่ที่เดิมแม้ระยะจะไกลจนเห็นใบหน้าไม่ชัด แต่นางมั่นใจว่า...เขากำลังมองมาทางนี้

"ยังบอกไม่ได้" นางตอบเสียงเบา

"แต่จากนี้ไป..."

"ให้คนของเราจับตาดูเขาเงียบ ๆ"

"อย่าให้รู้ตัว"

ชิงเอ๋อร์พยักหน้ารับ

ขณะเดียวกัน...ภายในตำหนักฮองเฮา ขันทีอาวุโสรีบเดินเข้ามาคุกเข่า

"กราบทูลฮองเฮา หมอหยางพบคุณหนูไป๋แล้วพ่ะย่ะค่ะ"

ฮองเฮาซึ่งกำลังรินชาลงถ้วยหยกหยุดมือชั่วครู่ พระนางยกถ้วยขึ้นจิบอย่างสงบ

"นางพูดสิ่งใดหรือไม่"

"มิได้พูดสิ่งใดผิดปกติ เพียงสอบถามเรื่องสมุนไพรไม่กี่ประโยค"

ฮองเฮาพยักพระพักตร์ช้า ๆ

"จับตานางต่อไป"

"หากนางเริ่มสืบ..."

พระสุรเสียงค่อย ๆ เย็นลง

"จงรายงานเปิ่นกงทันที"

ขันทีรับคำ ก่อนถอยออกจากตำหนักอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่ประตูปิดลง ฮองเฮาทรงทอดสายตาออกไปยังสวนดอกเหมยนอกหน้าต่าง ริมพระโอษฐ์ค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมาย...โดยที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า เกมที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

รถม้าตระกูลไป๋เคลื่อนตัวออกจากเขตราชวังอย่างเชื่องช้า ตลอดทางกลับจวน ไป๋หลิงเยว่ไม่ได้เอ่ยคำใด นิ้วเรียวเคาะลงบนขอบหน้าต่างรถม้าเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขณะที่ในหัวกลับทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดซ้ำไปซ้ำมา

หมอหลวงหยางจิ้งเหอ...เข้าวังก่อนกำหนด หญ้าหงซาปรากฏในสำนักโอสถเร็วกว่าชาติเดิม ขันทีหลี่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

และเมื่อครู่นี้...ฮองเฮาก็เรียกหมอหลวงเข้าตำหนักอีกครั้ง ทุกอย่างเปลี่ยนไปเร็วจนผิดปกติ หากเป็นเพียงเรื่องเดียว นางอาจคิดว่าเป็นความบังเอิญ แต่เมื่อหลายเหตุการณ์เกิดขึ้นพร้อมกัน...ย่อมไม่มีคำว่าบังเอิญอีกต่อไป

"คุณหนู" ชิงเอ๋อร์เอ่ยขึ้นเบา ๆ

"จะให้บ่าวส่งคนออกตามหาขันทีหลี่คืนนี้เลยหรือไม่เจ้าคะ"

ไป๋หลิงเยว่ส่ายหน้า

"อย่าเพิ่ง"

"แต่หากชักช้า..."

"ยิ่งรีบ ยิ่งผิดปกติ"

หญิงสาวถอนหายใจแผ่วเบา

"ชิงเอ๋อร์ จำเอาไว้"

"การสืบคดีที่อันตรายที่สุด ไม่ใช่การหาเบาะแส แต่คือการทำให้คนร้ายรู้ว่าเรากำลังหาเบาะแส"

สาวใช้เม้มริมฝีปากก่อนพยักหน้าช้า ๆ

"บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"

รถม้าค่อย ๆ แล่นเข้าสู่จวนไป๋ ทันทีที่ลงจากรถ หัวหน้าพ่อบ้านก็รีบเดินเข้ามาคำนับ

"คุณหนู ท่านเจ้ากรมกำลังรออยู่ในห้องหนังสือขอรับ"

ไป๋หลิงเยว่ชะงักเล็กน้อย

บิดาของนาง...ไป๋เหวินหยวน หัวหน้าสำนักโอสถหลวง

ในชาติที่แล้ว หลังนางถูกประหาร ท่านถูกปลดจากตำแหน่งและถูกเนรเทศไปชายแดน ก่อนจะตรอมใจเสียชีวิตภายในเวลาไม่ถึงปี เพียงคิดถึงภาพนั้น หัวใจของนางก็เจ็บหนึบ

ชาตินี้...นางจะปกป้องครอบครัวให้ได้ นางสูดหายใจลึก ก่อนเดินไปยังห้องหนังสือ

เมื่อผลักประตูเข้าไป บุรุษวัยกลางคนในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มกำลังอ่านตำราอยู่ แม้เส้นผมจะแซมด้วยสีขาว แต่แววตายังคงเฉียบคม

"กลับมาแล้วหรือ" น้ำเสียงของไป๋เหวินหยวนอ่อนโยนดังเช่นทุกครั้ง

"เจ้าถึงกับไปสำนักโอสถโดยไม่บอกบิดา"

ไป๋หลิงเยว่ย่อกายคำนับ

"ลูกเพียงอยากไปดูตำรายาเจ้าค่ะ"

ไป๋เหวินหยวนหัวเราะเบา ๆ

"ตั้งแต่เด็ก เจ้าก็ชอบอยู่กับตำรามากกว่าสิ่งใด"

เขาปิดตำราในมือลง ก่อนมองบุตรสาวด้วยสายตาเอ็นดู

"อีกไม่นานก็จะถึงงานเลี้ยงชมดอกเหมยในวัง"

"ฮองเฮารับสั่งให้เชิญสตรีตระกูลใหญ่ทุกคนเข้าร่วม"

"เจ้าก็เตรียมตัวไว้ด้วย"

ไป๋หลิงเยว่ขมวดคิ้ว งานเลี้ยงชมดอกเหมย...ในชาติที่แล้ว งานนี้จัดขึ้นหลังจากนี้อีกหนึ่งเดือน

แต่ครั้งนี้...กลับถูกเลื่อนให้เร็วขึ้น อีกแล้ว...ทุกอย่างเปลี่ยนไปอีกแล้ว

"เจ้าคะ"

นางตอบรับเพียงสั้น ๆ ไม่ให้บิดาสังเกตเห็นความผิดปกติ หลังพูดคุยอีกเล็กน้อย นางจึงขอตัวกลับเรือน

คืนนั้น…

แสงจันทร์สาดส่องลงมายังสวนด้านหลังจวนไป๋ ไป๋หลิงเยว่เปลี่ยนเป็นชุดสีเข้ม ก่อนปีนขึ้นไปบนศาลาริมสระน้ำ จากตรงนี้สามารถมองเห็นกำแพงด้านตะวันออกของจวนได้ชัดเจน นางหยิบสมุดบันทึกออกมาอีกครั้ง ใต้หัวข้อ

"สิ่งที่แตกต่างจากชาติแรก"

นางเขียนเพิ่มทีละบรรทัด หมอหลวงหยางจิ้งเหอ เข้าวังก่อนกำหนด ขันทีหลี่หายตัวไป ฮองเฮาเรียกหมอหลวงเข้าพบถี่ขึ้น งานเลี้ยงชมดอกเหมยถูกเลื่อนเร็วขึ้น นางวางพู่กันลงช้า ๆ จากนั้นจึงลากเส้นเชื่อมทุกเหตุการณ์เข้าหากัน ฮองเฮา...หมอหลวง...ขันที...งานเลี้ยง...ล้วนเกี่ยวข้องกับราชสำนักทั้งสิ้น ไป๋หลิงเยว่หลับตา พยายามรื้อฟื้นความทรงจำอีกครั้ง

ทันใดนั้น...ภาพหนึ่งพลันผุดขึ้นในหัว งานเลี้ยงชมดอกเหมยเมื่อชาติที่แล้วนางจำได้ว่า...หลังงานเลี้ยงวันนั้น ฮองเฮาทรงประชวรเล็กน้อย จึงมีรับสั่งเรียกหมอหลวงผลัดใหม่เข้าตรวจพระอาการตอนนั้นนางไม่ได้สนใจแต่หากหมอหลวงผลัดใหม่ก็คือ...หยางจิ้งเหอแสดงว่า...ชายผู้นี้อาจเริ่มเข้าใกล้ฮองเฮาตั้งแต่ตอนนั้นหรือบางที...อาจเร็วกว่านั้นเสียอีก

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นด้านหลัง

"คุณหนู" ชิงเอ๋อร์เดินเข้ามาพร้อมจดหมายฉบับหนึ่ง

"มีคนส่งมาเมื่อครู่เจ้าค่ะ"

"ผู้ใด"

"ไม่ทราบเจ้าค่ะ"

"คนส่งเป็นเด็กขอทาน บอกว่ามีคนให้เงินเขานำมาส่ง"

ไป๋หลิงเยว่รับจดหมายมาเปิด ด้านในมีเพียงกระดาษแผ่นเล็ก เขียนไว้เพียงประโยคเดียว

"หากอยากรู้ว่าขันทีหลี่อยู่ที่ใด...พรุ่งนี้ยามซวี ไปที่ศาลาร้างหลังวัดเจ้าแม่ซีหวาง" ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีตราประทับ

ไป๋หลิงเยว่จ้องข้อความนั้นนิ่ง

ชิงเอ๋อร์เอ่ยอย่างร้อนใจ

"คุณหนู นี่อาจเป็นกับดักนะเจ้าคะ"

หญิงสาวพับกระดาษเก็บอย่างระมัดระวัง

"ข้ารู้"

"แต่หากไม่ไป...เราจะไม่มีวันรู้ว่ามันคือกับดักของใคร"

นางเงยหน้ามองพระจันทร์เต็มดวงเหนือศีรษะ

ในชาติที่แล้ว...นางไม่เคยได้รับจดหมายเช่นนี้ นั่นหมายความว่า...ตั้งแต่วินาทีที่นางลืมตาขึ้นมาในโลกใบเดิม ชะตากรรมก็เริ่มเปลี่ยนแปลงแล้วและผู้ที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด...ก็กำลังเริ่มขยับตัวเช่นเดียวกัน

ไป๋หลิงเยว่กำกระดาษในมือแน่น ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายมุ่งมั่น

"ไม่ว่าเจ้าจะเป็นมิตรหรือศัตรู...ข้าจะเปิดเผยตัวตนของเจ้าให้ได้"

สายลมยามราตรีพัดผ่านสวนดอกเหมยจนกลีบดอกสีขาวปลิวว่อน ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่า...การนัดหมายในวันพรุ่งนี้ จะเป็นก้าวแรกที่ทำให้ไป๋หลิงเยว่เข้าใกล้ความจริงและเข้าใกล้อันตราย...มากกว่าชาติที่แล้วเสียอีก