บทที่ 11 กับดัก

สายฝนที่ตกหนักติดต่อกันหลายวัน ในที่สุดก็เปลี่ยนเป็นท้องฟ้าแจ่มใส แต่ภายในห้องหนังสือของตำหนักองค์รัชทายาท บรรยากาศกลับหนักอึ้งกว่าทุกครั้ง แผนผังขนาดใหญ่บนโต๊ะถูกเติมรายละเอียดเพิ่มขึ้นอีกหลายจุด รายชื่อสมาชิกดอกเหมย เส้นทางลำเลียงสมุนไพร ตำแหน่งของขุนนางที่เกี่ยวข้องรวมถึงเหรียญตราหมายเลขเจ็ดที่ไป๋หลิงเยว่ได้มาจากห้องของหลิ่วชิง

มู่เฉินอวี้ยืนกอดอกอยู่หน้าโต๊ะ สายตาคมทอดมองแผนผังอยู่นาน ก่อนเอ่ยขึ้น

"เราไล่ตามพวกมันมาตลอด"

"ถึงเวลา...ให้พวกมันเป็นฝ่ายเดินเข้าหาเราเสียบ้าง"

ไป๋หลิงเยว่เงยหน้าขึ้น

"ฝ่าบาทหมายถึง..."

มู่เฉินอวี้ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้นาง ด้านบนเขียนข้อความเพียงไม่กี่บรรทัด พบตำราพิษโบราณของผู้บงการคดีวางยาพิษฮ่องเต้ เตรียมส่งมอบต่อศาลหลวงในอีกสามวัน หญิงสาวเพียงอ่านจบ ก็เข้าใจแผนการทั้งหมดทันที

"ข่าวปลอม"

มู่เฉินอวี้ยิ้มบาง ๆ

"ใช่"

"หากอีกฝ่ายเชื่อ...พวกมันต้องลงมือ"

ไป๋หลิงเยว่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนกล่าวขึ้น

"แต่หากข่าวแพร่เร็วเกินไป"

"คนร้ายอาจสงสัย"

"หากช้าเกินไป...พวกมันก็ไม่มีเวลาวางแผน"

มู่เฉินอวี้พยักหน้า

"ดังนั้น...ข่าวนี้จะหลุดจากปากของคนเพียงคนเดียว"

เขาใช้นิ้วแตะรายชื่อบนกระดาษ เป็นชื่อของขุนนางกรมพระคลังผู้หนึ่ง

"คนผู้นี้...เป็นสายของดอกเหมย"

ไป๋หลิงเยว่เลิกคิ้วน้อย ๆ

"ทรงมั่นพระทัยหรือ"

มู่เฉินอวี้ตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง

"เมื่อวาน...โม่เฟิงเห็นเขาแอบพบหลิ่วชิงหลังตำหนักหลวง"

เพียงเท่านั้น...ทุกอย่างก็ชัดเจน หากข่าวถูกปล่อยผ่านชายผู้นี้ อีกไม่นาน ดอกเหมยย่อมได้รับรู้ หญิงสาวยิ้มบาง ๆ

"เช่นนั้น...เราก็เตรียมต้อนรับแขก"

...

ตกบ่าย

ข่าวลือเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วราชสำนักอย่างรวดเร็ว ไม่มีผู้ใดทราบต้นตอ แต่ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า องค์รัชทายาททรงค้นพบตำราพิษที่สามารถสาวถึงผู้บงการตัวจริงได้ ขุนนางหลายคนเริ่มกระวนกระวาย หมอหลวงจำนวนไม่น้อยต่างแอบสอบถามข่าว แม้แต่ขันทีในวังก็ยังนำเรื่องนี้ไปซุบซิบกันไม่หยุด ทุกอย่างดำเนินไป...ตรงตามที่มู่เฉินอวี้คาดไว้

...

ยามค่ำ

ภายในหอเก็บเอกสารหลวง โคมไฟเพียงสองดวงถูกจุดไว้ให้แสงสลัว บนโต๊ะกลางห้อง มีหีบไม้สีดำวางอยู่เพียงใบเดียวภายใน...บรรจุตำราเก่าเล่มหนึ่ง ไป๋หลิงเยว่มองมันพลางยิ้มบาง ๆ

"หากเปิดดู...พวกมันคงผิดหวัง"

มู่เฉินอวี้ยกมุมปาก

"ข้างในมีเพียงตำราสมุนไพรธรรมดา"

"แต่คืนนี้...พวกมันคงไม่มีเวลานั่งอ่าน"

หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่กลับผ่อนคลายลงเล็กน้อย ไม่นาน โม่เฟิงก็เดินเข้ามารายงาน

"องค์รัชทายาท ทุกตำแหน่งพร้อมแล้ว"

มู่เฉินอวี้พยักหน้า องครักษ์ลับกว่ายี่สิบคนกระจายกำลังอยู่รอบหอเอกสาร ทุกคนดับโคมไฟและซ่อนตัวในเงามืด เหลือเพียงห้องเก็บเอกสารที่ดูราวกับไม่มีผู้ใดเฝ้า

เงียบ...เงียบเสียจนได้ยินเสียงใบไม้ไหว

ไป๋หลิงเยว่ซ่อนตัวอยู่หลังชั้นหนังสือ นางสูดลมหายใจช้า ๆ หัวใจเต้นแรงกว่าปกติ นี่เป็นครั้งแรก...ที่นางเป็นฝ่ายวางกับดักศัตรู มู่เฉินอวี้ยืนอยู่ด้านหลังเสาไม้ใหญ่ มือขวาจับด้ามดาบหลวม ๆ ดวงตาคมจับจ้องประตูห้องโดยไม่กะพริบ

เวลาค่อย ๆ ผ่านไป หนึ่งเค่อยาม...สองเค่อยาม...จนกระทั่ง...

แกร๊ก...

เสียงกลอนประตูดังขึ้นเบา ๆ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสนิท ก่อนเงาร่างชุดดำสายหนึ่ง จะค่อย ๆ ลื่นเข้ามาในห้องอย่างไร้สุ้มเสียง

คนร้ายมาแล้ว...เงาร่างชุดดำหยุดอยู่หน้าหีบไม้กลางห้อง คนผู้นั้นไม่รีบร้อนเปิดหีบในทันที กลับยืนนิ่งราวกับกำลังฟังเสียงบางอย่าง ดวงตาที่โผล่พ้นผ้าปิดหน้า กวาดมองไปรอบห้องอย่างระมัดระวัง

ซ้าย...ขวา...เพดาน...แม้แต่ใต้โต๊ะก็ไม่เว้น

ไป๋หลิงเยว่ที่ซ่อนตัวอยู่หลังชั้นหนังสือถึงกับลอบชื่นชมในใจ สมกับเป็นคนของดอกเหมย ความระมัดระวังเช่นนี้ไม่ใช่มือสังหารธรรมดาจะมีได้

ผ่านไปอึดใจหนึ่ง เมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติ ชายชุดดำจึงหยิบแท่งเหล็กเล็ก ๆ ออกมาจากแขนเสื้อ เพียงหมุนไม่กี่ครั้ง เสียงกลไกของกุญแจก็ดังขึ้น

แกร๊ก...

ฝาหีบค่อย ๆ เปิดออก มือสังหารหยิบตำราเก่าภายในขึ้นมา พลิกตรวจดูอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันได้อ่าน เสียงทุ้มเย็นเยียบก็ดังขึ้นจากความมืด

"ในที่สุด...เจ้าก็มา"

ชายชุดดำสะดุ้งสุดตัว

วาบ!

มู่เฉินอวี้ก้าวออกมาจากหลังเสาไม้ พร้อมดาบในมือที่สะท้อนแสงจันทร์เป็นประกาย แทบจะพร้อมกันนั้น โคมไฟทุกดวงในห้องก็ถูกจุดขึ้น ห้องที่เคยมืดสนิทสว่างไสวในพริบตา องครักษ์ลับกว่ายี่สิบคนทะยานออกมาจากทุกทิศทาง

เสียงชักดาบดังพร้อมกัน

เคร้ง!

ชายชุดดำเพียงชะงักไปเสี้ยวอึดใจ ก่อนจะขว้างตำราทิ้ง จากนั้นสะบัดแขนเสื้อ เข็มพิษนับสิบเล่มพุ่งกระจายออกมารอบตัว

"ระวัง!" ไป๋หลิงเยว่ร้องเตือน

องครักษ์หลายคนยกดาบขึ้นปัดเข็ม เกิดเสียงโลหะกระทบกันระงม ชายชุดดำอาศัยจังหวะนั้นพุ่งเข้าชนหน้าต่างหวังหลบหนี แต่เงาร่างหนึ่งกลับเร็วกว่า มู่เฉินอวี้ก้าวเดียวก็เข้าประชิด

คมดาบสีดำฟาดลงอย่างแม่นยำ

เคร้ง!

มือสังหารยกดาบรับไว้ได้ แรงปะทะมหาศาลทำให้พื้นไม้ใต้เท้าทั้งสองแตกร้าว ชายชุดดำรีบถอยสามก้าว ดวงตาฉายแววตกใจ เขาคงไม่คิดว่าองค์รัชทายาทจะลงมือด้วยพระองค์เอง โดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายตั้งหลัก

มู่เฉินอวี้หมุนดาบกลับเข้าหาตัว แล้วพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง คมดาบทั้งสองปะทะกันอย่างต่อเนื่อง

เคร้ง!

เคร้ง!

เคร้ง!

ประกายไฟแลบวาบทุกครั้งที่เหล็กกระทบเหล็ก

องครักษ์คนอื่น ๆ ไม่อาจเข้าช่วยได้ เพราะการต่อสู้รวดเร็วเกินกว่าจะแทรกตัว

ไป๋หลิงเยว่จ้องมองไม่กะพริบ ฝีมือของมือสังหารผู้นี้ เหนือกว่าทุกคนที่นางเคยพบ แต่ถึงอย่างนั้น...ก็ยังด้อยกว่ามู่เฉินอวี้อยู่ก้าวหนึ่ง เพียงไม่กี่สิบกระบวนท่า ดาบในมือชายชุดดำก็ถูกฟันจนหลุดกระเด็น ก่อนปลายดาบของมู่เฉินอวี้จะหยุดอยู่ตรงลำคอ

"ยอมแพ้"

น้ำเสียงขององค์รัชทายาทสงบนิ่ง มือสังหารหัวเราะในลำคอ แทนที่จะยอมจำนน เขากลับสะบัดมือซ้าย ผงสีดำจำนวนมากฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง

"หมอบ!"

ไป๋หลิงเยว่จำกลิ่นได้ทันที

"เป็นผงพิษ!"

ทุกคนรีบปิดจมูก

ชายชุดดำอาศัยจังหวะนั้นวิ่งหนีอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันถึงประตู ลูกศรสายหนึ่งก็พุ่งมาจากด้านนอก

ฉึก!

ลูกศรปักทะลุต้นขาของเขาเต็มแรง ชายชุดดำเสียหลักล้มลงกับพื้น โม่เฟิงลดคันธนูลงก่อนรีบวิ่งเข้ามา องครักษ์อีกสี่นายเข้ากดตัวมือสังหารไว้แน่น เชือกหนังถูกมัดรอบข้อมือและข้อเท้าอย่างรวดเร็ว

ครั้งนี้...เขาหนีไม่ได้อีกแล้ว

ไป๋หลิงเยว่รีบหยิบยาถอนพิษออกมาส่งให้องครักษ์ที่สูดผงพิษเข้าไป โชคดีที่นางเตรียมไว้ล่วงหน้า ไม่นานทุกคนก็ปลอดภัย

มู่เฉินอวี้ย่อตัวลงตรงหน้ามือสังหาร เขาดึงผ้าปิดหน้าออก เผยใบหน้าของชายวัยประมาณสามสิบปี หน้าตาธรรมดา ไม่มีตำหนิพิเศษ ราวกับเป็นเพียงคนเดินถนนทั่วไป

"ชื่อ" มู่เฉินอวี้ถาม

ชายผู้นั้นกลับยิ้ม ไม่ตอบ

"สังกัดผู้ใด"

ยังคงเงียบ

มู่เฉินอวี้สบตาเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเรียบ ๆ

"เจ้าเป็นคนของดอกเหมย"

ครั้งนี้ชายชุดดำหัวเราะเบา ๆ แต่ยังไม่ตอบเช่นเดิม

ไป๋หลิงเยว่เดินเข้ามาหยุดข้างมู่เฉินอวี้ นางมองชายตรงหน้าอย่างละเอียด ก่อนสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ

"ฝ่าบาท...ฟันของเขา"

มู่เฉินอวี้มองตาม ตรงกรามด้านในสุด มีฟันซี่หนึ่งสีดำสนิท หญิงสาวสีหน้าเปลี่ยนทันที

"หยุดเขา!"

แต่น่าเสียดาย...สายเกินไป

ชายชุดดำกัดฟันซี่นั้นอย่างแรง

เป๊าะ!

เสียงบางอย่างแตกดังขึ้นในปากของเขา ไป๋หลิงเยว่รีบพุ่งเข้าไปหมายจะง้างปาก แต่พิษได้ไหลลงคอไปแล้ว เลือดสีดำค่อย ๆ ไหลออกจากมุมปาก ชายชุดดำหัวเราะทั้งที่กำลังกระอักเลือด ดวงตาเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง เขาจ้องมองมู่เฉินอวี้กับไป๋หลิงเยว่สลับกัน ก่อนเปล่งเสียงแหบพร่าออกมา

"พวกเจ้า...ไม่มีวันชนะ..."

เขาไอออกมาเป็นเลือดอีกคำ ริมฝีปากยกยิ้มทั้งที่ลมหายใจใกล้หมด

"นายหญิง...จะไม่มีวันแพ้..."

คำพูดสุดท้ายของมือสังหารยังคงดังก้องอยู่ภายในห้องเก็บเอกสาร "...นายหญิง...จะไม่มีวันแพ้..."

สิ้นเสียงนั้น ดวงตาของชายชุดดำก็เบิกค้าง ก่อนศีรษะจะหงายไปด้านหลัง ร่างทั้งร่างหมดเรี่ยวแรงในพริบตา ไป๋หลิงเยว่รีบคุกเข่าลงข้างกายเขา ใช้สองนิ้วแตะชีพจรที่ลำคอ เพียงชั่วครู่ นางก็หลับตาลงช้า ๆ

"ไม่ทันแล้ว"

น้ำเสียงของนางแผ่วเบา

"พิษแตกในปาก ออกฤทธิ์ถึงหัวใจภายในไม่กี่ลมหายใจ"

โม่เฟิงกัดฟันแน่น

"พวกมันถึงกับฝังยาพิษไว้ในฟันของคนตัวเอง..."

ไป๋หลิงเยว่พยักหน้า

"คนของดอกเหมยทุกคนคงถูกเตรียมไว้เช่นนี้"

"หากถูกจับ...จะไม่มีวันเปิดเผยความลับ"

มู่เฉินอวี้ยังคงยืนมองศพของมือสังหารโดยไม่กล่าวคำใด แต่ภายในใจของเขา...กลับกำลังคิดถึงประโยคสุดท้ายที่อีกฝ่ายเอ่ย นายหญิง ไม่ใช่ "นายเหนือหัว" ไม่ใช่ "ท่าน" แต่เป็น..."นายหญิง" นั่นหมายความว่า ผู้ที่ออกคำสั่งดอกเหมย...เป็นสตรี ความเงียบปกคลุมห้องอยู่พักใหญ่ ก่อนมู่เฉินอวี้จะเอ่ยขึ้น

"ตรวจร่าง"

โม่เฟิงรับคำทันที องครักษ์หลายคนช่วยกันค้นตัวมือสังหารอย่างละเอียด แขนเสื้อ...รองเท้า...ปลอกแขน...แม้แต่พื้นรองเท้าก็ถูกถอดออกตรวจ แต่ไม่พบเอกสารหรือจดหมายแม้แต่แผ่นเดียว เหมือนกับมือสังหารทุกคนที่ผ่านมา พวกเขาไม่ทิ้งหลักฐานใดไว้เลย

"องค์รัชทายาท"

โม่เฟิงยื่นของชิ้นหนึ่งออกมา

"พบเพียงสิ่งนี้"

เป็นแหวนเงินวงเล็ก ด้านในสลักรูปดอกเหมยห้ากลีบ แต่สิ่งที่สะดุดตากว่าคือ มีอักษรโบราณเพียงตัวเดียว

"เก้า"

ไป๋หลิงเยว่รับแหวนมาเพ่งดู นางนึกถึงเหรียญทองแดงที่ได้จากหลิ่วชิงทันที ด้านหลังเหรียญ...มีเลขเจ็ด ส่วนแหวนวงนี้...เป็นเลขเก้า

"ไม่ใช่ชื่อ" นางพึมพำ "แต่เป็นลำดับ"

มู่เฉินอวี้พยักหน้า

"ดอกเหมยอาจแบ่งสมาชิกเป็นระดับ"

หญิงสาวครุ่นคิด

"หรือแบ่งเป็นหน่วย"

"หากหลิ่วชิงเป็นหมายเลขเจ็ด...ชายผู้นี้เป็นหมายเลขเก้า...ย่อมต้องยังมีหนึ่งถึงหก...รวมถึงหมายเลขที่สูงกว่านี้"

โม่เฟิงกล่าวเสริม

"หากเป็นเช่นนั้น องค์กรนี้คงมีสมาชิกมากกว่าที่เราคิด"

มู่เฉินอวี้เก็บแหวนไว้ในแขนเสื้อ ก่อนหันไปมองหีบไม้กลางห้อง ตำราปลอมยังคงวางอยู่ที่เดิม ไม่มีผู้ใดแตะต้องอีก

"กับดักครั้งนี้..."

เขาเอ่ยช้า ๆ

"แม้จะจับผู้บงการไม่ได้ แต่ก็ใช่ว่าไม่ได้อะไรเลย"

ไป๋หลิงเยว่พยักหน้า

คืนนี้พวกเขาได้รู้ถึงสามเรื่อง

หนึ่ง...ดอกเหมยยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อแย่งตำรา แสดงว่าคนร้ายเชื่อข่าวที่พวกเขาปล่อยออกไปจริง

สอง...สมาชิกขององค์กรยอมฆ่าตัวตายเพื่อรักษาความลับ

และสาม...ผู้ที่อยู่เหนือทุกคน ไม่ใช่บุรุษแต่เป็นสตรีผู้หนึ่ง

หญิงสาวหลับตาลงครู่หนึ่ง ภายในสมองเริ่มไล่เรียงรายชื่อสตรีทุกคนในราชสำนักที่มีอำนาจมากพอ ฮองเฮา...พระสนม...พระชายา...องค์หญิง...แม้แต่สตรีในตระกูลขุนนางใหญ่ ล้วนตกอยู่ในข่ายต้องสงสัยทั้งสิ้น แต่ยิ่งคิด...นางกลับยิ่งรู้สึกขัดแย้ง หากนายหญิงมีอำนาจถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงต้องซ่อนตัวมาตลอดหลายสิบปี และเหตุใด...จึงต้องเลือกวางยาพิษฮ่องเต้

ทันใดนั้นเอง มู่เฉินอวี้ก็เอ่ยขึ้นราวกับอ่านความคิดของนางออก

"เจ้าเองก็กำลังสงสัยเหมือนข้าใช่หรือไม่"

ไป๋หลิงเยว่เงยหน้าขึ้น

"เจ้าค่ะ"

"ทุกอย่างดูเหมือนกำลังชี้ไปหาสตรีผู้หนึ่ง"

"แต่...กลับเหมือนมีใครกำลังตั้งใจให้เราเชื่อเช่นนั้น"

มู่เฉินอวี้เผยรอยยิ้มจาง ๆ

"ดี...เจ้าก็ยังไม่หลงกล"

หญิงสาวเลิกคิ้วน้อย ๆ เขาจึงกล่าวต่อ

"คดีของหลันกุ้ยเฟยสอนเราแล้ว"

"หลักฐานที่ชัดเจนเกินไป...มักเป็นหลักฐานปลอม"

คำพูดนั้นทำให้ไป๋หลิงเยว่ชะงัก

ใช่...หากคืนนี้มือสังหารพูดถึง "นายหญิง" คนทั่วไปย่อมพุ่งเป้าไปยังสตรีผู้มีอำนาจทันที แต่คนของดอกเหมยรอบคอบถึงเพียงนั้น จะยอมหลุดคำสำคัญออกมาก่อนตายจริงหรือ หรือว่า...ประโยคนั้นเอง ก็เป็นอีกหนึ่งกับดักเพื่อชี้นำการสืบสวนของพวกเขา

หญิงสาวสบตามู่เฉินอวี้ ทั้งสองต่างเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องอธิบาย เกมที่แท้จริง...เพิ่งเริ่มต้น ศัตรูเริ่มรู้ว่าพวกเขากำลังไล่ตามความจริง และขณะเดียวกันพวกเขาเองก็เริ่มเข้าใกล้ศัตรูมากขึ้นทุกที ห่างออกไปไม่ไกล

ภายในตำหนักแห่งหนึ่งซึ่งไร้แสงไฟ เงาร่างผู้หนึ่งกำลังนั่งอยู่หลังม่านโปร่ง มือเรียวค่อย ๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้ เสียงสตรีลึกลับดังขึ้นอย่างแผ่วเบา

"หมายเลขเก้า...ทำหน้าที่ของตนได้ดี"

นางทอดสายตามองเปลวเทียนที่กำลังลุกไหว ก่อนยกยิ้มบาง ๆ

"องค์รัชทายาท"

"หวังว่าของขวัญชิ้นนี้...จะทำให้ท่านเสียเวลาไปได้อีกสักพัก"

สิ้นคำ เปลวเทียนก็ดับวูบทิ้งไว้เพียงความมืดและเสียงหัวเราะแผ่วเบา...ของสตรีที่ไม่มีผู้ใดมองเห็นใบหน้า