บทที่ 1 ประหารชายา

"ประหารนาง!"

พระสุรเสียงเกรี้ยวกราดของฮองเฮาดังกึกก้องไปทั่วลานพิพากษา หลังกำแพงพระราชวังหลวง เสียงนั้นแหลมคมราวกับคมมีด กรีดเฉือนความเงียบงันของยามเช้าจนแหลกสลาย

ลมหนาวต้นฤดูเหมันต์พัดธงมังกรสีทองเหนือกำแพงวังสะบัดไหวอย่างรุนแรง เมฆสีหม่นเคลื่อนตัวบดบังแสงอาทิตย์จนทั่วทั้งพระราชวังถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศอึมครึม ราวกับสวรรค์เองก็กำลังโศกเศร้าต่อชะตากรรมของใครบางคน

กลางลานหินอ่อนสีขาว...

หญิงสาวผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าบัลลังก์มังกร

เสื้อคลุมของนางเปรอะเปื้อนคราบเลือดและฝุ่นดิน เส้นผมดำขลับที่เคยถูกเกล้ามวยอย่างงดงามหลุดลุ่ยลงมาปรกแก้ม ข้อมือทั้งสองถูกพันธนาการด้วยโซ่เหล็กหนักจนเกิดรอยแดงช้ำ แต่แม้จะอยู่ในสภาพน่าเวทนา ใบหน้าของนางยังคงงดงาม สงบนิ่ง และสง่างามเกินกว่าจะเป็นนักโทษ

นางคือ...ไป๋หลิงเยว่ พระชายาเอกขององค์รัชทายาท มู่เฉินอวี้ และเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของหัวหน้าสำนักโอสถหลวง ผู้ได้รับการยกย่องจากชาวเมืองว่าเป็นสตรีผู้เปี่ยมเมตตา เชี่ยวชาญศาสตร์การแพทย์และการปรุงโอสถมาตั้งแต่วัยเยาว์

ทว่าวันนี้...ชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิตกลับถูกทำลายลงในชั่วข้ามคืน

"หญิงชั่ว!"

"ฆาตกร!"

"นางถึงกับกล้าวางยาฝ่าบาท!"

เสียงก่นด่าจากขุนนางและเหล่าข้าราชบริพารดังระงมไปทั่วท้องพระโรง ทุกสายตาที่มองมายังเต็มไปด้วยความรังเกียจ ราวกับนางเป็นปีศาจที่ควรถูกกำจัดให้สิ้นจากแผ่นดิน

ไป๋หลิงเยว่ก้มมองปลายนิ้วของตนเองอย่างเหม่อลอย

นิ้วมือคู่นี้...เคยช่วยชีวิตผู้คนมานับไม่ถ้วน เคยจับชีพจรเด็กน้อยที่กำลังจะสิ้นลม เคยปรุงยารักษาทหารบาดเจ็บนับร้อยในยามสงคราม เคยถวายการรักษาฮ่องเต้ ฮองเฮา และเชื้อพระวงศ์ทุกพระองค์ด้วยความจงรักภักดี

แต่บัดนี้...กลับถูกกล่าวหาว่าเป็นมือที่หยิบยื่นความตายแก่ผู้เป็นประมุขของแผ่นดิน ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นเมื่อสามวันก่อน

เช้าวันนั้น ฮ่องเต้ทรงเรียกประชุมราชสำนักตามปกติ ก่อนการประชุม สำนักโอสถหลวงได้นำพระโอสถบำรุงพระวรกายมาถวายเช่นทุกวัน

ตำรับยานั้นผ่านการตรวจสอบถึงสามขั้นตอน

หมอหลวงผู้ปรุง หมอหลวงผู้ชั่งตัวยาและสุดท้าย...ไป๋หลิงเยว่เป็นผู้ตรวจสอบก่อนนำขึ้นทูลเกล้าฯ นางจำได้แม่นยำว่าตนเองตรวจทุกอย่างอย่างละเอียด สมุนไพรทุกชนิดถูกต้อง ปริมาณไม่คลาดเคลื่อน ไม่มีแม้แต่กลิ่นของพิษ หลังตรวจเสร็จ นางส่งต่อให้ขันทีนำไปถวายฮ่องเต้ ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ

กระทั่ง...ฮ่องเต้ทรงยกถ้วยพระโอสถขึ้นเสวย เพียงอึดใจเดียว พระหัตถ์ที่ถือถ้วยก็สั่นเทา พระพักตร์ซีดเผือด พระองค์ทรงกุมพระอุระแน่น ก่อนจะกระอักพระโลหิตออกมาคำใหญ่

เสียงกรีดร้องของนางกำนัลดังขึ้นทั่วตำหนัก

"ฝ่าบาท!"

หมอหลวงทุกคนรีบกรูกันเข้าไป แต่ไม่ทันแล้ว...พิษออกฤทธิ์รวดเร็วเกินคาด เพียงไม่กี่ลมหายใจ ฮ่องเต้ก็ทรงแน่นิ่ง ทั่วท้องพระโรงตกอยู่ในความโกลาหล

จากนั้นทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ ถ้วยพระโอสถถูกตรวจพบว่ามีพิษร้ายแรง

เมื่อสอบสวน กลับพบรอยนิ้วมือของไป๋หลิงเยว่ติดอยู่ที่ขอบถ้วย ในห้องปรุงยา มีห่อยาพิษชนิดเดียวกันซุกซ่อนอยู่ภายในลิ้นชักโต๊ะทำงานของนาง สาวใช้สองคนให้การตรงกันว่าเห็นนางอยู่ในห้องเครื่องยาตามลำพัง หมอหลวงอาวุโสสามคนลงความเห็นตรงกันว่าพิษถูกผสมลงในพระโอสถก่อนถวาย

หลักฐานทุกชิ้น...ล้วนชี้มายังนาง

"ไป๋หลิงเยว่!" เสียงของเสนาบดีฝ่ายตุลาการดังขึ้น

"เจ้ายังจะปฏิเสธอีกหรือ"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นช้า ๆ แม้ดวงตาจะเต็มไปด้วยความอ่อนล้า แต่ยังคงฉายแววแน่วแน่

"หม่อมฉันบริสุทธิ์" น้ำเสียงของนางไม่ดังนัก แต่ชัดเจน

"หม่อมฉันไม่เคยคิดร้ายต่อฝ่าบาท"

"โอหัง!"

องค์ชายรองก้าวออกมาจากแถวเชื้อพระวงศ์ สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

"หลักฐานแน่นหนาถึงเพียงนี้ เจ้ากลับยังกล้าปฏิเสธ!"

"หม่อมฉันไม่ได้ทำ" ไป๋หลิงเยว่ตอบเพียงประโยคเดิม นางไม่รู้ว่าหลักฐานเหล่านั้นมาอยู่ตรงนั้นได้อย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่มั่นใจคือ...ทั้งหมดเป็นกับดัก มีใครบางคนวางหมากเอาไว้ตั้งแต่ต้น

ฮองเฮาประทับอยู่ด้านบนสุด พระพักตร์เต็มไปด้วยคราบน้ำตา พระองค์ทอดพระเนตรมายังไป๋หลิงเยว่ด้วยแววตาผิดหวัง

"ไป๋หลิงเยว่...เปิ่นกงเคยเอ็นดูเจ้า ราวกับบุตรสาวแท้ ๆ"

"เหตุใดเจ้าจึงตอบแทนด้วยการปลงพระชนม์ฝ่าบาท" น้ำเสียงสั่นเครือของฮองเฮาทำให้ขุนนางหลายคนพากันก้มหน้าถอนหายใจ

ไป๋หลิงเยว่เม้มริมฝีปากแน่น

"หม่อมฉันไม่เคยทำ"

"พอ!"

เสียงตวาดของเสนาบดีดังลั่น

"ยังคิดจะแก้ตัวอีกหรือ"

หญิงสาวค่อย ๆ หันสายตาไปยังบุรุษผู้หนึ่งที่ยืนเงียบมาตลอด

มู่เฉินอวี้...

องค์รัชทายาทผู้เป็นสามีของนาง เขายืนอยู่ในชุดฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรทอง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายยังคงสงบนิ่งเช่นเดิม ดวงตาลึกคู่นั้นไร้อารมณ์จนยากจะอ่านความคิด

ตั้งแต่เริ่มการไต่สวน...เขาไม่เอ่ยคำใดเลย หัวใจของไป๋หลิงเยว่พลันหนักอึ้ง หรือแม้แต่เขา...ก็ไม่เชื่อนางเช่นกัน นางมองเขาอยู่นานหวังเพียงให้เขาพูดสักคำเพียงคำเดียวก็ยังดีแต่บุรุษผู้นั้นกลับกำหมัดแน่นอยู่ภายในแขนเสื้อ โดยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น ความเงียบของเขา...กลับกลายเป็นดั่งคมดาบที่กรีดลึกลงในหัวใจของนางยิ่งกว่าคำกล่าวหาใด ๆ

ทันใดนั้น เสียงขันทีประกาศราชโองการก็ดังขึ้นก้องไปทั่วท้องพระโรง

"มีพระบัญชา..."

ทุกคนพร้อมใจกันคุกเข่าลง ไป๋หลิงเยว่หลับตาช้า ๆ แม้จะยังไม่รู้เนื้อความ แต่นางกลับสัมผัสได้ว่า...ชะตาชีวิตของตน กำลังจะสิ้นสุดลงในไม่ช้า...

"...ไป๋หลิงเยว่ พระชายาเอกแห่งองค์รัชทายาท"

เสียงขันทีหลวงกังวานก้องไปทั่วท้องพระโรง ขณะคลี่ราชโองการสีเหลืองทองออกอย่างช้า ๆ

"...มีความผิดฐานลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ ใช้พิษร้ายคิดก่อกบฏต่อราชบัลลังก์ เป็นโทษอุกฉกรรจ์ มิอาจอภัยได้"

ทุกคนต่างก้มศีรษะรับพระบัญชา

"...ให้ถอดฐานันดรศักดิ์ ยึดทรัพย์สินทั้งหมด ประหารชีวิตด้วยการตัดศีรษะ ณ ลานประหารหลวงในยามอู่เค่อวันนี้ เพื่อเป็นเยี่ยงอย่างแก่ผู้คิดทรยศต่อแผ่นดิน"

สิ้นเสียงประกาศ ทั้งท้องพระโรงเงียบงันราวกับไร้ผู้คน

ไป๋หลิงเยว่ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นแผ่วเบาเสียจนคล้ายเสียงถอนหายใจ

สามวัน...เพียงสามวันเท่านั้น

จากพระชายาผู้เป็นที่เคารพของผู้คน กลับกลายเป็นนักโทษประหารที่ทุกคนต่างสาปแช่ง นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่ยืนอยู่ไม่ไกล มู่เฉินอวี้ยังคงยืนนิ่งใบหน้าหล่อเหลาคมคายไม่เผยอารมณ์ใด แต่หากสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าหมัดทั้งสองข้างที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมาเขาไม่พูด...แม้แต่คำเดียว หัวใจของไป๋หลิงเยว่ค่อย ๆ เย็นเยียบลง บางที...คนที่นางหวังว่าจะเชื่อใจมากที่สุดอาจเป็นคนที่ไม่เชื่อนางเช่นกัน

"นำตัวนักโทษออกไป!"

ทหารองครักษ์สี่นายก้าวเข้ามาพร้อมกัน โซ่ตรวนที่พันธนาการข้อเท้าถูกกระชากอย่างแรง ร่างบางเสียหลักเซไปข้างหน้า นางไม่ได้ขัดขืน เพียงก้าวเดินออกจากท้องพระโรงอย่างสงบนิ่งตลอดทางเดินยาวสู่ลานประหาร ข้าราชบริพาร นางกำนัล และขันทีต่างหลีกทางให้ แต่ไม่มีผู้ใดกล้าสบตานาง บางคนเคยยิ้มให้นาง บางคนเคยรับยารักษาโรคจากมือนาง บางคนเคยคุกเข่าขอบคุณที่นางช่วยชีวิตคนในครอบครัว วันนี้...ทุกคนกลับเลือกก้มหน้า ไม่มีใครเอ่ยคำว่าบริสุทธิ์แทนนางแม้แต่คนเดียว

ไป๋หลิงเยว่ยิ้มบาง ๆ อย่างขมขื่น นางไม่โกรธคนเหล่านั้น ในเมื่อหลักฐานทุกอย่างชี้มาที่นาง ต่อให้เป็นตัวนางเอง หากอยู่ในฐานะผู้พิพากษา ก็คงยากจะเชื่อว่าทั้งหมดเป็นการจัดฉาก