20

หลังจากนั้นฉันก็ไม่ร้องไห้อีกแล้ว ฉันว่าฉันเข้มแข็งได้แล้ว ฉันพร้อมที่จะเจอปัญหากับทุกๆ อย่าง

พี่เลย์บอกว่าอย่าเอาตัวเองหนีปัญหา มันดูเป็นทางออกที่โง่ ให้เอาตัวเองเข้าไปอยู่กับปัญหาแล้วหาวิธีแก้ไขมันสะ วันนี้ฉันเลยเลือกที่จะเอาตัวเองเข้ามาอยู่กับปัญหา

หลายวันผ่านไป…

หลังจากวันนั่นที่ฉันกับเขาทะเลาะกัน เราก็ไม่เคยเจอกันอีกเลย เขาหายออกจากชีวิตฉันไปเลยหายไปเลยจริง ไม่มีการโทรติดต่อ ไม่มีแม้แต่ข้อความจากเขา หลายไปเกือบเดือน และเป็นฉันเองที่ทนไม่ไหวต้องมาหาเขาถึงที่ร้านสัก

ฉันขับรถมาถึงชลบุรีในช่วงเวลาเย็น กว่าจะมาถึงรถก็ติดแถมยังร้อนอีก แต่ทำไงได้ไหนเมื่อฉันอยากจัดการปัญหาทุกอย่างให้มันจบๆ สักที

“สวัสดีค่ะ” ฉันเดินเปิดประตูร้านสักเข้า เจอกับผู้ชายสองสามคน ซึ่งไม่คุ้นหน้าเลยสักคน

“เอ่อ…มาสักเหรอครับ” ผู้ชายหนึ่งคนในนั้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับกำลังจะเดินมาหาฉัน

“คนนี้กูจัดการเอง” เสียงนี้ดังขึ้นอยู่ทางด้านหลังฉัน ทำให้ฉันหันกลับไปมองที่ต้นเสียงแล้วก็ชนเข้ากับแผงอกของเขาเต็มๆ ด้วยความที่มันคิดถึง ฉันเลยสวมกอดเขาจนแน่น

“กอดพี่แบบนี้ถ้าไอ้คีย์รู้มันเอาพี่ตายได้เลยนะ” ประโยคนี้คนเขาทำให้ฉันรีบผละออกจากเขา

“พะ…พี่ทิว” คนที่ฉันกอดไม่ใช่พี่คีย์ แล้วเขาอยู่ไหนกัน

“อืม พี่เอง” เขาหันมาตอบฉัน ก่อนที่จะหันไปพูดกับผู้ชายอีกคนด้วยน้ำเสียงเข้มๆ “คนนี้ห้ามยุ่ง เมียเจ้าของร้าน”

“พี่ทิว…”

“เข้าไปคุยกันในห้องนะ” ฉันยังพูดไม่ทันจบพี่ทิวก็พูดแทรกขึ้นมาสะก่อน

“ค่ะ”

“กูไม่รับคิวต่อนะ คิวที่เหลือพวกมึงจัดการด้วย” พี่ทิวหันไปพูดกับเด็กในร้าน ก่อนที่จะเดินไปที่ห้องสักของพี่คีย์

“เบาๆ นะพี่ห้องไม่เก็บเสียง” ผู้ชายอีกคนพูดแซวขึ้นมา ทำให้พี่ทิวหยุดเดินแล้วหันกลับมามอง

“เมียเจ้าของร้าน!” พี่ทิวเอ่ยเน้นๆ เสียงเข้มขึ้น

“พี่ก็เจ้าของร้านไง” ผู้ชายคนนั้นย้อนกลับพี่ทิวทันที พี่ทิวเลยเปลี่ยนทิศทางในการเดิน เขาเดินเข้าไปหาผู้ชายคนนั้นพร้อมกับยกมือขึ้นตบหัวผู้ชายคนนั้นไปหนึ่งทีแรงๆ

“โอ๊ย!!! เจ็บนะพี่” ผู้ชายคนนั้นยกมือขึ้นเกาหัว

“เมียไอ้เหี้ยคีย์มัน”

“ไม่ยุ่งครับ ไม่แตะต้องเลย” ผู้ชายคนนั้นยิ้มแห้งๆ ก่อนจะหันไปสนใจกับแผ่นกระดาษในมือตัวเองต่อ

“อะไรที่ขึ้นชื่อว่าขนม นั่นหมายความว่าอยู่ในสายตามันตลอด” พี่ทิวหันมาพูดกับฉัน ก่อนจะเดินเข้าไปที่ห้องสักของพี่คีย์

ฉันก็ยอมเดินตามเข้ามาแต่โดยดี แต่ว่าพอเข้ามาแล้วห้องสักกับว่างเปล่า มีเพียงโต๊ะสีขาวกับโซฟาสีขาวเท่านั้นที่อยู่ในห้อง พี่ทิวเดินเข้าไปนั่งที่โซฟาฉันเลยเดินไปนั่งลงข้างพี่ทิว

“มาหามัน?” เขาหันมาถามฉัน เลิกคิ้วสูง

“ใช่ค่ะ แล้วเขาอยู่ไหม”

“ไม่อยู่ ไม่ต้องไปหาที่บ้าน ที่บ้านมันก็ไม่อยู่” พี่ทิวพูดดักฉันเหมือนรู้ว่าฉันจะไปหาเขาที่บ้าน

“เขาบอกไหมว่าเขาไปไหน”

“หึ!” พี่ทิวมองหน้าฉันนิ่งๆ ก่อนจะส่ายหน้าไปมา แล้วพี่ทิวก็หยิบเอกสารซองสีน้ำตาลขึ้นมาให้ฉัน พร้อมกับไอแพคหนึ่งเครื่อง

“อะไรคะ?” ฉันถามด้วยความสงสัย ทั้งๆ ที่ซองน้ำตาลก็อยู่ในมือฉันแล้ว

“ความจริง” พี่ทิวตอบเพียงสั่นๆ

“ความจริงอะไรพี่ทิว”

“เปิดสิ” พี่ทิวส่งสายตามาที่ซองเอกสารในมือฉัน

ฉันเลยค่อยๆ เปิดซองเอกสารขึ้นก่อนที่จะหยิบเอกสารมาดูที่ล่ะแผ่น ในเอกสารทุกแผ่นมันระบุเป็นชื่อฉันทั้งหมดเลย เอกสารที่อยู่ในมือฉัน มันเป็นเอกสารที่ดิน บ้าน รถ

“อะไรกันพี่ทิว” ฉันถามเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ

“มันเคยบอกแล้วใช่ไหม ว่าถ้ามันรักก็คือรัก”

“…”

“มันเคยพูดแล้วว่าระยะทางไม่ใช่ปัญหาสำหรับมัน”

“…”

“มันเคยบอกแล้วอะไรที่เป็นเรา มันไม่เคยเหนื่อย” พี่ทิวหยิบไอแพคขึ้นมาเปิดรูปผู้หญิงคนหนึ่งให้เราดู ซึ่งมันเป็นรูปเดียวกันกับที่พายส่งมาให้เราดู

“คนนี้ชื่อ ปาย เซลล์ขายบ้าน คนที่ไปทานข้าวกับมันที่ห้างเพราะต้องคุยกันเรื่องบ้าน”

“คนนี้คือพี่สาวสวยที่เด็กคนนั้นพูด” พี่ทิวเปิดรูปผู้หญิงอีกคนให้ดู นั่นคือ “หวังว่าคงจะไม่หึงเมษาใช่ไหม”

คนที่พี่ทิวเปิดให้ดูเป็นรูปของเมษา แสดงว่าวันนั้นที่พี่คีย์บอกว่าไปธุระกับพี่ขุนมันคือเรื่องจริง ไม่ได้โกหก

“ทุกครั้งที่มันไปกับผู้หญิงคนนี้มีไอ้ขุนไปด้วย และทุกครั้งที่คุยกันก็คุยเรื่องบ้านทั้งนั้น”

“ฮึก!” อยู่ๆ น้ำตาฉันมันก็ไหล รู้สึกผิดในสิ่งที่ตัวเองเข้าใจผิดไป แถมยังโวยวายใส่เขาอีก

“ถ้าขนมใช่ใจมองมันสักนิด มันจะไปผิดพลาดถึงขนาดนี้” พี่ทิวรอบถอนหายใจ ก่อนที่จะเอ่ยขึ้นอีก “แต่ตามจริงมันก็มีส่วนผิดที่ทำอะไรโดยไม่บอกเราเลย มันบอกว่าอยากเซอร์ไพรส์”

“..T-T”

“การเจอเซอร์ไพรส์แบบควายๆ มีมันนั่นแหละที่คิดได้แค่คนเดียว”

“แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหนเหรอพี่ทิว”

“ปล่อยให้มันอยู่ในที่ที่มันสบายใจไปก่อนเถอะ ช่วงนี้เราก็เข้าไปดูแลบ้านด้วยล่ะ” พี่ทิวยื่นกุญแจมาให้ฉันหนึ่งดอก กุญแจมีป้ายห้อยสีขาว ในป้ายมันเขียนว่า ‘ของขนม’

“อย่าลืมที่พี่บอก อะไรที่ขึ้นขนมว่าขนม นั่นคืออยู่ในสายตามันตลอด” พี่ทิวพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทำให้ห้องนี้มีแค่ฉันคนเดียว

“ฮึก!…ฮือ…คนบ้า” ฉันร้องไห้แบบปล่อยออกมาจนสุด เหมือนใจมันได้ปลดล็อกในสิ่งที่ผิดพลาดไว้

ฉันพลาดที่ไม่ถามเขา

ฉันพลาดที่คิดเอง เออเอง

ฉันพลาดที่โวยวายใส่เขา

ฉันพลาดที่ไม่ฟังเขาอธิบาย

ฉันนั่งร้องไห้อยู่แบบนั้นสักพักได้เลย จนเผลอหลับไป ร้องจนเหนื่อย ร้องจนไม่รู้ว่าจะร้องยังไงอีกแล้ว ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน รู้สึกตัวอีกทีก็เหมือนว่ามีอะไรเย็นมาประคบอยู่ที่หน้าที่ตา แล้วก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยกัน

“ไอ้สัส! ไหนบอกอยากดูแล” คงเป็นเสียงของพี่ขุน

“กูฝากมึงดูต่อด้วยแล้วกัน” เสียงนี้ฉันจำได้ดีเป็นเสียงของเขา พอได้ยินเสียงเขาน้ำตาก็จะไหลทุกทีเลย

“กูไม่รับฝาก ของมึงก็มาเอาไปดูแลเอง”

“เออ กูพร้อมเมื่อไหร่จะกลับไปดูแลเอง”

“อย่านานนะ ถ้านานกูจะหาผัวใหม่ให้น้อง” เสียงของพี่ทิว

“มึงยังอยากมีป่านเป็นเมียอยู่หรือเปล่า”

“ไอ้สัส กูแค่ล้อเล่นเฉยๆ”

“มึงโกรธน้องมันขนาดนั้นเลยเหรอว่ะ”

“ไม่รู้ว่ากูบอกไม่ถูก”

แล้วเสียงก็เงียบลง ทำให้ฉันเผลอหลับไปอีกครั้ง ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นตอนเช้าแล้ว และฉันก็ไม่อยู่ที่ร้านสักแล้ว เหมือนอยู่ที่ไหนสักที เป็นห้องนอน ฉันพยายามนึกว่าตัวเองมาอยู่นี้ได้ยังไง นึกยังไงก็นึกไม่ออกเลย มันปวดหัวหนักหัวไปหมด เหมือนจะไม่สบาย

แกร๊ก!!

มีคนเปิดประตูเข้ามาทำให้ฉันลุกขึ้นนั่ง แต่พยายามจะลุกแต่ก็ลุกไม่ขึ้นหนักหัวไปหมด

“ตื่นแล้วเหรอ” บุคคลที่เข้ามาเป็นเมษา

“อืม ที่นี่?”

“บ้านเราเอง”

“อ๋อ…แล้ว?”

“เขาไม่อยู่หรอก ไปแล้ว” เขาที่ว่าก็คงไม่พ้นพี่คีย์ เพราะว่าเวลานี้ในหัวฉันมีแต่เขา

***

ไม่รู้ว่าควรสงสารใครก่อนดี