LOGINมันทำให้ความอดทนของคนที่เคยคิดว่าตนมีเวลาเหลือเฟือเริ่มบางลง มือที่จับข้อมือแน่นขึ้น ชิงหลันหน้าซีด แล้วทันใดนั้นเสียงเคาะประตูดังขึ้น สามครั้งกู้เยี่ยนฉือหยุด คนด้านนอกกล่าวอะไรบางอย่างเบามาก ชิงหลันจับใจความไม่ได้ แต่เห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยน เพียงเล็กน้อย เขาปล่อยมือเดินออกไปทันที ประตูปิด คราวนี้เ
บทที่ 40 ก่อนจะสายเกินไป รถม้าของจิ่งเหิงไม่ได้หยุดหน้าคลังม้าเก่ามันแล่นผ่านไปตามถนน เลี้ยวพ้นกำแพงสูง ก่อนหายเข้าไปในตรอกอีกสายราวกับเป็นรถของพ่อค้าธรรมดาที่บังเอิญผ่านมา ไม่มีผู้ใดลงจากรถไม่มีคนของจวนเซี่ยปรากฏตัว กระทั่งสายที่เฝ้าอยู่บนหอสูงฝั่งตรงข้ามก็มองไม่เห็นสิ่งผิดปกติ จิ่งเหิงไม่ยอมพลาดเ
บทที่ 39 คนที่หยุดวิ่งตามรอย รถขนสินค้าหยุดสองครั้ง ชิงหลันนับจากแรงสะเทือนของพื้นไม้ ครั้งแรกไม่นานนัก มีเสียงคนพูดคุยอยู่ด้านนอก ตามด้วยเสียงเปิดประตูหนัก ๆ คล้ายผ่านด่านตรวจบางแห่ง ครั้งที่สองเงียบกว่า ไม่มีเสียงตลาด ไม่มีเสียงเรือ มีเพียงเสียงม้าและโลหะกระทบกันเป็นระยะ นางพยายามขยับ แต่พื้นที่ใ
ฉินเฟิงไม่กล้าพูด จิ่งเหิงกลับไม่ได้แสดงความโกรธ เขาหันไปมองรถสินค้าที่เรียงอยู่ริมท่าแล้วนึกถึงสิ่งหนึ่ง กู้เยี่ยนฉือกำลังใช้หลักฐานจริงผสมของปลอม รถม้าทางเหนือมีเสื้อของชิงหลันจริง ท่าเรือมีรถของสกุลกู้จริง ทุกเส้นมีของจริงหนึ่งชิ้นไว้บังคับให้คนเชื่อสิ่งที่เหลือ แล้วร่องรอยแรกรถเข็นจากเรือนน้ำชาไ
บทที่ 38 เมืองหลวงกว้างเพียงใด เชือกขาดเพียงข้างเดียว ชิงหลันไม่ได้รีบแกะอีกข้าง นางนั่งอยู่ในท่าเดิม ปล่อยเส้นป่านที่ถูกขูดจนเกือบขาดซ่อนอยู่ใต้ข้อมือ ฝ่ามือมีเลือดจากเศษกระเบื้องเล็กน้อย จึงใช้ชายแขนเสื้อเช็ดจนไม่เหลือรอยบนพื้น คนของกู้เยี่ยนฉือระวังมากหากเห็นสิ่งผิดปกติเพียงนิดเดียว โอกาสที่มีอ
บทที่ 37 ห่างกันเพียงกำแพง จิ่งเหิงกลับถึงเมืองหลวงก่อนฟ้าสาง ม้าสองตัวถูกเปลี่ยนระหว่างทาง ตัวสุดท้ายมีฟองขาวเกาะเต็มปากเมื่อหยุดหน้าประตูเมือง เขาไม่กลับจวน จากประตูเหนือมุ่งตรงไปยังเรือนน้ำชาริมทะเลสาบอีกครั้ง สถานที่ซึ่งเมื่อวานถูกค้นไปแล้วทุกซอกทุกมุม ครั้งนี้จิ่งเหิงลงไปดูด้วยตนเอง เศษกระเบื้







