ตอนที่ 83 อาหยาง

“ก็ไม่เชิงครับอาหยางเขาเป็นคนดีมาก คอยช่วยเหลือผมมาตลอด ไม่แปลกถ้าผมจะรู้สึกดีกับเขา”

“ใช่สินะพี่มันคนเลวทำร้ายวินไว้เยอะ แต่ก็ดีแล้วล่ะวินได้เจอคนดี ๆ พี่ก็ดีใจด้วย”

“ขอบคุณครับ”

ผมแทบกลั้นขำไม่อยู่เมื่อเห็นว่าตอนนี้พี่ธีแอบร้องไห้ เขาพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้แต่มันดันไหลลงมาเป็นสายซะอย่างนั้น พี่ธีใช้มือเกลี่ยมันออกพยายามไม่ให้ผมเห็น นั่งใกล้ขนาดนี้จะไม่เห็นได้อย่างไรกัน เพียงแต่ผมแกล้งทำเป็นไม่เห็นเท่านั้นเอง

พี่ธีสายโหดในวันนั้นเป็นคนเดียวกับที่นั่งข้างผมจริง ๆ เหรอเนี่ยไม่อยากจะเชื่อเลย เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว

ในที่สุดก็มาถึงบ้านเสียที ผมได้กลิ่นอายของความสุขเมื่อได้ย่างกรายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้อย่างถาวร ผมรู้สึกได้ว่าตอนนี้ยายจันทร์กำลังยิ้มต้อนรับพวกเราอยู่ที่ไหนสักแห่ง

ผมกลับมาแล้วนะครับยาย ผมจะไม่มีทางย้ายออกไปจากบ้านของเราอีกแล้ว

“พี่ธีอยู่ทานข้าวก่อนนะครับ” ผมเอ่ยกับเขาหลังจากช่วยกันจัดบ้านอยู่นาน จนตอนนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว

“คือ...พี่” ผมรู้ว่าพี่ธีคงไม่อยากเห็นผมอยู่กับอาหยางแน่นอน แต่ผมจะรั้งเขาไว้ให้ได้

“เพราะอาหยางใช่ไหม”

“คงงั้นมั้ง” เขาถอนหายใจเสียงดัง ก่อนจะเสตาไปมองทางอื่น

“ผมรับรองว่าจะไม่ทำตัวรุ่มร่ามกับอาหยาง ผมเองก็กลัวว่าพี่จะไม่สบายใจเหมือนกัน แต่มาขึ้นบ้านใหม่ทั้งทีผมก็อยากให้ทั้งคนรักและพ่อของลูกอยู่พร้อมหน้ากัน” ยิ่งได้ยินคำว่าคนรักพี่ธียิ่งขมวดคิ้วจนเป็นปม

“กล้าเอ่ยปากว่าคนรักพี่คงหมดหวังแล้วสินะ” เขาว่าก่อนจะเดินไปที่ศาลาท่าน้ำ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเขาจะอยู่ที่นี่ต่อ ผมไม่เคยเห็นท่าทีขี้งอนอย่างนี้มาก่อนเลย...ก็น่ารักไปอีกแบบนะ

จากนั้นผมก็เดินเข้าไปในครัว ตอนนี้แม่กำลังทำกับข้าวอยู่ ส่วนตาหนูกำลังนั่งปั้นแป้งให้เป็นลูกกลม ๆ เล็ก ๆ เพื่อนำมาทำบัวลอยไข่หวาน ดูท่าทางตาหนูคงจะสนุกมากราวกับได้ของเล่นชิ้นใหม่ซะอย่างนั้น

“เก่งจังเลยครับน้องนนท์” ผมเอ่ยชมก่อนจะนั่งลงข้างลูกชาย

“สนุกมาก ๆ เลยครับคุณแม่ น้องนนท์ไม่เคยเล่นอย่างนี้มาก่อน” ตาหนูส่งยิ้มมาให้ ขณะที่มือน้อย ๆ ก็บรรจงปั้นแป้งวางไว้ในถาดอย่างขะมักเขม้น

“สนุกก็ทำให้เสร็จนะครับ คุณยายจะได้เอาไปทำเป็นขนมให้ทาน”

“ขนมอะไรครับคุณแม่ น้องนนท์ไม่เห็นเคยรู้จักเลย”

“ก็บัวลอยไข่หวานไงครับ”

“บัวลอยไข่หวาน ว้าว! ชื่อน่ากินจังเลย”

“ถ้างั้นเรารีบทำกันเถอะครับจะได้เสร็จเร็ว ๆ”

“ครับคุณแม่” ผมยิ้มให้ลูกชายอย่างมีความสุข ไม่นึกเลยว่าเราจะได้กลับมาอยู่ที่นี่ด้วยกันอีกครั้ง แถมยังมีแม่แท้ ๆ ของผมมาอยู่ด้วยอีกคนมันเหมือนฝันมากเหลือเกิน ตอนนี้จะเหลือก็แต่พ่อของลูกเท่านั้นที่ยังไม่ได้ถูกเอ่ยปากชวนให้มาอยู่ที่นี่อย่างเป็นทางการ

“อ้าว! พ่อธีล่ะลูกหรือว่ากลับไปแล้ว” แม่ที่กำลังยืนอยู่หน้าหม้อแกงหันมาเอ่ยถาม

“อยู่ที่ศาลาท่าน้ำครับแม่”

“เรานี่นะไปพูดอย่างนั้นได้ไงตอนอยู่บนรถ อย่างนี้พ่อธีก็เสียใจแย่สิ” แม่เอ่ยตำหนิผมพลางส่ายหน้าเล็กน้อย

“ก็ผมตั้งใจให้เป็นอย่างนั้นนี่ครับแม่”

“อ้าวไอ้ลูกคนนี้สรุปเราเลือกได้แล้วใช่ไหมว่าเป็นอาหยาง”

“เปล่าครับแม่”

“แล้วทำไมถึงพูดอย่างนั้นออกไปล่ะ”

“จริง ๆ แล้วอาหยางไม่ได้โทรมาหรอกครับผมแค่แกล้งพี่ธีเท่านั้นเอง”