ตอนที่ 82 เหตุผล

ผมรีบบึ่งรถกลับมาที่บ้านหลังจากนั้น วันนี้ผมต้องย้ายไปที่บ้านยายจันทร์แล้ว ป่านนี้แม่กับตาหนูคงจะรอผมอยู่ รวมถึงพี่ธีเองที่คงจะเตรียมรอไปส่งพวกเราที่นั่น

เมื่อมาถึงแล้วผมก็รีบเดินเข้าไปในบ้าน พบว่าตาหนูและแม่กำลังนั่งรอผมอยู่ในห้องโถง ผมเดินเข้าไปหาทั้งสองคนโดยไม่ลืมที่จะกวาดสายตามองหาเขาคนนั้น คนที่ผมต้องการจะมาบอกความรู้สึกที่แท้จริง จะมาบอกให้เขาดูแลรับผิดชอบผมไปตลอดชีวิต

“คุณแม่กลับมาแล้วววว” ตาหนูเห็นผมก็ลุกขึ้นมาแล้วรีบวิ่งมากอด

“น้องนนท์เก็บของเสร็จแล้วใช่ไหมครับ”

“ครับผม”

“แล้ว...คุณพ่อล่ะครับตอนนี้อยู่ที่ไหน”

“คุณพ่อเอาของไปเก็บไว้ในรถแล้วครับ”

“ถ้างั้นเราไปกันเถอะครับ” ผมเอ่ยกับตาหนูก่อนจะจับมือไว้เตรียมตัวเดินไปที่รถ “แม่ครับเราไปกันเถอะ” แม่ส่งยิ้มมาให้

ก่อนเราทั้งสามคนจะเดินออกไปผมก็หันกลับมามองบ้านหลังนี้ให้ชัด ๆ อีกครั้ง เพื่อบอกลามันในใจ เรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านหลังนี้จะเป็นความทรงจำที่ผมไม่มีวันลืม จุดเริ่มต้นของความรักและความเกลียดชังที่ก่อให้เกิดเรื่องราววุ่นวายมากมายในชีวิตของพวกเราทุกคนได้จบลงแล้วสินะ ต่อไปนี้มันจะมีแต่เรื่องดี ๆ เข้ามาเท่านั้น

เดินออกมาจากบ้านแล้วก็พบว่าพี่ธีกำลังยืนกอดอกพิงข้างรถรออยู่ เขาวางสายตาไว้ที่พื้นราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ เดาว่าคงจะเป็นเรื่องที่คุยกับผมเมื่อคืน บวกกับเรื่องที่เราจะย้ายออกจากบ้านในวันนี้ด้วยแน่นอน

“พี่ธีครับ” ผมเอ่ยเรียกเมื่อเดินมาถึง เขาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเรียก ก่อนจะหันหน้ามายิ้มให้ แต่ทว่าสายตาคมนั้นกลับไม่ได้สดใสเลยสักนิด ราวกับว่าเมื่อคืนนี้อดหลับอดนอนมาตลอดทั้งคืน

“เสร็จแล้วเหรอ”

“ครับ”

“ถ้างั้นก็ขึ้นรถกันเถอะ” เขายิ้มน้อย ๆ ให้ก่อนจะขึ้นรถไปก่อน ราวกับคนที่งอนกันซะอย่างนั้น

ระหว่างที่นั่งรถมาผมกับพี่ธีเอาแต่เงียบไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรเลย ตาหนูนั่งเล่นเกมในโทรศัพท์มือถือไม่ได้สนใจใคร ส่วนแม่ก็นั่งมองตาหนูแล้วยิ้มตามไปด้วย ผมปรายตามองดูพี่ธีอยู่บ่อยครั้งแต่เขาก็เอาแต่สนใจมองทาง ทำเป็นไม่สนใจผม

สาเหตุที่ผมตัดสินใจเลือกพี่ธี นั่นเพราะเราต่างก็ผ่านเรื่องราวที่เจ็บปวดมาด้วยกันทั้งคู่ กว่าจะมาถึงวันนี้ต่างฝ่ายต่างบอบช้ำทางใจมาพอสมควร ผมไม่อยากให้เขาต้องรู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว ผมอยากให้ลูกมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบเสียที หลังจากที่เราต้องแยกกันอยู่มานาน ส่วนเรื่องความรักนั้นผมยอมรับว่ารู้สึกดีกับอาหยางมากกว่า แต่ความรู้สึกดีนั้นผมมองว่ามันไม่ใช่ความรักเชิงชู้สาว แต่มันเป็นความปรารถนาดีต่อกันอย่างบริสุทธิ์ใจ เขาเข้ามาในช่วงที่หัวใจผมอ่อนแอเลยอาจจะเผลอเกินเลยไปบ้างเท่านั้น

“ฮัลโหลอาหยาง”

“ทำอะไรอยู่เหรอ...ฉันคิดถึงนายจัง”

“คิดถึงเหมือนกันงั้นเหรอ ดีใจจัง”

“จ้า”

“จะมาที่บ้านงั้นเหรอ ได้ ๆ รีบมานะ”

“ใกล้จะถึงแล้ว จ้าแค่นี้นะแล้วเจอกัน”

ในระหว่างที่ผมคุยกับอาหยางอยู่นั้น พี่ธีก็แอบปรายตามองอยู่บ่อยครั้ง ตอนนี้เขาคงจะรู้สึกแย่มากที่ได้ยินผมคุยกับอาหยางแบบสนิทสนมอย่างนี้ คงนึกไม่ถึงว่าผมกับบอดี้การ์ดส่วนตัวจะมีซัมติงกัน

“สนิทกับอาหยางขนาดนี้เลยเหรอ” เขาทนไม่ไหวจึงเอ่ยปากถาม หลังจากนั่งกระสับกระส่ายอยู่นาน

“ครับสนิทมาก สนิทจนเตี่ยว่าจะให้เราคบกันเลยล่ะ” ผมตอบกวน ๆ ยั่วให้เขาอารมณ์เสียเล่น ๆ

“นี่สินะเหตุผลที่ปฏิเสธพี่”