บทที่ 4 บังเอิญหรือตั้งใจ (2/4)

          ‘ก็มาเยือนจวนผู้อื่นเย็นย่ำเช่นนี้ หากไม่เชิญรับมื้อเย็นด้วยก็เป็นการเสียมารยาทแล้ว’ ในสายตาคุณหนูเล็กอวี้ สหายของพี่ใหญ่ผู้นี้ดีดลูกคิดรางแก้วมาเป็นอย่างดีแล้ว

            “แล้วเจ้าล่ะซีเยว่ จะว่าพี่หรือไม่ที่ต้องรบกวนเช่นนี้” หยางเฟยฉีกล่าวถามแม่นางน้อยที่กำลังทำปากขมุบขมิบอย่างไม่รักษากิริยา

            “ข้าจะกล้าว่าพี่เฟยฉีได้อย่างไรเจ้าคะ แล้วนี่พี่ลู่เสียนยังไม่มาอีกหรือเจ้าคะ” นางตอบกลับก่อนจะเปลี่ยนบทสนทนา

            “พี่มาแล้ว”

            “พี่รองมาแล้ว ข้ากำลังจะไปตามท่านพอดี”

            “มากันครบแล้ว เช่นนั้นเราไปนั่งกันเถิด” เป็นฮูหยินอวี้เอ่ย

            จวนอวี้แม้จะเป็นจวนตระกูลขุนนาง แต่ทว่าพอท่านย่าจากไป กฎเกณฑ์ต่างๆ ก็ลดน้อยลง เวลากินข้าวจึงเป็นเวลาที่คนในครอบครัวจะสนทนากัน จากเดิมที่นางต้องนั่งข้างท่านแม่และพี่ใหญ่ต้องนั่งข้างท่านพ่อ ส่วนพี่รองจะถูกกันให้นั่งอยู่ตรงกลางระหว่างสามพี่น้องเนื่องด้วยไม่ใช่บุตรฮูหยินเอก

            บัดนี้นางที่อยากให้พี่รองได้คลายปมในใจจึงขอเปลี่ยนที่กับพี่รองเพื่อให้พี่รองได้ใกล้ชิดกับท่านแม่มากขึ้น เพราะมีคนเพิ่มมาอีกหนึ่งคน เขาจึงต้องนั่งข้างนางและพี่ใหญ่

            “เจ้าไม่ชอบต้นหอมหรือ”

            “เจ้าค่ะ ข้าไม่ชอบกลิ่นของมัน” นางกล่าวพลางทำสีหน้าไม่ค่อยชอบใจ แก้มเนียนพองขึ้นเล็กน้อยดูแง่งอนราวกับเด็กน้อย จะปฏิเสธก็ไม่ได้ เพราะจะโดนมารดาเอ็ดว่านางเลือกกินอีก

            “เช่นนั้นพี่จะช่วยกินให้เอง” เขากล่าวก่อนจะใช้ตะเกียบคีบต้นหอมที่อยู่ในชามข้าวนางมากินเอง

            “ขอบคุณเจ้าค่ะพี่เฟยฉี” น้องน้อยมองหน้าสหายของพี่ใหญ่ด้วยแววตาซาบซึ้ง

            “ซีเยว่ นี่ลูกให้พี่เฟยฉีกินต้นหอมแทนเจ้าเช่นนั้นหรือ” ไป๋ถิงถิงดุบุตรสาว

            “ข้า...” นางกำลังจะหาข้อแก้ตัวแต่บุรุษที่นั่งอยู่ด้านข้างก็เอ่ยขึ้นก่อน

            “เป็นข้าที่อยากกินต้นหอมเองขอรับ ท่านน้าอย่าได้ดุซีเยว่เลยขอรับ”

            “เฟยฉี เจ้าไม่ชอบกินต้นหอมมิใช่หรือ” อวี้ลู่หมิงเอ่ยถามสหายด้วยสีหน้าสงสัย เพราะตอนอยู่สำนักศึกษาสหายผู้นี้มักจะนั่งคีบต้นหอมออกจากอาหารให้หมดก่อนลงมือกิน

            “ข้าเพิ่งหัดกินเมื่อตอนที่ย้ายมาอยู่เมืองหลวง” เขาแก้ตัวพลางส่งยิ้มให้อวี้ซีเยว่ที่หันมามอง

            “ช่างเถิด เจ้าอย่าได้ดุซีเยว่นักเลย ของที่ไม่ชอบ ทำอย่างไรก็ไม่ชอบวันยังค่ำ” อวี้ผิงเอ่ยตัดบทเพื่อไม่ให้บุตรสาวคนเล็กถูกดุอีก

            “ท่านพี่...ท่านก็เข้าข้างลูกตลอด เช่นนี้เมื่อใดนางจะเติบโต” ทุกวันนี้เพราะมีบิดา พี่ชายและพี่สาวคอยช่วย บุตรสาวคนเล็กนางจึงห่างไกลจากการเป็นสตรีที่เพียบพร้อม

            “อีกไม่กี่เดือนนางก็ปักปิ่นแล้ว”

            “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ท่านเข้าข้างนางมากไปนางจึงทำทุกอย่างตามใจตน เช่นนี้จะมีบุรุษผู้ใดกล้ามาขอ หรือหากมี แล้วแต่งเข้าจวนอื่นไปก็ไม่แคล้วขัดใจแม่สามี สุดท้ายชีวิตคู่ของนางก็จะมีปัญหา”

            “หากเจ้ากลัวเป็นเช่นนั้นเราก็แต่งบุรุษเข้าจวนซะเลย”

            “เช่นนั้นซีเยว่จะถูกลือในทางที่เสียหายเอาได้”

            “เสียหายก็ไม่เป็นไร อย่าได้สนใจคำเล่าลือของชาวบ้านมาก”

            ‘เพราะบิดาเป็นเช่นนี้เอง นางจึงซุกซนและไม่สนใจขนบธรรมเนียมอันใดมาก’ หยางเฟยฉีคิด แต่ก็ดีแล้วที่นางเป็นเช่นนี้ อวี้ซีเยว่ที่มีชีวิตชีวาน่าสนใจกว่าบรรดาคุณหนูที่ชอบแสร้งทำตนดีงาม

            “ท่านพี่แต่ข้า...”

            “เอาเถิด ปล่อยให้นางมีอิสระบ้าง”

            “หากซีเยว่ไม่มีบุรุษมาสู่ขอก็อย่าโทษข้าก็แล้วกัน เจ้าล่ะลู่เสียน มีบุรุษที่พึงใจบ้างหรือยัง” ฮูหยินอวี้หันความสนใจมาที่บุตรสาวฮูหยินรองผู้ล่วงลับ

            ตั้งแต่คราวนั้นที่บุตรสาวคนเล็กตกน้ำ ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับอวี้ลู่เสียนก็ดีขึ้นตามลำดับ เรียกได้ว่าคุยกันได้มากขึ้นและกำแพงที่ขวางกั้นความสัมพันธ์เหมือนจะบางลง

            “ยังเจ้าค่ะ”

            “ตอนนี้ยัง แต่ภายหน้าไม่แน่เจ้าค่ะ พี่รองท่านว่าพี่เลี่ยงรุ่ยเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ” อวี้ซีเยว่เอ่ยแทรกบทสนทนา

            “เลี่ยงรุ่ย โจวเลี่ยงรุ่ย ท่านผู้ตรวจการคนนั้นน่ะหรือ” อวี้ลู่หมิงเอ่ยถาม จะว่าไปเขาเห็นนั่งพูดคุยในงานเลี้ยงกับน้องสาวต่างมารดาแต่ก็ไม่ทันได้ใส่ใจมาก คิดว่าแค่ทักทายเพราะเคยได้ช่วยเหลือกัน

            “ใช่เจ้าค่ะ” น้องเล็กแสนซุกซนตอบ

            “ข้ากับท่านผู้ตรวจการโจวแค่เคยเจอกันเพียงไม่กี่ครั้งจึงพูดคุยกันบ้างเล็กน้อย นอกจากนั้นก็ไม่มีสัมพันธ์ใดๆ เจ้าค่ะ”

            “เช่นนั้นหรือ” ฮูหยินอวี้เอ่ยถาม

            “ตอนนี้ยังไม่มี แต่ในภายหน้าไม่แน่เจ้าค่ะ”

            “หมายความว่าอย่างไร”

            “ซีเยว่เจ้าอย่าได้เอ่ยวาจาเลื่อนลอย” อวี้ลู่เสียนดุน้องสาว

            “ข้าไม่ได้กล่าวเลื่อนลอยนะเจ้าคะ พี่เลี่ยงรุ่ยทั้งรูปงาม ตระกูลเพียบพร้อม ทั้งยังเป็นขุนนางน้ำดี เหมาะสมกับพี่รองมากเจ้าค่ะ”

            “แต่พี่ไม่ได้รู้สึกอันใดกับเขา”

            “ซีเยว่ เจ้าอย่าได้คิดทำตัวเป็นแม่สื่อให้พี่สาวเจ้า หากบุรุษสตรีไม่มีใจตรงกัน อย่าได้ฝืน” ฮูหยินอวี้กล่าวตักเตือนบุตรสาว