2 : เจียงซิงเยี่ยน

Chapter 2

'เจียงซิงเยี่ยน'

อู๋เซียนลี่ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็ยามเย็นเข้าเสียแล้ว หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็พบว่าตนเองนอนอยู่ภายในเรือน อากาศเย็นที่ตีกระทบเข้ามาผ่านหน้าต่างที่ถูกเปิดทิ้งไว้มันทำให้นางต้องรีบหันไปคว้าผ้าห่มมาห่อกายเอาไว้ จะว่าไปนางเป็นอะไรไปนะถึงได้มานอนอยู่ที่นี่ ตอนแรกว่ายืนคุยอยู่กับอู๋เจียไม่ใช่หรือ

“ท่านพี่ใหญ่ฟื้นแล้วหรือ?”

พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา

นางหันไประบายยิ้มหวานให้กับน้องสาวที่ตอนนี้ก็ยังไม่ได้มีความผูกพันอันใดมากเท่าไหร่แต่อีกฝ่ายก็ช่วยเหลือนางดี คอยปรนนิบัติดูแลไม่ขาดตกบกพร่อง ต้องเล่นบทความจำเสื่อมไปถึงเมื่อไหร่นะ เจ้าของร่างนี้มีสมุดบันทึกอะไรให้อ่านไหมสงสัยเดี๋ยวต้องลองหาดูจะได้ไม่ต้องแสร้งทำเป็นลืมเลือนแบบนี้เพราะบางทีก็จะหลุดอยู่เหมือนกัน

“ข้าเป็นอันใดไปหรือ?”

“เรากำลังคุยเรื่องอาเยี่ยนแล้วท่านพี่ก็เป็นลมไป ตอนข้าบอกว่าท่านควักลูกตาเขา”

อืม… ไม่เป็นลมสิแปลก

ควักลูกตาคนเลยนะเฟ้ย!

“ข้าจำมิได้เลยว่าข้าควักลูกตาเขาทำไม?” นางดันตัวลุกขึ้นยืนพร้อมกระชับผ้าห่มแน่นเพราะอากาศหนาวจริง ๆ

“ท่านบอกว่าเขามีตาหามีแววไม่ เพราะฉะนั้นจึงไม่ต้องมีดีกว่าดวงตา”

“เหตุผลแค่นั้นจริงหรือ?” นางถึงกับหันมามองหน้าน้องสาวแต่พออีกฝ่ายพยักหน้ายืนยันคำตอบ นางก็ทรุดฮวบอีกรอบ

“ท่านพี่!” อู๋เจียรีบเข้ามารับตัวเอาไว้

“ข้าจะเป็นลมอีกรอบแล้ว” อู๋เซียนลี่เงยหน้าขึ้นสบตากับน้องสาวด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวราวกับไม่มีเลือด “พี่เจ้าต่างหากที่มีตาหามีแววไม่ ควรโดนควักลูกตาเสียเอง”

“แล้วพี่ข้ามิใช่ท่านหรือ ท่านพูดเหมือนมันไม่ใช่ตัวท่าน”

“ช่างเถอะ อย่าใส่ใจ ช่วงนี้ข้ากินยาเยอะเลยเมายานิดหน่อย อาจจะพูดอะไรเลอะเทอะไปเสียหน่อย”

นางรีบผละตัวออกมาจากน้องสาวก่อนจะลุกเดินไปหยิบกล่องไม้ที่บรรจุดวงตาออกมาแล้วยื่นมันให้อู๋เจียดู “นี่ใช่ดวงตาเขาหรือไม่?”

อู๋เจียมองดูดวงตาในกล่องไม้ก่อนจะพยักหน้ารับเพราะจดจำแววตาน้องสามของตนได้และพี่สาวคนโตของนางก็ควักลูกตาเขาแค่คนเดียวคงไม่มีลูกตาผู้อื่นเก็บในห้องหรอก “งั้นเจ้านำไปใส่คืนให้เขาได้หรือไม่?”

“มิได้ ปราณของข้าไม่มากพอจะรักษาดวงตาเขาหรอก” อู๋เจียรีบปฏิเสธ

“แล้วผู้ใดจะทำได้กัน?”

“ท่านไงเล่า ท่านอยู่ขั้นตี้เซียนแล้ว”

ตี้เซียนหรือ? ก็พอจะรู้มาบ้างว่าเซียนขั้นนี้บรรลุปี้กู่แล้ว ไม่รู้ร้อนรู้หนาว ไม่ต้องกินต้องนอนก็ได้ แต่ทำไมตอนนี้นางรู้สึกหนาวเล่า?

“ข้าหนาว”

“ท่านควรจุดกะละมังไฟภายในห้อง”

“ข้าหนาว” นางเน้นย้ำอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจังจนอู๋เจียนึกขึ้นได้

“ท่านบรรลุตี้เซียนแล้ว ย่อมไม่รู้ร้อนรู้หนาวอีก”

“ใช่ แต่ตอนนี้ข้าหนาว”

“คงเป็นเพราะร่างกายท่านบาดเจ็บหนักก่อนหน้านี้และใช้พลังหยางไปมาก ตอนนี้พลังในกายจึงยังไม่สมดุล แต่ท่านอย่ากังวลไปเลยเพียงท่านบำเพ็ญตน ฝึกตบะก็จะกลับมาเป็นปกติ แค่ต้องใช้เวลาเพียงเท่านั้น”

“ความจริงข้าก็ไม่ได้ห่วงอันใดมาก เพียงแค่อยากคืนดวงตาให้เจียงซิงเยี่ยนเท่านั้น”

อู๋เจียได้ยินเช่นนั้นก็แปลกใจเพราะพี่สาวของนางเป็นคนมีจิตใจเหี้ยมโหดมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ยิ่งบรรลุขั้นตี้เซียนได้ก็ยิ่งทวีความร้ายกาจมากขึ้น ทั้งกดขี่ข่มเหงผู้อื่น ทั้งชอบรังแกและกลั่นแกล้งจนคนเกลียดชังไปทั่ว แต่ก็เพราะอำนาจบารมีที่มีทำให้ยังมีคนเลือกจะสวมใส่หน้ากากเข้าหาอยู่เพื่อหวังพึ่งใบบุญของตี้เซียนที่บนโลกมนุษย์นี้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ส่วนมากจะขึ้นไปอยู่บนคุนหลุนซานหรือหลีกหนีจากยุทธภพไป จะมีเพียงสี่คนที่ยังคงอยู่บนพื้นเพื่อเฝ้าคุ้มภัยให้โลกมนุษย์จากสี่ทิศ อู๋เซียนลี่ก็เช่นกันพี่สาวของนางได้รับหน้าที่ดูแลเขตแดนเหนือ