Share

2 : เจียงซิงเยี่ยน

Chapter 2

'เจียงซิงเยี่ยน'

อู๋เซียนลี่ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็ยามเย็นเข้าเสียแล้ว หญิงสาวกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็พบว่าตนเองนอนอยู่ภายในเรือน อากาศเย็นที่ตีกระทบเข้ามาผ่านหน้าต่างที่ถูกเปิดทิ้งไว้มันทำให้นางต้องรีบหันไปคว้าผ้าห่มมาห่อกายเอาไว้ จะว่าไปนางเป็นอะไรไปนะถึงได้มานอนอยู่ที่นี่ ตอนแรกว่ายืนคุยอยู่กับอู๋เจียไม่ใช่หรือ

“ท่านพี่ใหญ่ฟื้นแล้วหรือ?”

พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา

นางหันไประบายยิ้มหวานให้กับน้องสาวที่ตอนนี้ก็ยังไม่ได้มีความผูกพันอันใดมากเท่าไหร่แต่อีกฝ่ายก็ช่วยเหลือนางดี คอยปรนนิบัติดูแลไม่ขาดตกบกพร่อง ต้องเล่นบทความจำเสื่อมไปถึงเมื่อไหร่นะ เจ้าของร่างนี้มีสมุดบันทึกอะไรให้อ่านไหมสงสัยเดี๋ยวต้องลองหาดูจะได้ไม่ต้องแสร้งทำเป็นลืมเลือนแบบนี้เพราะบางทีก็จะหลุดอยู่เหมือนกัน

“ข้าเป็นอันใดไปหรือ?”

“เรากำลังคุยเรื่องอาเยี่ยนแล้วท่านพี่ก็เป็นลมไป ตอนข้าบอกว่าท่านควักลูกตาเขา”

อืม… ไม่เป็นลมสิแปลก

ควักลูกตาคนเลยนะเฟ้ย!

“ข้าจำมิได้เลยว่าข้าควักลูกตาเขาทำไม?” นางดันตัวลุกขึ้นยืนพร้อมกระชับผ้าห่มแน่นเพราะอากาศหนาวจริง ๆ

“ท่านบอกว่าเขามีตาหามีแววไม่ เพราะฉะนั้นจึงไม่ต้องมีดีกว่าดวงตา”

“เหตุผลแค่นั้นจริงหรือ?” นางถึงกับหันมามองหน้าน้องสาวแต่พออีกฝ่ายพยักหน้ายืนยันคำตอบ นางก็ทรุดฮวบอีกรอบ

“ท่านพี่!” อู๋เจียรีบเข้ามารับตัวเอาไว้

“ข้าจะเป็นลมอีกรอบแล้ว” อู๋เซียนลี่เงยหน้าขึ้นสบตากับน้องสาวด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวราวกับไม่มีเลือด “พี่เจ้าต่างหากที่มีตาหามีแววไม่ ควรโดนควักลูกตาเสียเอง”

“แล้วพี่ข้ามิใช่ท่านหรือ ท่านพูดเหมือนมันไม่ใช่ตัวท่าน”

“ช่างเถอะ อย่าใส่ใจ ช่วงนี้ข้ากินยาเยอะเลยเมายานิดหน่อย อาจจะพูดอะไรเลอะเทอะไปเสียหน่อย”

นางรีบผละตัวออกมาจากน้องสาวก่อนจะลุกเดินไปหยิบกล่องไม้ที่บรรจุดวงตาออกมาแล้วยื่นมันให้อู๋เจียดู “นี่ใช่ดวงตาเขาหรือไม่?”

อู๋เจียมองดูดวงตาในกล่องไม้ก่อนจะพยักหน้ารับเพราะจดจำแววตาน้องสามของตนได้และพี่สาวคนโตของนางก็ควักลูกตาเขาแค่คนเดียวคงไม่มีลูกตาผู้อื่นเก็บในห้องหรอก “งั้นเจ้านำไปใส่คืนให้เขาได้หรือไม่?”

“มิได้ ปราณของข้าไม่มากพอจะรักษาดวงตาเขาหรอก” อู๋เจียรีบปฏิเสธ

“แล้วผู้ใดจะทำได้กัน?”

“ท่านไงเล่า ท่านอยู่ขั้นตี้เซียนแล้ว”

ตี้เซียนหรือ? ก็พอจะรู้มาบ้างว่าเซียนขั้นนี้บรรลุปี้กู่แล้ว ไม่รู้ร้อนรู้หนาว ไม่ต้องกินต้องนอนก็ได้ แต่ทำไมตอนนี้นางรู้สึกหนาวเล่า?

“ข้าหนาว”

“ท่านควรจุดกะละมังไฟภายในห้อง”

“ข้าหนาว” นางเน้นย้ำอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจังจนอู๋เจียนึกขึ้นได้

“ท่านบรรลุตี้เซียนแล้ว ย่อมไม่รู้ร้อนรู้หนาวอีก”

“ใช่ แต่ตอนนี้ข้าหนาว”

“คงเป็นเพราะร่างกายท่านบาดเจ็บหนักก่อนหน้านี้และใช้พลังหยางไปมาก ตอนนี้พลังในกายจึงยังไม่สมดุล แต่ท่านอย่ากังวลไปเลยเพียงท่านบำเพ็ญตน ฝึกตบะก็จะกลับมาเป็นปกติ แค่ต้องใช้เวลาเพียงเท่านั้น”

“ความจริงข้าก็ไม่ได้ห่วงอันใดมาก เพียงแค่อยากคืนดวงตาให้เจียงซิงเยี่ยนเท่านั้น”

อู๋เจียได้ยินเช่นนั้นก็แปลกใจเพราะพี่สาวของนางเป็นคนมีจิตใจเหี้ยมโหดมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ยิ่งบรรลุขั้นตี้เซียนได้ก็ยิ่งทวีความร้ายกาจมากขึ้น ทั้งกดขี่ข่มเหงผู้อื่น ทั้งชอบรังแกและกลั่นแกล้งจนคนเกลียดชังไปทั่ว แต่ก็เพราะอำนาจบารมีที่มีทำให้ยังมีคนเลือกจะสวมใส่หน้ากากเข้าหาอยู่เพื่อหวังพึ่งใบบุญของตี้เซียนที่บนโลกมนุษย์นี้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ส่วนมากจะขึ้นไปอยู่บนคุนหลุนซานหรือหลีกหนีจากยุทธภพไป จะมีเพียงสี่คนที่ยังคงอยู่บนพื้นเพื่อเฝ้าคุ้มภัยให้โลกมนุษย์จากสี่ทิศ อู๋เซียนลี่ก็เช่นกันพี่สาวของนางได้รับหน้าที่ดูแลเขตแดนเหนือ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • พี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย   45.1 : จากนี้ไปจนนิรันดร์ | [ตอนจบ]

    "ปีศาจจิ้งจอกที่ไหนข้าไม่เห็นสักตน เห็นแต่เทพธิดาบุปผาผู้งดงาม" ฟานไป๋เลือกจะหันหลังพิงราวสะพานแทนทำเป็นมองไม่เห็นปีศาจจิ้งจอกสักตน "เจ้าคงมาได้ไม่นานเหมือนเดิมสินะ""พอมีเวลาอยู่บ้าง" แม่นางเทพธิดากล่าวด้วยรอยยิ้ม"ถ้าเช่นนั้นไปลอยกระทงดีหรือไม่?" เขายกกระทงดอกบัวขึ้นมาให้นางดู "หลานสาวตัวน้อยของเจ้าเอามาให้ข้าเลยนะ""ลอยกระทงเสร็จแล้วเจ้าพาข้าเดินเล่นสักรอบได้หรือไม่ ทบทวนความหลังแต่เก่าก่อนกัน""ได้สิ สิบรอบก็ยังได้ถ้าเจ้ามีเวลามากพอ""งั้นรีบไปลอยกระทงกันเถิด"ฟานไป๋พยักหน้ารับก่อนจะพาเทพธิดาบุปผาคนงามเดินเคียงคู่กันไปยังท่าน้ำที่มีกระทงลอยอยู่มากมายส่องแสงสว่างไสวงดงามราวกับสวรรค์บนดิน เมื่อก่อนเขาก็ออกมาท่องเที่ยวเทศกาลเหล่านี้กับนางทุกครั้ง ครั้งนี้มันก็เหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงก็แค่พวกเขาไม่ได้เจอกันนานเท่านั้นเอง"มีอันใดหรือ?" เจียงซิงเยี่ยนถามอู๋เซียนลี่เมื่อเห็นนางมองขึ้นไปยังสะพานเชื่อมหอด้านบน"อ๋อ ไม่มีอันใดหรอก" นางหันกลับมามองหน้าเขาด้วยรอยยิ้มถ้าเมื่อกี้ไม่ได้ตาฝาดไปนางว่าเห็นเจ๊ลี่กับฟานไป๋นะ ใบหน้าของสองคนนั้นจำไม่ลืมแน่นอนและมันเป็นภาพที่น่ายินดีนะเพราะทั้ง

  • พี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย   45 : จากนี้ไปจนนิรันดร์ | [ตอนจบ]

    Chapter 45‘จากนี้ไปจนนิรันดร์’"เสี่ยวฉินเจ้าดูนั่นสิ""มาทางนี้เสี่ยวฉิน"เจียงเฉินคว้าแขนของน้องชายฝาแฝดให้วิ่งตามตนเองไปยังโคมไฟที่ประดับประดาอยู่บนผนังเป็นลวดลายกระต่ายแสนน่ารัก ยามนี้พวกเขามาที่แดนมนุษย์เพื่อเที่ยวเทศกาลเซี่ยหยวนเจี๋ย ค่ำคืนที่เคยเงียบสงบในยามนี้มันกลับสว่างไสวไปด้วยโคมไฟมากมายหลายรูปร่าง ผู้คนต่างออกมาท่องเที่ยว ร้านค้ามากมายเปิดขายกันอย่างครึกครื้น"พวกเจ้าระวังหน่อย" เจียงซิงเยี่ยนเดินเข้ามาหาบุตรชายทั้งสองคนก่อนจะขยับผ้าคลุมหัวให้เพราะไม่อยากให้มนุษย์เห็นหน้าของเด็กทั้งสองเกรงว่าหูจะโผล่ออกมาจนผู้คนตกใจแตกตื่นกันหมด"ขอรับ ข้าจะดูแลน้องเองขอรับ" เจียงเฉินกล่าว"เจ้าจะพาน้องซุกซนเสียมากกว่า""เอาน่าวันนี้พาเด็ก ๆ มาท่องเที่ยวก็ปล่อยให้ลูก ๆ สนุกสนานเถิด" อู๋เซียนลี่เดินเข้ามาหาบุตรชายและสามี"เดี๋ยวไปทำอะไรซุกซนจนเผยตัวตนเข้า มนุษย์เยอะด้วย" เจียงซิงเยี่ยนหันมาพูดกับภรรยา"ไม่เป็นไรหรอก ยังไงก็อยู่ในสายตาเรา" นางยกมือขึ้นจับแขนสามีเพื่อให้เขาผ่อนคลายลงหน่อยรู้แหละว่าเป็นห่วงลูก ๆ"ถ้าเช่นนั้นพวกเจ้าไปเถิดระวังตัวด้วย" เจียงซิงเยี่ยนก้มลงพูดกับบุตรชายด้วยรอยยิ

  • พี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย   44.1 : บทลงโทษของบิดา

    "ลูกของพ่อเจ้าอยู่ในท้องหรือยัง?"เจียงซิงเยี่ยนซบหน้าลงบนหน้าท้องของอู๋เซียนลี่อย่างออดอ้อน ถูใบหน้าลงบนหน้าท้องแบนราบนั้นด้วยรอยยิ้มจนนางรู้สึกจั๊กจี้หลุดขำออกมา"ถ้าลูกอยู่ในท้องคงก่นด่าเจ้าแล้วที่ทำรุนแรง" อู๋เซียนลี่ยกแขนขึ้นกอดอกด้วยความหงุดหงิด"ตอนสองแฝดอยู่ในท้องข้าก็โขกหัวออกจะบ่อย""เจ้ามันปีศาจกามราคะ หาใช่จิ้งจอกหรอก""ปกติปีศาจจิ้งจอกก็หมกมุ่นเรื่องเช่นนี้อยู่แล้ว""ข้าไม่ยักเห็นจะเป็นเลย"เจียงซิงเยี่ยนถูใบหน้าลงบนท้องของอู๋เซียนลี่อย่างออดอ้อน แนบหูฟังเสียงภายในว่ามันมีเสียงชีวิตใหม่ถือกำเนิดหรือเปล่าแต่มันก็มีแต่เสียงน้ำย่อยภายใน แต่เขาก็เชื่อว่าลูกคนที่สามกำลังมาแน่นอนขยันทำเสียขนาดนี้ไม่มาเสียชื่อพ่อหมดนะ"ท่านพ่อท่านแม่" เจียงเฉินกับเจียงฉินเดินตัวงอเข้ามาภายในห้องจนอู๋เซียนลี่รีบลุกไปหาบุตรชายในทันทีทำเอาเจียงซิงเยี่ยนหน้าทิ่มลงไปกับที่นอน"พวกเจ้ามาทำไม ไยไม่พักผ่อนที่ห้อง""พวกข้าอยากนอนกับท่านพ่อท่านแม่ขอรับ" สองฝาแฝดจิ้งจอกส่งสายตาออดอ้อนบิดามารดา"โตขนาดนี้แล้วยังจะมาอ้อนเป็นเด็กอีก" เจียงซิงเยี่ยนกล่าว"โตอะไรกัน ลูกก็เพิ่งจะสี่ขวบปี แต่แค่ร่างกายโตกว่าอายุเ

  • พี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย   44 : บทลงโทษของบิดา

    Chapter 44‘บทลงโทษของบิดา’.“ยะ… อย่าสิสามีเดี๋ยวลูกมาเห็น”อู๋เซียนลี่พยายามดันตัวของเจียซิงเยี่ยนออกไปแต่เหมือนมันจะไม่เป็นผลเลยเพราะเขายังคงถาโถมกายลงมาลากไล้ริมฝีปากไปตามเนื้ออ่อนของเธอจนรู้สึกเสียววูบวาบร้อนผ่าวไปทั้งร่างกาย“ลูกโดนโบยจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนเดินมาเห็น” เจียงซิงเยี่ยนอุ้มตัวอู๋เซียนลี่ขึ้นพาดบ่าจนนางตกใจยกมือขึ้นทุบหลังเขาแต่อีกฝ่ายก็ไม่สะทกสะท้านสักนิดเดียวพานางเดินกลับห้องนอนหน้าตาเฉยไม่ได้สนใจสายตาของปีศาจจิ้งจอกคนอื่นสักนิดเดียวร่างของนางถูกวางลงบนเตียงนุ่มที่ใช้นอนเป็นประจำทุกค่ำคืนก่อนที่ร่างสูงจะโน้มลงมาทาบทับกักตัวนางไว้ใต้อาณัติไร้หนทางหนี ไม่มีสิทธิ์ได้พูดอะไรด้วยซ้ำเมื่อริมฝีปากโดนครอบครองด้วยสัมผัสร้อนผ่าวที่แสนดุดันชวนหัวใจสั่นไหว ร่างกายร้อนวูบวาบขึ้นมาจนอยากจะปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจากร่างกายเสียให้หมดตอนนี้ สมองขาวโพลนยามลมหายใจถูกช่วงชิงจนแทบจะหมดไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้วเหมือนเหลือกันแค่เพียงสองคนเท่านั้นมือใหญ่ลากไล้ลงมายังผ้าคาดเอวก่อนจะปลดมันออกตามมาด้วยอาภรณ์ที่ถูกปลดออกทีละชิ้นกว่าจะรู้ตัวก็เหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าที่เสียดสีกันแล้ว เหงื่อเม็ดเล็

  • พี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย   43.1 : ลูกข้าเป็นเด็กดี

    วังหิน , แดนปีศาจ"น้องข้าเจ้าขึ้นมาสิ!""ไม่เอาหรอก ท่านพ่อบอกว่าห้ามปีนต้นไม้นะท่านพี่"เจียงฉินในวัยสี่ขวบแต่ร่างกายกลับเหมือนเด็กอายุหกถึงเจ็ดขวบยืนเท้าเอวแหงนหน้ามองพี่ชายฝาแฝดของตนเองที่ตอนนี้กำลังปีนขึ้นไปบนต้นไม้สูงน่าหวาดเสียว เขามองอยู่ที่พื้นยังขนลุกจิ้งจอกที่ไหนปีนต้นไม้กันไม่ใช่ลูกลิงเสียหน่อย"ท่านพ่อไม่รู้หรอกถ้าเจ้าไม่พูด" เจียงเฉินยังคงปีนสูงขึ้นไปอีกเพื่อโอ้อวดน้องชายของตนไม่สนใจเสียงห้าม"สูงไปแล้วท่านพี่ ท่านเป็นจิ้งจอกนะไม่ใช่ลิง จิ้งจอกเขาไม่ปีนต้นไม้กันหรอก" เจียงฉินรีบร้องห้ามพี่ชายแต่อีกฝ่ายไม่ฟังเลยเจียงเฉินยังคงปีนสูงขึ้นไปอีก เหยียบกิ่งไม้กิ่งแล้วกิ่งเล่าอย่างชำนาญก่อนจะเย้าแหย่น้องชายด้วยการเดินไปยังปลายของกิ่งไม้เพราะมั่นใจว่ามันแข็งแรงและเขาทรงตัวได้เปรี๊ยะ!พลันเสียงไม้ลั่นก็ดังขึ้น เนื้อไม้แตกออกจากกันแบบที่เจียงเฉินก็ไม่ทันตั้งตัวก่อนที่ร่างทั้งร่างของเขาจะเสียหลักร่วงจากต้นไม้สูง ทำเอาเจียงฉินตกใจวิ่งพล่านไปมาแขนก็กางออกเพื่อจะรับตัวพี่ชาย "ท่านพี่แปลงกายเป็นจิ้งจอกสิ ข้าจะได้รับท่านได้!""ขะ… ข้าแปลงไม่ได้ ข้าทำไม่ได้!" เจียงเฉินตะโกนบอกน้องชายเพร

  • พี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย   43 : ลูกข้าเป็นเด็กดี

    Chapter 43'ลูกข้าเป็นเด็กดี'สี่ปีต่อมาหอไทซวง , แดนบูรพาเด็กน้อยวัยสามขวบวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาภายในห้องตำราของหอไทซวงที่สูงใหญ่เด่นสง่า ผมสีดำขลับถูกถักทอเป็นเปียทั้งสองข้างดูน่ารักเข้ากับชุดสีชมพูที่กำลังสวมใส่อยู่ ร่างน้อย ๆ วิ่งเข้ามาหาประมุขหอที่กำลังนั่งตรวจจดหมายร้องเรียนต่าง ๆ จนไม่ทันสังเกตว่ามีนเด็กน้อยเข้ามากว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่ร่างน้อยกระโจนเข้าใส่เขาเสียแล้ว"ท่านลุง!" เสียงใสหวานตะโกนลั่นก่อนจะทาบทับลงบนตัวของฟานไป๋ ทำให้ตี้เซียนแดนบูรพาล้มหงายตึงลงไปหัวโขกพื้นไปหนึ่งโป๊กจนเสียงดังแต่เด็กสาวตัวน้อยกลับหัวเราะร่วนออกมาอย่างชอบใจ"ไจ๋เอ๋อร์ลุงบอกเจ้าแล้วว่าอย่ากระโดดมาแบบนี้ เจ้าจะเจ็บตัวเอานะถ้ามันพลาด" ฟานไป๋ผงกหัวมอง 'โหรวลี่ไจ๋' บุตรสาวของโหรวหลงจินและอู๋เจียที่กำลังนั่งทับอยู่บนตัวของเขา"ท่านลุงตลก" โหรวลี่ไจ๋ยิ้มร่าอย่างชอบใจ"เจ้าเนี่ยนะเป็นสตรีแท้ ๆ ไยซนเหมือนลูกลิงขนาดนี้"ฟานไป๋ดันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะจับตัวหลานสาวตัวน้อยมานั่งตักของตน พอโหรวลี่ไจ๋เห็นหมึกก็คว้าเอาพู่กันมาจิ้มเล่นในทันทีแต่ไม่ได้วาดลงกระดาษหรอกนะดันหันมาวาดบนหน้าของตี้เซียนแดนบูรพาแทน"ไจ๋เอ๋อร์อย

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status