เข้าสู่ระบบแก้วน้ำส้มเย็นจัดในถาดที่มือสรัลจันทร์เริ่มมีหยดน้ำเกาะจนลื่น แต่สิ่งที่ทำให้มือเธอเย็นชื้นจนแทบเกร็งคือสิ่งที่กำลังได้ยินผ่านช่องประตูห้องทำงานที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อย
แจะ... แจะ... แจะ...
เสียงความชื้นแฉะสอดประสานกับเสียงลมหายใจติดขัด กระทบเข้าประสาทหูเธอเต็มรัก ทำให้เธอร่างกายของเธอเกร็งจนแข็งค้าง
“อื้ม... คุณคณิน... ขา! พินอ้ากว้างแล้วนะ... เข้ามาสิคะ”
สรัลจันทร์ผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว ยืนนิ่งเป็นหินจิกปลายเท้ากับพื้นแน่น
นี่ฉันหูฝาดเหรอ...? แต่ไม่น่านะ...เธอมั่นใจว่าหูยังดีแน่นอน...แล้วเสียงจากห้องทำงานนี้หมายความว่ายังไงล่ะ
แน่นว่าเธอไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดไม่รู้ว่าเสียงอะไรเกิดขึ้นด้านใน แม้ว่าจะไม่เคยผ่านมือชายแต่ใช่ว่าเธอจะไม่เคยดูหนังอย่างว่า...
เรื่องพวกนี้ศึกษาให้พร้อมไว้ย่อมดีที่สุด
เธอเม้มปากแน่น ก่อนจะแนบใบหูเข้าใกล้รอยแยกของประตูอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
“ขอชัวร์ดีกว่ามั่ว” เธอพึมพำคนเดียวตรงหน้าประตู
“ซี๊ด... พิน อย่าเกร็ง...” เสียงทุ้มต่ำสุดแสนจะทรมานนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนข้างในกำลังทำอะไรอยู่
ตับ ตับ ตับ!!
เสียงบางอย่างกระทบกันคล้ายเสียงเนื้อโหนกนูนใหญ่กำลังเคลื่อนเข้าหานั้นทำให้สรัลจันทร์กัดริมฝีปากล่างอย่างห้ามไม่ได้
‘Fuck!’ เสียงสบถด้านในทำให้ร่างกายของสรัลจันทร์ร้อนวูบไปหมด...
ให้ตายสิ...นี่พี่เขยกำลัง...เอากับใครในห้องทำงาน?
จังหวะกระแทกกระทั้นเน้นหนักพ่วงมาด้วยเสียงเก้าอี้หนังราคาแพงครูดกับพื้นหินอ่อน ทำให้คนใบหน้าอ่อนเยาว์นอกประตูยืนบดเบียดขาเข้าหากันแน่น
“เคยดูแต่แต่ในหนัง...คราวนี้ได้ยินสด ๆ มันทำให้วูบไปทั้งช่องท้องเลยจริง ๆ”
สรัลจันทร์คิดเตลิดไปไกล...จนกระทั่งส่ายศีรษะไปมาเพื่อต้องการดึงสติกลับ
“เดี๋ยว...นี่เธอชอบที่พี่เขยกำลังนอกใจพี่สาวหรือไง...เธอเป็นน้องสาวที่ไม่ดีแล้ว”
แทนคณิน... พี่เขยผู้แสนดีที่หอบงานกลับมาทำที่บ้านเพื่อ 'ดูแลภรรยาที่ป่วยหนัก'!
เหอะ สามีแห่งชาติ?
สามีชาติชั่วล่ะไม่ว่า!
ผู้ชายเหมือนกันหมดหรือไงนะ...แต่จะว่าไปก็สงสารพี่เขยอยู่นิด ๆ เพราะพี่สาวของเธอทำหน้าที่ภรรยาไม่ได้ จึงทำให้ต้องไปหาเศษหาเลยงั้นเหรอ
ความคิดด้านบวกและลบตีกันในหัวยุ่งเหยิงไปหมด จนทำให้เธอไม่รู้ว่าที่จริงต้องยืนอยู่ฝั่งไหน...
พี่สาวที่น่าสงสาร...หรือพี่เขยที่เบื้องหน้าแสนดีกันแน่
สรัลจันทร์แค่นยิ้มขื่นใน จันทร์ทิพย์พี่สาวของเธอนอนพะงาบ ๆ อยู่ในห้อง เพราะมะเร็งก้านสมองระยะสุดท้าย แต่พี่เขยตัวดีกลับมานั่งกระแทกชู้บนโต๊ะทำงานในบ้านที่เมียตัวเองนอนอยู่
“โอ๊ย!” เธอเผลอส่งเสียงแล้วต้องยกมือขึ้นปิดปาก เมื่อเห็นแล้วว่าคนด้านในยังไม่รู้ตัวเธอจึง...แอบดูต่อ
นัยน์ตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความโมโห สภาพที่เห็นผ่านช่องประตูคือแผ่นหลังเปลือยเปล่าของพี่เขยกำลังขยับขึ้นลงอย่างดุดัน บนโต๊ะทำงานมีหญิงสาวในชุดเดรสร่นขึ้นไปกองที่เอว ยืดขาชี้ฟ้าพิงไหล่เขาไว้
แก้มของพินรตาแดงสุกก่ำด้วยแรงอารมณ์ สองมือของเลขาสาวไขว่คว้าขยุ้มลงบนแผ่นหลังเปียกเหงื่อของแทนคณินอย่างหื่นกระหาย สะโพกสอบของพี่เขยกระแทกกระทั้นซ้ำ ๆ เข้าใส่ช่องทางแฉะชื้นอย่างไม่เบาแรง ทุกจังหวะเน้นหนักจนทรวงอกอวบอิ่มของชู้สาวกระเด้งกระดอนตามแรงอัด
“อ๊ะ... คุณคณินขา... แรงอีกค่ะ... พินจะเสร็จแล้ว!”
“ซี๊ด... พิน... ซ่านเป็นบ้า...เสียวไปหมดเลยค่ะ” เสียงของพินรตาเลขาสาวของคณินขาดห้วง ๆ
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง ตับ ตับ ตับ ถี่กระชั้นเป็นจังหวะไม่กลัวว่าโต๊ะทำงานราคาแพงจะพังทลายลงมา
สรัลจันทร์เกร็งตัวยืนมองภาพตรงหน้า ร่างกายร้อนผ่าววูบวาบจนช่องท้องบิดเกร็ง ความเห่อร้อนแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหน้าอย่างควบคุมไม่ได้
เหอะ... หน้าตาเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ที่บริษัท พอออกมาข้างนอก ที่แท้ก็เลขานางแมวยั่วสวาท
สรัลจันทร์จิกเล็บลงบนถาดน้ำส้มแน่นจนข้อข้อนิ้วขาวซีด
ยั่วพี่เขยชาวบ้านจนน้ำเดินขนาดนี้ หน้าไม่อายจริงๆ!
แล้วนั่นพี่เขย...จะทำหน้าฟินอะไรขนาดนั้นนะ...เสียดาย...ถ้าฉันเป็นยายเลขาจะทนได้ไหมนั่น
สรัลจันทร์ดูหนังสดอยู่หน้าห้องทำงานด้วยความหงุดหงิดนิด ๆ แต่กลับชอบที่เห็นพี่เขยกำลังมีเซ็กส์ จึงละสายตาไม่ได้
“กระแทกเข้ามาลึกๆ ค่ะ... เอาพินให้ตายคามือคุณเลย! เอาให้มันแหกค่ะ” พินรตากรีดร้องครางกระเส่า สองขาเรียวเกร็งกระตุกเกี่ยวเอวหนาไว้แน่น
แทนคณินส่งเสียงคำรามในลำคอ ซอยสะโพกถี่รัวเป็นจังหวะสุดท้าย ร่างหนาเกร็งกระตุกก่อนจะซบหน้าลงกับซอกคอของเลขาสาว ลมหายใจหอบแต่ใบหน้ากับสดใสอย่างสมใจอยาก
สภาพของพี่เขยผู้แสนดีในยามนี้ช่างดูเซ็กส์ซี่และชวนให้เธออยากสัมผัส...
เดี๋ยว...ไม่ได้นั่นพี่เขย!
เธอดึงสติมองพี่เขยในด้านลบต่อ
หมดกัน... ลุคสามีแห่งชาติที่คอยป้อนข้าวป้อนน้ำพี่สาวฉัน! เลวได้ใจจริงๆ
เมื่อคิดว่าพี่เขยเป็นคนไม่ดีได้เธอก็สบายใจ สรัลจันทร์แค่นยิ้มเยาะในใจ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวถอยหลังทีละก้าวเพื่อถอนตัวออกจากจุดอันตราย กลัวว่าจะถูกจับได้
ทว่า... ในจังหวะที่เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีนั้นเอง!
หมับ!
ฝ่ามือหนาและเย็นเฉียบของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว!
สรัลจันทร์เบิกตากว้าง เบรกเท้ากะทันหันจนน้ำส้มในแก้วกระฉอก แต่ก่อนจะได้ส่งเสียงร้องตกใจ มือใหญ่อีกข้างก็รวบตะปบลงบนริมฝีปากเธอไว้แน่น รวบตัวเธอเข้าไปชิดแผงอกกว้างในมุมของโถงทางเดิน!
กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้เข้มข้นผสมกลิ่นบุหรี่บางเบาลอยแตะจมูก
“ชู่ว์... อยากให้ข้างในรู้หรือไงว่ามีคนมายืนแอบดูพี่เขยเธอเอากับเลขา?” เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูทำเอาขนกายเธอชูชันไปทั้งตัว!
คำว่าพี่สาวเป็นคนบอกทำให้สรัลจันทร์ชะงักสองตาเบิกกว้าง ร่างระหงที่กำลังเกร็งหนีบปลายหัวบานหยักหยุดนิ่งราวกับถูกสาป ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิงจนลืมไปชั่วขณะว่าช่วงล่างของเธอยังคงแนบชิดอยู่กับลำเอ็นร้อนฉ่าของน้องชายพี่เขยจันทร์ทิพย์รู้... และเป็นคนส่งข่าวให้พร้อมทัพพ์เนี่ยนะ?ทว่าในจังหวะที่สติของเธอกำลังหลุดลอย พร้อมทัพพ์ที่ปลดเปลื้องพันธนาการออกอย่างง่ายดายก็ไม่ยอมปล่อยให้โอกาสทองหลุดมือ สองมือหนาตะปบเข้าที่สะโพกมนอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มออกแรงกระชากร่างบางกดพรวดลงมาจนมิดด้าม!“กรี๊ด... อ๊ะ! อ๊อยยย...”สรัลจันทร์หวีดร้องเสียงหลง ใบหน้าสวยเชิดหงายขึ้นทันทีเมื่อลำท่อนขนาดยักษ์แทรกลึกแหวกผ่านความคับแน่นเข้าไปจนชนปากมดลูก ความเสียวแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นไปจับขั้วหัวใจ ร่องสาวที่ฉ่ำเยิ้มตอดรัดลำเนื้อแน่นจนพร้อมทัพพ์ต้องครางลั่น“ซี๊ด... อ่า... รัน รัดแน่นฉิบหาย!”พร้อมทัพพ์ไม่รอช้า สองแขนกำยำโอบรัดเอวคอดไว้แน่น ก่อนจะกระดกเอวสอบกระแทกกระทั้นสวนขึ้นมาจากด้านล่างอย่างป่าเถื่อน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง พั่บ! พั่บ! พั่บ! สะท้อนก้องทั่วห้องแต่งตัวแคบๆ“อึก... พะ... พร้อมทัพพ์... หยุดก่อน... ซี๊ด...
สิ้นเสียงหวานที่เจือความท้าทาย สะโพกกลมกลึงบดคลึงลงมาบนหน้าตักแกร่งอย่างจงใจสรัลจันทร์ทิ้งน้ำหนักตัวลงช้าๆ บดเบียดจุดกึ่งกลางกายที่ไร้สิ่งใดขวางกั้นเข้ากับลำเอ็นอุ่นจัดที่ผงาดชูชันอยู่นอกกางเกงความร้อนผ่าวและรอยหยักของเส้นเลือดใหญ่สัมผัสเสียดสีผ่านร่องกลีบเนื้อนุ่มที่เริ่มฉ่ำเยิ้ม ทุกจังหวะที่เธอยกสะโพกขึ้นเล็กน้อยแล้วบดควงเป็นวงกลม ส่งผ่านแรงเสียดทานจนทำให้พร้อมทัพพ์ต้องสูดปากครางต่ำในลำคออย่างลืมตัว“อื้ม... รัน...” เขากัดฟันแน่นมองร่างเล็กที่กำลังทรมานเขาให้ตาย...ทั้งเป็นเขาอดอยากปากแห้งมานาน เธอก็คิดจะทรมานเขาในวันแรกที่เห็นหน้าเลยหรือไงนี่มันน้องเมียตัวร้ายของพี่ชายเขาชัด ๆแต่จะปล่อยให้เธอทรมานเขาฝ่ายเดียวได้ยังไงล่ะสองมือหนาเลื่อนเข้ากุมสะโพกคอดกิ่วไว้แน่น พยายามช่วยพยุงและนำทางจังหวะร่อนให้ตรงกับท่อนเนื้อ ทว่าสรัลจันทร์กลับดึงมือเขาออก ไม่ยอมให้เขาชี้นำเธอจะเป็นคนทำเอง“บอกแล้วไงคะ... ว่ารอบนี้ฉันคุม”หญิงสาวโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกรั้นเฉียดผ่านข้างแก้มสาก ริมฝีปากสีเบอร์กันดีเคลือบด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ปลายลิ้นเล็กตวัดเลียริมฝีปากล่างของเขาเบาๆ เป็นการหยอกเย้า ขณะที่ช่ว
พร้อมทัพพ์เดินเข้ามาในห้องโดยที่เจ้าของห้องไม่แปลกใจสักเท่าไหร่ที่เขารู้รหัสผ่าน เธอยืนอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัวรวบผมที่ดัดลอนใหญ่ทำให้ดูเย้ายวนเพิ่มขึ้น ยิ่งเมื่อยีให้ยุ่ง ๆ เล็กน้อยกับทาลิปสติกสีแดงเบอร์กันดีตัดกับชุดสีดำลูกไม้ที่มองอย่างไรก็ชวนให้ปลุกเร้าอารมณ์พร้อมทัพพ์เดินเข้ามาในห้องนอนจากนั้นเข้าไปรวบเอวคอดกิ่วของเธอก่อนจะซุกจมูกเข้าไปซุกที่ซอกคอหอมกรุ่นของเธอฟอดใหญ่สรัลจันทร์ยิ้มกับกระจกมองคนที่ดูลุ่มหลงแล้วยกยิ้มมุมปาก“อาบน้ำมาตัวหอมขนาดนี้รอนานเลยสินะ”“ก็รอมาทั้งวันนั่นแหละค่ะ”“รอผม...หรือรอคนอื่นครับ” ปากถามไปแต่จมูกก็ซุกไซ้ศอกคอของเธอ สรัลจันทร์พริ้มตาหลับ ซึมซับความวาบหวามที่ถูกปลุก และต้องแปลกใจว่าพร้อมทัพพ์อ่อนโยนตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่าใครสั่งสอนเขามานะ“คุณเปลี่ยนไปนะคะ”“แล้วไม่ชอบเหรอ...ผมเห็นคุณตอนเอากับพี่ชายผมแล้วทำหน้าฟินสุด ๆ ก็เลยอยากค่อย ๆ เล้าโลม”ต่อให้เขาไม่ได้อยู่ข้างกาย แต่เรื่องของเธอก็ไม่เคยพลาดการอัปเดตสินะ ช่างเป็นน้องชายของพี่เขยที่ร้ายกาจจริง ๆแต่เธออยากรู้ว่าเขารู้จากใครกันนะ...“จะไม่บอกหน่อยเหรอคะว่าหายไปไหนมา” สรัลจันทร์หันหน้าเข้ามาหาเข
ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศในร้านอาหารใกล้คอนโดไม่อาจดับประกายไฟร้อนระอุที่แล่นผ่านสายตาของคนทั้งคู่บนโต๊ะอาหารริมกระจกได้ภีรเดชเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วเคาะขอบแก้วเป็นจังหวะเนิบนาบ แววตาสีเข้มจับจ้องเรียวปากเคลือบลิปสติกสีสดของหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นตรงมุมปากเมื่อนึกถึงเงาร่างของแทนคณินที่เพิ่งเดินกระฟัดกระเฟียดพาน้องชายออกจากคอนโดไปเมื่อครู่“บรรยากาศในร้านคนพลุกพล่านไปหน่อยนะครับคุณพินระตา...” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ โน้มตัวเข้ามาใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจ “สนใจขึ้นไปคุยเรื่อง…งานของเราต่อบนห้องของผมไหม เงียบ สงบ... และเป็นส่วนตัวกว่านี้เยอะ”พินระตาเค่นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา หญิงสาววางแก้วกาแฟลงบนจานรองโดยไม่หลบสายตา รอยยิ้มเหยียดยกขึ้นอย่างรู้ทันเกมตื้นเขินของผู้ชายมักมาก“อยากชวนขึ้นไปคุยกับฉัน... หรืออยากให้ฉันขึ้นคุณกันแน่คะคุณภีรเดช”คำถามตรงไปตรงมาและไม่มีความเหนียมอายไม่ได้ทำให้ภีรเดชสะทกสะท้าน ตรงกันข้าม แววตาของเขากลับยิ่งลุกโชนด้วยแรงปรารถนาดิบเถื่อน ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อเนียนมิน่าล่ะ...แทนคณินถึงได้หลงเลขาจ
สรัลจันทร์ตอนแรกก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่เล็กน้อย เพราะพร้อมทัพพ์ไม่ใช่หนึ่งในแผนการที่เธอวางเอาไว้สักนิด แต่เขาดันมาโผล่ในช่วงเวลาที่พี่เขยของเธอมาตามหึงหวงพอดี แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นว่าแทนคณินดูจะไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ เธอจึงยกยิ้มบางเบาก่อนจะรั้งพร้อมทัพพ์เข้ามาแล้วบดจูบตอบกลับอย่างดูดดื่ม สองลิ้นแลกกันไปมาก่อนจะปล่อยให้อารมณ์พาไป จากนั้นทั้งห้องจึงมีแต่เสียงจูบกับลมหายใจอีกคนที่ดูเหมือนไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่นัก ดวงตาฉ่ำปรือมองสบตาพร้อมทัพพ์ก่อนจะเอ่ยอย่างยั่วยวน “หายไปไหนมาตั้งหลายวันคะ...คิดถึงแทบบ้า” ถ้อยคำนั้นทำให้แทนคณินหงุดหงิดขึ้นเป็นสองเท่า เธอคิดถึงผู้ชายทุกคน แต่กับเขาเธอนึกอยากผลักไส นี่เขาไม่มีเสน่ห์ดึงดูดใจเลยอย่างนั้นเหรอ ไม่จริงน่า“ก็ไปทำงานแทนพี่ชายผมน่ะสิ แต่ต่อจากนี้เราจะไม่ห่างกันแล้วนะ”“หมายความว่าไงคะ” นอกจากเธอจะยิ้มยั่วแล้วยังบดเบียดตัวเข้าหาเป้าตุง ๆ ของพร้อมทัพพ์ “ก็งานที่บริษัทเรียบร้อยแล้วน่ะสิ...คืนนี้จะมาค้างด้วย” พร้อมทัพพ์มองสบตาสรัลจันทร์ ราวกับโลกทั้งใบมีแต่สองเรา และลืมไปเสียสนิทว่าในห้องยังมีพี่ชายของเขาอยู่ด้วยอีกคน จนกระทั่ง...“อื้ม
“ใครส่งรูปนั้นให้เธอ... และเมื่อคืนเธออยู่กับใคร!”เสียงคำรามรอดไรฟันของแทนคณินดังก้องสะท้อนอยู่หน้าห้อง แรงบีบที่ท่อนแขนทั้งสองข้างหนักหน่วงราวกับคีมเหล็กร้อนจัดที่พร้อมจะบดขยี้กระดูกให้แหลกคามือ แววตาสีรัตติกาลของประธานหนุ่มแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอย อัดแน่นไปด้วยความหึงหวง และความกระวนกระวายที่สั่งสมมาตลอดทั้งคืน เขาแทบไม่ได้หลับเลยด้วยซ้ำทว่าสรัลจันทร์กลับไม่แม้แต่จะกะพริบตาดวงตาคู่สวยจ้องสบตากับคนตรงหน้านิ่งสนิท ไร้รอยหวาดหวั่นหรือร่องรอยของความเจ็บปวดใดๆ หญิงสาวค่อยๆ หลุบตามองมือหนาที่เกาะกุมแขนเธอไว้ด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะตวัดสายตากลับขึ้นมาสบตาเขาอีกครั้ง ริมฝีปากสีแดงชาดเหยียดยิ้มเย็น“ปล่อย” เธอสั่งเสียงเรียบ ทว่าทรงอำนาจจนน่าประหลาดแทนคณินไม่ยอมคลายมือ กลับยิ่งออกแรงบีบแน่นขึ้น “ฉันถามว่าใครส่งรูปนั้นให้เธอ!”เพียะ!ฝ่ามือเรียวฟาดเข้าที่ท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างแรง พร้อมกับอาศัยจังหวะที่เขาชะงัก ออกแรงสะบัดตัวจนหลุดพ้นจากการเกาะกุม สรัลจันทร์ก้าวถอยหลังไปสองก้าวด้วยท่วงท่าเชิดหยิ่ง ยกมือขึ้นจัดปกเสื้อสูทเข้ารูปของตนเองให้เรียบกริบอย่างไม่สะทกสะท้าน“มือคุณ.







