LOGINShare
บทที่ 1 เสียงกระเส่า
publish date:
2026-07-23 23:09:22แก้วน้ำส้มเย็นจัดในถาดที่มือสรัลจันทร์เริ่มมีหยดน้ำเกาะจนลื่น แต่สิ่งที่ทำให้มือเธอเย็นชื้นจนแทบเกร็งคือสิ่งที่กำลังได้ยินผ่านช่องประตูห้องทำงานที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อย
แจะ... แจะ... แจะ...
เสียงความชื้นแฉะสอดประสานกับเสียงลมหายใจติดขัด กระทบเข้าประสาทหูเธอเต็มรัก ทำให้เธอร่างกายของเธอเกร็งจนแข็งค้าง
“อื้ม... คุณคณิน... ขา! พินอ้ากว้างแล้วนะ... เข้ามาสิคะ”
สรัลจันทร์ผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว ยืนนิ่งเป็นหินจิกปลายเท้ากับพื้นแน่น
นี่ฉันหูฝาดเหรอ...? แต่ไม่น่านะ...เธอมั่นใจว่าหูยังดีแน่นอน...แล้วเสียงจากห้องทำงานนี้หมายความว่ายังไงล่ะ
แน่นว่าเธอไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดไม่รู้ว่าเสียงอะไรเกิดขึ้นด้านใน แม้ว่าจะไม่เคยผ่านมือชายแต่ใช่ว่าเธอจะไม่เคยดูหนังอย่างว่า...
เรื่องพวกนี้ศึกษาให้พร้อมไว้ย่อมดีที่สุด
เธอเม้มปากแน่น ก่อนจะแนบใบหูเข้าใกล้รอยแยกของประตูอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
“ขอชัวร์ดีกว่ามั่ว” เธอพึมพำคนเดียวตรงหน้าประตู
“ซี๊ด... พิน อย่าเกร็ง...” เสียงทุ้มต่ำสุดแสนจะทรมานนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนข้างในกำลังทำอะไรอยู่
ตับ ตับ ตับ!!
เสียงบางอย่างกระทบกันคล้ายเสียงเนื้อโหนกนูนใหญ่กำลังเคลื่อนเข้าหานั้นทำให้สรัลจันทร์กัดริมฝีปากล่างอย่างห้ามไม่ได้
‘Fuck!’ เสียงสบถด้านในทำให้ร่างกายของสรัลจันทร์ร้อนวูบไปหมด...
ให้ตายสิ...นี่พี่เขยกำลัง...เอากับใครในห้องทำงาน?
จังหวะกระแทกกระทั้นเน้นหนักพ่วงมาด้วยเสียงเก้าอี้หนังราคาแพงครูดกับพื้นหินอ่อน ทำให้คนใบหน้าอ่อนเยาว์นอกประตูยืนบดเบียดขาเข้าหากันแน่น
“เคยดูแต่แต่ในหนัง...คราวนี้ได้ยินสด ๆ มันทำให้วูบไปทั้งช่องท้องเลยจริง ๆ”
สรัลจันทร์คิดเตลิดไปไกล...จนกระทั่งส่ายศีรษะไปมาเพื่อต้องการดึงสติกลับ
“เดี๋ยว...นี่เธอชอบที่พี่เขยกำลังนอกใจพี่สาวหรือไง...เธอเป็นน้องสาวที่ไม่ดีแล้ว”
แทนคณิน... พี่เขยผู้แสนดีที่หอบงานกลับมาทำที่บ้านเพื่อ 'ดูแลภรรยาที่ป่วยหนัก'!
เหอะ สามีแห่งชาติ?
สามีชาติชั่วล่ะไม่ว่า!
ผู้ชายเหมือนกันหมดหรือไงนะ...แต่จะว่าไปก็สงสารพี่เขยอยู่นิด ๆ เพราะพี่สาวของเธอทำหน้าที่ภรรยาไม่ได้ จึงทำให้ต้องไปหาเศษหาเลยงั้นเหรอ
ความคิดด้านบวกและลบตีกันในหัวยุ่งเหยิงไปหมด จนทำให้เธอไม่รู้ว่าที่จริงต้องยืนอยู่ฝั่งไหน...
พี่สาวที่น่าสงสาร...หรือพี่เขยที่เบื้องหน้าแสนดีกันแน่
สรัลจันทร์แค่นยิ้มขื่นใน จันทร์ทิพย์พี่สาวของเธอนอนพะงาบ ๆ อยู่ในห้อง เพราะมะเร็งก้านสมองระยะสุดท้าย แต่พี่เขยตัวดีกลับมานั่งกระแทกชู้บนโต๊ะทำงานในบ้านที่เมียตัวเองนอนอยู่
“โอ๊ย!” เธอเผลอส่งเสียงแล้วต้องยกมือขึ้นปิดปาก เมื่อเห็นแล้วว่าคนด้านในยังไม่รู้ตัวเธอจึง...แอบดูต่อ
นัยน์ตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความโมโห สภาพที่เห็นผ่านช่องประตูคือแผ่นหลังเปลือยเปล่าของพี่เขยกำลังขยับขึ้นลงอย่างดุดัน บนโต๊ะทำงานมีหญิงสาวในชุดเดรสร่นขึ้นไปกองที่เอว ยืดขาชี้ฟ้าพิงไหล่เขาไว้
แก้มของพินรตาแดงสุกก่ำด้วยแรงอารมณ์ สองมือของเลขาสาวไขว่คว้าขยุ้มลงบนแผ่นหลังเปียกเหงื่อของแทนคณินอย่างหื่นกระหาย สะโพกสอบของพี่เขยกระแทกกระทั้นซ้ำ ๆ เข้าใส่ช่องทางแฉะชื้นอย่างไม่เบาแรง ทุกจังหวะเน้นหนักจนทรวงอกอวบอิ่มของชู้สาวกระเด้งกระดอนตามแรงอัด
“อ๊ะ... คุณคณินขา... แรงอีกค่ะ... พินจะเสร็จแล้ว!”
“ซี๊ด... พิน... ซ่านเป็นบ้า...เสียวไปหมดเลยค่ะ” เสียงของพินรตาเลขาสาวของคณินขาดห้วง ๆ
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง ตับ ตับ ตับ ถี่กระชั้นเป็นจังหวะไม่กลัวว่าโต๊ะทำงานราคาแพงจะพังทลายลงมา
สรัลจันทร์เกร็งตัวยืนมองภาพตรงหน้า ร่างกายร้อนผ่าววูบวาบจนช่องท้องบิดเกร็ง ความเห่อร้อนแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหน้าอย่างควบคุมไม่ได้
เหอะ... หน้าตาเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ที่บริษัท พอออกมาข้างนอก ที่แท้ก็เลขานางแมวยั่วสวาท
สรัลจันทร์จิกเล็บลงบนถาดน้ำส้มแน่นจนข้อข้อนิ้วขาวซีด
ยั่วพี่เขยชาวบ้านจนน้ำเดินขนาดนี้ หน้าไม่อายจริงๆ!
แล้วนั่นพี่เขย...จะทำหน้าฟินอะไรขนาดนั้นนะ...เสียดาย...ถ้าฉันเป็นยายเลขาจะทนได้ไหมนั่น
สรัลจันทร์ดูหนังสดอยู่หน้าห้องทำงานด้วยความหงุดหงิดนิด ๆ แต่กลับชอบที่เห็นพี่เขยกำลังมีเซ็กส์ จึงละสายตาไม่ได้
“กระแทกเข้ามาลึกๆ ค่ะ... เอาพินให้ตายคามือคุณเลย! เอาให้มันแหกค่ะ” พินรตากรีดร้องครางกระเส่า สองขาเรียวเกร็งกระตุกเกี่ยวเอวหนาไว้แน่น
แทนคณินส่งเสียงคำรามในลำคอ ซอยสะโพกถี่รัวเป็นจังหวะสุดท้าย ร่างหนาเกร็งกระตุกก่อนจะซบหน้าลงกับซอกคอของเลขาสาว ลมหายใจหอบแต่ใบหน้ากับสดใสอย่างสมใจอยาก
สภาพของพี่เขยผู้แสนดีในยามนี้ช่างดูเซ็กส์ซี่และชวนให้เธออยากสัมผัส...
เดี๋ยว...ไม่ได้นั่นพี่เขย!
เธอดึงสติมองพี่เขยในด้านลบต่อ
หมดกัน... ลุคสามีแห่งชาติที่คอยป้อนข้าวป้อนน้ำพี่สาวฉัน! เลวได้ใจจริงๆ
เมื่อคิดว่าพี่เขยเป็นคนไม่ดีได้เธอก็สบายใจ สรัลจันทร์แค่นยิ้มเยาะในใจ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวถอยหลังทีละก้าวเพื่อถอนตัวออกจากจุดอันตราย กลัวว่าจะถูกจับได้
ทว่า... ในจังหวะที่เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินหนีนั้นเอง!
หมับ!
ฝ่ามือหนาและเย็นเฉียบของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว!
สรัลจันทร์เบิกตากว้าง เบรกเท้ากะทันหันจนน้ำส้มในแก้วกระฉอก แต่ก่อนจะได้ส่งเสียงร้องตกใจ มือใหญ่อีกข้างก็รวบตะปบลงบนริมฝีปากเธอไว้แน่น รวบตัวเธอเข้าไปชิดแผงอกกว้างในมุมของโถงทางเดิน!
กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้เข้มข้นผสมกลิ่นบุหรี่บางเบาลอยแตะจมูก
“ชู่ว์... อยากให้ข้างในรู้หรือไงว่ามีคนมายืนแอบดูพี่เขยเธอเอากับเลขา?” เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหูทำเอาขนกายเธอชูชันไปทั้งตัว!
Latest chapter
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 90 ขึ้นยังไม่พอใช่ไหม
แสงแดดเช้าแทงลอดรอยแยกของผ้าม่านทึบเข้ามากระทบขอบเตียงสรัลจันทร์ยังนอนคว่ำหน้า จมูกฝังอยู่กับหมอนใบใหญ่ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ร่างกายเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มนวมผืนหนาขยับไหวเพียงเล็กน้อย ผิวแผ่นหลังเนียนมีรอยกดทับสีแดงจางเป็นปื้นภาพความทรงจำของเมื่อคืนย้อนกลับมาชัดเจนหลังจากภีรเดชเดินพ้นลานจอดรถไป แทนคณินไม่ยอมปล่อยให้เธอได้หายใจ ชายหนุ่มลากเธอขึ้นลิฟต์ส่วนตัวตรงสู่ชั้นยี่สิบสี่ ผลักเธอเข้าไปในห้องแล้วปิดล็อกประตูลงกลอน เสียงฝนกระหน่ำซัดกระจกบานใหญ่ด้านนอกไม่ดังเท่าเสียงหอบหายใจของคนสองคนบนเตียงหลังนี้ เขาไม่ได้ถอดเสื้อผ้าออกจนหมด มีเพียงกางเกงที่ถูกปลดออกลวกๆ ก่อนจะกดทับตัวตนลงมาอย่างเอาแต่ใจ สองมือหนายึดสะโพกเธอไว้แน่น ตอกตรึงจังหวะหนักหน่วงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเตียงไม้ส่งเสียงลั่น เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้าง พยายามดิ้นหนี แต่เขากลับโน้มตัวลงมากัดใบหู กระซิบสั่งห้ามไม่ให้เธอหยุดรัดแน่น ความมืดและกลิ่นไอฝนกลืนกินความรู้สึกผิดชอบชั่วดีไปจนหมดสิ้น กระทั่งเกือบตีสี่ที่พายุสงบลง เขาถึงยอมทิ้งตัวลงนอนข้างๆ โดยไม่ยอมลุกกลับไปไหนก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง หนักแน่น เป
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 89 กัดไม่ปล่อย
ความตระหนกแล่นปราดเข้าสู่ขั้วหัวใจในเสี้ยววินาที ร่างกายของสรัลจันทร์เย็นเฉียบด้วยความกลัว ทว่าจุดที่ทั้งสองร่างยังคงหลอมรวมแนบชิดกันอยู่นั้นกลับร้อนจัดและบีบรัดตัวแน่นขึ้นมาเองโดยสัญชาตญาณความหวาดระแวงระคนตื่นตระหนกทำเอาช่องทางคับแคบหดเกร็งตอดกระตุกอย่างรุนแรงเป็นระลอก บีบคั้นท่อนเนื้อร้อนผ่าวของแทนคณินที่ยังฝังลึกอยู่ข้างในจนชายหนุ่มถึงกับสะท้านเยือก ลมหายใจสะดุดกึก เส้นเลือดข้างขมับปูดโปนขึ้นเป็นริ้วด้วยความทรมานจากการต้องสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเอาไว้สุดกำลัง“อยู่นิ่งๆ...” แทนคณินกดเสียงต่ำสั่นพร่า สั่งการชิดริมหูของเธอราวกับเสียงกระซิบของสายลมมือหนาข้างหนึ่งกดศีรษะของน้องเมียให้ซบแนบแน่นลงกับแผงอกกว้างของตนเอง ปล่อยให้เรือนผมดัดลอนยาวสยายปกคลุมบดบังใบหน้าของเธอไว้จนมิด พร้อมกับดึงสูทตัวนอกที่พาดอยู่เบาะหลังขึ้นมาคลุมทับแผ่นหลังบางและสะโพกผายที่กำลังนั่งคร่อมทับหน้าตักของเขาไว้ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้เยียบเย็นดั่งผืนน้ำแข็ง ก่อนจะกดปุ่มลดกระจกฝั่งคนขับลงมาเพียงแค่คืบเดียว พอให้มองเห็นและสนทนาได้โดยไม่เปิดเผยสภาพความล่อแหลมด้านในฟึ่บ...ช่องว่างของกระจกฟิล์มดำเปิดออก
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 88 บีบหัว
สรัลจันทร์กัดริมฝีปากเพราะด้านล่างอีกคนกำลังแทรกตัวตนเข้ามาก่อนกระทุ้งหนัก ๆ เมื่อเธอไม่ยอมตอบกลับเสียทีตับ!แรงกระแทกส่งให้ช่องทางคับแคบบีบรัดถี่ ๆ จนเธอเผลอครางออกมา “ซี๊ด!”หมอรวินที่คาสายอยู่ได้ยินเสียงแปลก ๆ จากปลายสายจึงรีบเอ่ยถาม “เป็นอะไรหรือเปล่าครับคุณรัน”สรัลรีบกลั้นใจก่อนเอ่ยตอบกลัวเขาจะกระวนกระวายใจแล้วสงสัยว่าเธอเป็นอะไรไปถึงได้ครางไปตามสายแบบนั้น“เอ่อ...ไม่มีอะไรค่ะ ถึงคอนโดแล้วกำลังจัดของให้เข้าที่เข้าทาง” แม้บอกไปแต่ใจกลับจดจ่อกับสิ่งที่กำลังเคลื่อนเข้าเคลื่อนออกอยู่ตรงด้านล่าง และยิ่งมองเห็นว่าเธอทรมานแต่ยังไม่มากพอ แทนคณินจึงโน้มริมฝีปากเข้าไปกัดที่ปลายเต้าอวบแล้วขบปลายแรง ๆ จนเธออยากกรีดร้อง‘เสียว...ให้ตายเถอะเสียวอะไรขาดนี้ นี่พี่เขยเธอต้องการให้เธอเสียวตายคาสายหรือไง’“ผมโทรมากวนหรือเปล่าครับ” หมอรวินยังถามต่อราวกับไม่อยากวาง สรัลจันทร์ก็ไม่อยากวางหรอก หากไม่ใช่ว่าตอนนี้เธอกำลังถูกใครบางคนทรมานเกือบตายแบบนี้ยิ่งเขาหยุดขยับตอนที่เธอเริ่มเสียววาบตรงช่องท้อง ทำให้เอวของเธอร่อนไปมาอยากให้เขาขยับเข้ามาลึก ๆ หนัก ๆ จนเป็นฝ่ายโยกเข้าหาเสียเอง ราวกับอยากฝังตัวตนเข้า
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 87 ไม่ยอมให้เอาดี ๆ
พื้นที่ภายในห้องโดยสารของแมคลาเรนคันหรูแคบลงถนัดตาเมื่อถูกแทนที่ด้วยร่างสูงใหญ่และกลิ่นอายคุกคามอันดิบเถื่อน กำลังจัดท่าทางให้เหมาะกับการร่วมรักกันอย่างโจ่งครึ้มภายนอกตัวรถ สายฝนยังคงสาดซัดกระทบพื้นจนเกิดเสียงดังกึกก้อง สายน้ำพร่ามัวบดบังทัศนียภาพของลานจอดรถชั้นใต้ดินจนตัดขาดโลกภายนอกออกไปโดยสิ้นเชิง ทว่าภายในห้องโดยสารที่เปิดแอร์เย็นเฉียบ อุณหภูมิกลับพุ่งสูงขึ้นจนแทบลุกเป็นไฟสรัลจันทร์พยายามขืนกายออกจากอ้อมแขนแกร่ง สองมือเรียวดันแผงอกกว้างที่แน่นตึงใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มอย่างสุดกำลัง แต่แรงของเธอกลับไม่อาจสั่นคลอนคนตรงหน้าได้แม้แต่น้อย ยิ่งดิ้นรน สะโพกกลมกลึงที่สวมเดรสซาตินตัวสั้นยิ่งเสียดสีบดเบียดเข้ากับท่อนขาแข็งแรงของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้และยิ่งเมื่อเขากดลำท่อนเข้ามาจดจ่อตรงร่องกลีบเพียงแค่แหวกเพนตี้ออกไป“อยู่นิ่งๆ สรัลจันทร์” แทนคณินกดเสียงต่ำรอดไรฟัน มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างที่สอดแทรกอยู่ใต้ชายกระโปรงทั้งจับจ่อลำท่อนให้สอดตรง ๆ “คิดว่าดิ้นแล้วจะรอดออกไปได้หรือไง”“ปล่อย! สรัลอึดอัด... บอกแล้วไงว่าในรถมันแคบ!” หญิงสาวตวัดสายตามองสบตากับเขาในความสลั
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 86 แคบ ๆ ก็แสบได้
แมคลาเรนสีดำสนิทจอดอยู่บนที่จอดขณะยังสตาร์ทเครื่องยนต์เอาไว้อยู่ในส่วนที่ลับตาคนที่สุด ภายในเปิดแอร์ฉ่ำแม้อากาศด้านนอกจะมีฝนตกกระหน่ำ แต่ไม่สามารถดับความร้อนเร่าในร่างกายของแทนคณินได้เลย เขาหยิบกางเกงชั้นในของน้องเมียขึ้นมาแล้วรูดกับท่อนเนื้ออไม่นานนักความอึดอัดตั้งแต่บ่ายก็แตกกระจาย ยิ่งเมื่อคิดว่าเธอกำลังพูดคุยกับผู้ชายอื่นอย่างออกรสออกชาติ คล้ายกับจะตัดขาดกับเขาที่เป็นพี่เขย และคนอย่างแทนคณินจะไม่ยอมให้ของเล่นที่ตัวเองหยิบมาเล่นตกไปอยู่ในมือใครนอกเสียจากตัวเองไม่ต้องการเสียงรองเท้าส้นสูงกระแทกพื้นลานจอดเป็นจังหวะสะท้อนทำให้คนในรถที่กำลังคิดจะหยิบทิชชูทำความสะอาดพลันยกยิ้ม เขามองการเคลื่อนไหวของร่างระหงในชุดที่ตัวเองเลือกให้ และเธอใส่ออกมาจากร้านหนึ่งชุด ยิ่งเห็นสะโพกยักย้ายไปมา ยิ่งพาในอารมณ์ที่คุกรุ่นผุดขึ้นอีก สรัลจันทร์เดินไปยังที่จอดรถสอดส่ายสายตามองหาไม่นานก็พบรถที่คุ้นตา เพราะว่าเคยนั่งมาทำงานกับเขา เธอไม่รอช้ารีบเดินตรงไปยังฝั่งคนขับก่อนจะเคาะกระจกที่ติดฟิลม์ดำเสียจนมองไม่เห็นด้านใน “ก็อก ก็อก ก็อก”เธอยกหลังมือเคาะกระจกเพื่อให้เขาเปิดกระจกมาคุยด้วยกัน แต่ทว่าประตูรถที่ย
พี่เขยคะฉันขอเข้าไปหน่อยได้ไหม บทที่ 85 ลืมของ
ได้ฟังพี่เขยเรียกชื่อแบบนี้ สรัลจันทร์ก็ค่อยสบายใจหน่อยที่อย่างน้อยก็รู้ว่าสามีพี่สาวยังยั่วขึ้นโดยเฉพาะยั่วโมโห“เรียกชื่อบ่อยจังเลยนะคะ...นึกว่าจิตใจตอนนี้นึกถึงแต่พินระตาเสียอีก ขนาดเมียนอนอยู่โรงพยาบาลยังไม่ไปเยี่ยม” เธอยังไม่วายแซะเรื่องเลขา บอกตรง ๆ ว่าแอบหมั่นไส้พี่เขยอยู่ไม่น้อย เธอกับพี่สาวเด็ดไม่เท่าเลขาของเขาหรือไง ถึงเอาแต่จมปลักอยู่ได้แต่แทนคณินหรือจะคณากับคำพูดจายั่วโมโหของน้องเมีย ที่ชอบให้เขาเลียคนนี้ล่ะ“แล้วไม่ให้เรียกชื่อแล้วเรียกอะไร” เขายิ้มเยาะหลังถามเสร็จ ขณะที่หันหลังแต่เงาสะท้อนในกระจกดันเห็นชัดว่าอีกคนก็ยิ้มในแบบเดียวกันอยู่ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าน้องเมียก็ร้ายใช่ย่อย เพราะเขาไปหาจันทร์ทิพย์ที่โรงพยาบาล จึงได้รู้ว่าน้องเมียตัวแสบแอบแล่นมานอนคอนโดที่เป็นสมบัติจากแม่ที่ทิ้งเอาไว้ โดยที่เขาช่วยทวง ถ้าอย่างนั้นหากเขาจะขอนอนด้วยก็คงได้สินะ“เรียกน้องเมียสิคะ...หรือจะเรียกแม่ล่ะ” เธอตอกย้ำสถานะที่เขาควรจะระลึกถึงเอาไว้ และเธอไม่ใช่ที่ระบายความใคร่ เธอก็มีหัวใจเหมือนกันแทนคณินยกยิ้ม พลางคิดว่าเรียกน้องเมียมันช่างไม่เข้าปากเลยสักนิด“น้องเมียยาวไป...แต่จะให้เรียกแม่..
You May Also Like
พี่เขยเสน่ห์ร้าย
กาสะลอง94.3K viewsท่านรองฯร้อนแรง
กาแฟหอมกรุ่น641.0K viewsเจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว183.0K viewsแอคเคาท์(ลับ) ของท่านประธาน NC 25++
ลานิรินน์189.9K viewsทะลุมิติมาปราบพระเอกใจร้าย
มัทฉะโมจิ236 viewsเมียบำเรอ
Xiaohlinz227 viewsพอใจจะรัก
กาแฟหอมกรุ่น358 viewsซัมเมอร์ร้อนคุณอาคลั่งรัก
จินต์พิชา284 views
