ตอนที่ 1

นิยายเซตนี้ประกอบด้วย

- พี่เขย

- ร้อนรักพ่อเลี้ยงไร่ส้ม

- สอนสวาทพ่อเพิ่อน

- พ่อเลี้ยงเริงสวาท

- สัมผัสพิศวาส

“พี่เขย”

(นวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น)

ผู้​เขียน : กาสะลอง

สงวน​ลิขสิทธิ์​ตาม​พระ​ราช​บัญญัติ พ.ศ.2537

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

“พี่เขย”

ผู้​เขียน

กาสะลอง

สงวน​ลิขสิทธิ์​ตาม​พระ​ราช​บัญญัติ พ.ศ.2537

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

                      พุทธศักราช ๒๔๙๐

จังหวัดเชียงใหม่

ที่วัดแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจาก ‘ไร่ล้อมตะวัน’ เมื่อเดินทางมาถึงศาลาสวดศพ ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของไร่ส้มรู้สึกตัวเบาหวิว จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ในสมองของเขาว่างโหวงเหมือนท้องฟ้าในวันที่ไร้เมฆ หากแต่ในความว่างเปล่านั้น... มันช่างเวิ้งว้าง เคว้งคว้างทรมานจนรู้สึกใจหาย เขายังให้คำตอบกับตัวเองไม่ได้... ว่าจะดำเนินชีวิตหลังจากนี้ต่อไปยังไง?

ชายหนุ่มยอมรับว่ารู้สึกมืดมนจนคิดอะไรไม่ออก สมองตีบตื้อเหมือนถูกแช่แข็งเอาไว้ใต้ผิวน้ำแข็งขั้วโลก ยากเย็นเหลือเกินสำหรับคุณพ่อลูกสองที่จะต้องดำเนินชีวิตต่อไปโดยปราศจากคนเป็นแม่ของลูก เพราะว่า ‘รินรดา’ ซึ่งเป็นภรรยาสุดที่รักต้องมาลาจากโลกไปก่อนวัยอันควร ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อวานนี้

 “เข้าไปไหว้ศพสิตะวัน... ทำใจให้ได้นะลูก”

กำนันเดชผู้เป็นบิดาเอามือรุนหลังลูกชายให้ก้าวเข้าไปในศาลาสวดศพ

ตะวันก้าวเดินเข้าไปช้าๆ แววตาเลื่อยลอย เหมือนมีร่างแต่ไร้ลมหายใจ เขาไม่มีกะจิตกะใจจะเอ่ยทักทายแขกเหรื่อและคนรู้จักที่มองมาด้วยความเศร้าโศก เห็นอกเห็นใจที่เขาต้องมาสูญเสียภรรยาอันเป็นที่รัก

ชายหนุ่มเดินไปยังโลงซึ่งฉาบเอาไว้ด้วยสีทองอร่าม สลักเสลาเป็นลวดลายเครือเถาและประจำยามวิจิตรบรรจง

“เอ็งต้องทำใจนะลูก... เมียเอ็งเค้าไปดีแล้ว”

กำนันเดชเดินตามไม่ห่างลูกชาย เสียงปลุกปลอบให้กำลังใจแว่วดังมาจากด้านหลังของชายหนุ่ม

สายตาเศร้าสร้อยของตะวันมองไปยังโลงศพซึ่งประดับประดาไว้ด้วยดวงไฟเล็กๆ หลากสีสัน กระพริบพราวไปกับดอกกุหลาบสีขาวสะพรั่ง ซึ่งเป็นดอกไม้ที่ภรรยายชอบ เคียงขนาบด้วยพวงหรีดมากมาย ตั้งเรียงรายออกไปทั้งซ้ายขวา

แม้ว่าตะวันอยากจะกอดร่างไร้วิญญาณของผู้เป็นภรรยาสักปานใด หากแต่ก็ทำได้เพียงก้มกราบด้วยธูปดอกเดียวในมือซึ่งสั่นน้อยๆ

โลกนี้ช่างโหดร้าย...

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าการได้เจอหน้าภรรยาเมื่อเย็นวาน... จะเป็นครั้งสุดท้ายของเธอกับเขา  รินรดาจากไปโดยไม่มีโอกาสได้ล่ำลาเขากับลูกๆ แม้แต่คำเดียว

“เอ็งต้องเข้มแข็งนะตะวัน อย่างน้อยก็เพื่อลูกตาดำๆ ทั้งสองคนที่ต้องมากำพร้าแม่ตั้งแต่ยังเล็กๆ”

เสียงของกำนันเดชสั่นเครือ เดินตามมานั่งลงใกล้ๆ ร่างสูงใหญ่ของลูกชาย ปลอบใจและให้สติ อยากให้ตะวันเข้าใจสัจธรรมของชีวิตที่ว่าการ ‘พบ’ แล้ว ‘พลัดพราก’ เป็นเรื่องธรรมดาที่มนุษย์ทุกคนต้องเจอ

“ริน... พี่สัญญาว่าจะเข้มแข็ง พี่สัญญาว่าจะเลี้ยงดูลูกของเราให้ดีที่สุด รินหลับให้สบายนะครับคนดี จากนี้ไม่ต้องห่วงกังวลอะไรอีกแล้ว พี่ขอให้สัญญาด้วยชีวิต... ว่าจะรักและดูแลลูกๆ ของเราเท่าชีวิตของพี่”

ถ้อยคำที่ลูกชายของตนกำลังให้สัญญากับร่างไร้ลมหายใจของภรรยา ทำให้กำนันเดชผู้เป็นบิดาต้องเบือนหน้าออกไปจากภาพตรงหน้า พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้รินไหลออกมาให้ลูกชายเห็น