บทที่ 1

เซี่ยอีหมิงชะงักไปในทันที

“คุณพูดว่าอะไรนะ?”

ฉันปิดแฟ้มประวัติคนไข้ แล้วยื่นส่งคืนไปตรงหน้าเขา

“คนไข้คนนี้ ฉันไม่รับรักษาค่ะ”

ภายในห้องตรวจตกอยู่ในความเงียบสงบ

เซี่ยอีหมิงจ้องมองฉัน ยิ่งคิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

แม้เซี่ยเฉียวซีที่นั่งอยู่บนรถเข็นจะมีสีหน้าไม่ค่อยดี แต่ก็ดูออกว่าเธอยังมีเรี่ยวแรงอยู่

ผ่านไปยี่สิบปีแล้ว

พวกเขามีชีวิตที่ดีกันจริงๆ

เซี่ยอีหมิงกลายเป็นคุณชายใหญ่แห่งเซี่ยซื่อกรุ๊ป ส่วนเซี่ยเฉียวซีก็กลายเป็นแก้วตาดวงใจที่ทุกคนในบ้านประคบประหงม

และคงไม่มีวันจำได้ว่า หัวหน้าแผนกอายุรกรรมหญิงที่สวมแว่นอยู่ตรงหน้าพวกเขา คือคุณหนูตัวจริงที่ครั้งหนึ่งเคยถูกพวกเขาขวางไม่ให้เข้าบ้าน

“ผมรู้ว่าคุณคืออายุรแพทย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองนี้ การจะจองคิวตรวจของคุณไม่ใช่เรื่องง่าย”

“แต่คุณวางใจได้ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ขอแค่คุณรักษาให้น้องสาวผมหายได้ เรื่องราคาคุณเรียกมาได้เลย”

บัตรสีดำใบหนึ่งถูกเซี่ยอีหมิงใช้สองนิ้วคีบไว้ แล้ววางลงบนโต๊ะของฉัน

ฉันก้มมองแวบหนึ่ง

จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองเขา

“โรงพยาบาลมีกฎของโรงพยาบาล อีกอย่างฉันไม่รับรักษาเธอ เพราะอาการของเธอไม่อยู่ในขอบเขตที่ฉันรับดูแล”

“คุณหมายความว่ายังไง?”

เซี่ยอีหมิงชะงักไปอีกครั้ง

“ผมสืบมาแล้ว ขนาดคนเป็นภาวะหัวใจล้มเหลวระยะสุดท้ายคุณยังช่วยชีวิตกลับมาได้”

“น้องสาวผมแค่มีเสียงฟู่ที่หัวใจกับอาการเจ็บแน่นหน้าอกเป็นครั้งคราว คุณกลับบอกว่ารักษาไม่ได้เนี่ยนะ?”

เซี่ยเฉียวซีไอขึ้นมาสองสามครั้ง แล้วดึงชายเสื้อของเซี่ยอีหมิงเบาๆ

“พี่คะ ช่างมันเถอะค่ะ... หนูไม่อยากให้พี่ต้องมาลดตัวยอมก้มหัวให้ใครเพื่อหนู...”

ท่าทางแบบนี้ เหมือนกับตอนชาติที่แล้วที่เธอใส่ร้ายว่าฉันผลักเธอตกบันไดไม่มีผิด

เซี่ยอีหมิงปวดใจจนรีบจับมือเธอไว้

เมื่อหันมามองฉันอีกครั้ง แววตาของเขาคมกริบราวกับมีคมมีดซ่อนอยู่

“หมอเหลียว รังเกียจว่าเงินน้อยไปใช่ไหม? งั้นผมเปลี่ยนวิธีใหม่”

“ขอแค่คุณรับรักษาน้องสาวผมในวันนี้ พรุ่งนี้เซี่ยซื่อกรุ๊ปจะบริจาคอุปกรณ์มูลค่าสามสิบล้านให้กับแผนกอายุรกรรมหัวใจของพวกคุณทันที”

“เงื่อนไขนี้ พอหรือยัง?”

แพทย์ฝึกหัดสองสามคนที่อยู่ข้างๆ ถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

แต่ฉันกลับไม่แม้แต่จะเลิกคิ้วขึ้นมอง

“คุณเซี่ยคะ ฉันเลือกคนไข้โดยดูที่โรค ไม่ได้ดูที่เงิน”

“โรคของน้องสาวคุณ ฉันไม่รักษา เอาบัตรออกไป แล้วเชิญคนออกไปได้แล้วค่ะ”

เซี่ยอีหมิงหัวเราะเยาะในลำคอ สายตาเหยียดหยามถึงขีดสุด

“ก็แค่ไม่มีความมั่นใจว่าจะรักษาน้องสาวผมหายได้ไม่ใช่หรือไง? แพทย์ผู้เชี่ยวชาญชั้นนำอะไรกัน ผมว่าเป็นแค่ชื่อเสียงที่โม้ขึ้นมาทั้งนั้น!”

“พี่คะ อย่าพูดอีกเลย... หนูเจ็บหน้าอก...”

เซี่ยเฉียวซีกุมหน้าอกไว้ และหอบหายใจอย่างรุนแรง

“เฉียวซี!”

เซี่ยอีหมิงลนลาน รีบสั่งบอดี้การ์ดเข็นรถเข็นออกไป

เมื่อเดินไปถึงประตู เขาหันกลับมาถลึงตาใส่ฉันรอบหนึ่ง

หลังจากพวกเขาจากไป ฉันก็ลูบหยกเย็นเยียบที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อเบาๆ

เช้าวันต่อมา

ฉันเพิ่งตรวจคนไข้เสร็จ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่ปกติยิ้มแย้มอยู่เสมอ กลับเดินเข้ามาในห้องทำงานของฉันด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“เหลียวซิงอวี๋ คุณถูกไล่ออกแล้ว”

ฉันวางปากกาลง แล้วเงยหน้ามองเขา

“เหตุผลล่ะคะ?”

“เหตุผลงั้นเหรอ?” ผู้อำนวยการแค่นหัวเราะทีหนึ่ง

“เมื่อวานคุณมีท่าทียังไงกับคุณเซี่ย? คนเป็นหมอต้องมีเมตตา คุณยังมีจรรยาบรรณอยู่ไหม? ถึงกับปฏิเสธรักษาผู้ป่วยอาการหนัก!”

สายตาของฉันเลื่อนต่ำลง ก่อนจะเห็นนาฬิกาเรือนใหม่เอี่ยมบนข้อมือของเขา

เมื่อวานนี้ยังไม่มีเลย

ฉันเข้าใจแล้ว

“เขาบริจาคให้คุณเท่าไหร่?” น้ำเสียงของฉันเรียบเฉย

สีหน้าของผู้อำนวยการเปลี่ยนไปทันที จากนั้นเขาก็รู้สึกโกรธและอับอาย

“พูดบ้าอะไรของคุณ! นี่คือการตัดสินใจของคณะกรรมการบริหารโรงพยาบาล! รีบเก็บของแล้วไสหัวไปซะ!”