Se connecterPartager
Intro
Date de publication:
2025-03-02 21:38:39Intro
. . . ภายในสนามบินนานาชาติขนาดใหญ่ของประเทศเครื่องบินหลายลำกำลังทะยานลงสู่ท้องฟ้า หนึ่งในนั้นเป็นเที่ยวบินของว่าที่รองประธานผู้บริหารบริษัท Willington N Group หนุ่มหล่อนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่กำลังจะเข้ามาบริหารต่อกิจการของครอบครัว ร่างสูงโปร่งที่ทาบทับด้วยสูทสีดำตัวเก่งอย่าง GIORGIO ARMANI รุ่น breasted blazer in rep fabric แมตช์กับกางเกงและรองเท้าหนังจากแบรนด์ Louis Vuitton new collection เสริมความดูดีเพิ่มอีกด้วยแว่นกันแดด Gucci Lunettes de soleil rectangulaires Black ภาพโดยรวมของชายหนุ่มดูดีเทียบกับดาราฮอลลิวูดหรือดาราเกาหลีหลายคนที่ไม่ว่าจะลงสนามบินไหน เหล่าแฟนคลับก็เตรียมต้อนรับคับแน่นกรี๊ดกร๊าดกันให้สนามบินแตก ‘นาฟ ภัทรกาฬ’ เดินก้าวขายาวฉับด้วยท่าทีมาดมั่นอย่างกับนายแบบที่เพิ่งบินกลับมาจากแฟชั่นวีคก็ไม่ปาน แขนขวากำยำเห็นรอยเส้นเลือดบูดโปนออกมาชวนน่าหลงใหลใจสั่นกำลังลากกระเป๋าเดินไปตามเป้าหมายที่กำลังชูป้าย “Welcome to Thailand my bro” ชายหนุ่มขยับดันแว่นตาลงจากกรอบหน้าเพียงเล็กน้อย เพื่อให้ชัดเจนว่าใช่คนจากที่บ้านเขาจริงๆ หรือเปล่า แล้วก็ใช่จริงอย่างที่คิด เมื่อบุคคลที่ชูป้ายรอเขาอยู่ตรงนั้นคือน้องชายคนเดียวของเขาอย่าง ‘ณัฐกาน รุ่งเกียรติมั่งทรัพย์’ หรือ ไอ่ณัฐน้องชายสุดที่รักของเขาเอง ตั้งแต่เด็กจนโตแทบไม่เคยได้ห่างกันเล่นด้วยกันมาตลอดถึงจะเป็นพี่เป็นน้องกันก็เถอะ เพื่อนมันก็เพื่อนเขาเพื่อนเขาก็เพื่อนมัน มีอะไรคือปรึกษากันได้หมดสำหรับน้องชายคนนี้ “เฮีย ทางนี้! ทางนี้ๆๆๆ .......” ณัฐกานถือป้ายในมือโบกไปโบกมาเป็นสัญลักษณ์ให้พี่ชายของตัวเองเห็น “เป็นไงบ้างเฮียเหนื่อยไหม มาเดี๋ยวช่วยถือ” น้องชายสุดที่รักทำหน้าที่เอาอกเอาใจพี่ชายเป็นอย่างดี เรียกได้ว่าเป็นทุกอย่างให้เขาเลยวันนี้ทั้งวัน “ทีหลังมึงไม่ต้องขนาดนี้ก็ได้มั้งกูอายคนนะไอ่ณัฐ ดูมึงทำสิ” ภัทรกาฬยื่นกระเป๋าใบใหญ่ให้น้องชาย ทั้งยังบ่นกลับสิ่งที่น้องของเขายืนชูป้ายต้อนรับทำอย่างกับเค้าเป็นคนมีชื่อเสียงยังไงอย่างงั้นแหละ แต่มันจะมีเรื่องไหนที่คนอย่างณัฐกานจะไม่เล่นใหญ่เป็นไม่ได้หรอก ก็เป็นซะแบบนี้ตั้งแต่เด็กยันโตอ่ะนะ “โห่วว! อะไรเฮีย อุตส่าห์มาถึงทั้งทีนะขอบคุณผมสักคำก่อนไหมล่ะ นี่ผมอุตส่าห์ยืนรอนานเลยนะ” ณัฐกานกำลังจะร่ายยาวใส่พี่ชาย อุตส่าห์ยืนรอตั้งนานเลยนะ “พ่อกับแม่เข้าบริษัทหรอ รีบกลับกันเถอะหิวข้าวจะแย่แล้ว” ประโยคแรกไม่ใช่คำถามแต่แค่พูดไปงั้น รู้อยู่แล้วว่าเวลาของพ่อเขาเป็นเงินเป็นทองไปหมด ส่วนแม่ก็คงเข้าสปาเสริมสวย ช้อปปิ้งกับคุณหญิงคุณนายหลายๆ ท่านอยู่ล่ะสิ ไม่มีเวลามารอรับเขาเหมือนอย่างน้องชายเขาตอนนี้หรอก “หิวแล้วทำไมไม่กินมาตั้งแต่นั่งเครื่องวะ เฮ้อ อ้าว! เดินหนีกูเฉย นี่!เฮีย” กำลังยืนบ่นคนเดียวสักพัก ก่อนจะหันหน้ากลับมาพี่ชายตัวดีของเขาก็เดินนำหน้าเตรียมขึ้นรถก่อนแล้ว ระหว่างที่นั่งรถอยู่คนน้องที่รับบทเป็นสารถีในวันนี้ก็ยังไม่รู้ว่าความต้องการของพี่ชายเขาอยากจะกลับไปพักที่ไหนเขาจะได้ขับไปถูกทางสู่จุดหมาย “เออ แล้วนี่เฮียจะกลับเพ้นเฮ้าส์หรือจะนอนบ้านเราอ่ะ?” “บางแสน” คนนั่งเบาะข้างตอบด้วยท่าทีนิ่งขรึม แต่แฝงแววตามีเลศนัยภายใต้กรอบแว่นดำ “ห้ะ!?" "บางแสนไง" "อะไรนะ เฮียจะไปทำไม? เล่นน้ำหรอ?” ณัฐกานแอบตกใจที่ได้ฟังคำตอบของพี่ชาย อะไรวะเพิ่งลงจากเครื่องเมื่อไม่นาน แล้วไม่ยอมกลับบ้านจัดข้าวจัดของก่อน นี่บอกจะไปบางแสน เพื่อ? โอ้ยย! ไอ่ณัฐปวดหัว @คอนโดแห่งหนึ่งย่านบางแสน . . . กรี๊งง! กรี๊งงงง เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น ขณะภายในห้องขนาด 33 ตารางเมตร จัดแต่งสไตล์มินิมอลสำหรับอยู่คนเดียว รอบๆ ห้องตรงระเบียงเห็นวิวทะเลอย่างชัดเจน ทำให้บรรยายโดยรวมในห้องดูผ่อนคลาย หญิงสาวร่างบางเจ้าของห้องที่กำลังขลุกตัวอยู่ในครัวขนาดเล็กของตน รีบวางมือจากสิ่งที่กำลังทำอยู่สักครู่ ก่อนจะเดินไปถอดผ้ากันเปื้อนออกจากตัววางไว้แถวบาร์ แล้วมุ่งหน้าไปที่ประตูห้อง เพราะเริ่มจะรำคาญเสียงกดกริ่งหน้าห้องแล้ว ไม่รู้ว่าจะกดอะไรกันนักหนา ว่างนักรึไง! หึ! “มาแล้วค่า มาแล้ววว ใจเย็นๆ ก่อนค่า” หญิงสาวร่างบางสวมกางเกงยีนส์ขาสั้นพร้อมด้วยเสื้อยืดสีขาวดูสบายตา ในวันหยุดแบบนี้ใครกันนะที่มาหาเธอ กดกริ่งกวนแบบนี้ต้องน้องชายของเธอแล้วล่ะมั้ง แกร่กก!! “ไหนบอกว่าวันนี้ไม่มาไงย้ง” คนเปิดประตูยังไม่ทันเงยหน้ามองแขกก็พูดพรางเอาแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดเหงื่อตัวเองด้วยความร้อนจากห้องครัว เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบขาว โผล่ออกจากขอบเสื้อ ก่อนจะเงยหน้ามองผู้มาเยือน 0_0 ปังงง!!! 5 นาทีต่อมา หลังจากที่ปิดประตูไปร่วมหลายนาที ก่อนที่หัวสมองจะประมวลกับสถานการณ์ตรงหน้าเมื่อกี้ที่เธอเปิดประตูให้แขกที่มานั้น เขาคนนั้นคนที่เธอรู้จักดี คนที่เธอรอคอยเขามาตลอด เขากลับมาแล้วหรอ? เขามาที่นี่ทำไม? โว้ยยย!! ตั้งสติสิ ตั้งสติก่อนไอ่หยก จะเอายังไง จะเอายังไงดีวะ
Dernier chapitre
พี่ไม่เอาไง แต่จะเอาหนู Chapter 8/2
Chapter 8[8/2]08.00 น.วันนี้ปิ่นหยกตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว ใบหน้าสวยในตอนนี้ดูโทรมขึ้นมากแถมยังมีขอบตาดำคล้ำบวมซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นผลมาจากเรื่องเมื่อคืนนี้ร่างบางคงยังเตรียมอาหารไว้รอชายหนุ่มที่ยังนอนขดตัวอยู่บนโซฟาด้านนอก จริงๆ เพ้นท์เฮาส์นี้ไม่ได้มีห้องนอนแค่ห้องเดียวแต่ทำไมชายหนุ่มถึงไปนอนอยู่แบบนั้นปิ่นหยกเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันแม้ว่าจะทะเลาะหรือจบความสัมพันธ์กันแล้วก็ตาม ปิ่นหยกยังคงอยากเห็นมิตรภาพของเราทั้งสองอยู่ อาจจะในฐานะคนรู้จัก หรือในฐานะพี่น้องก็ได้อาหารสำหรับเช้านี้ถูกจัดเตรียมไว้บนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว หลังจากนั้นปิ่นหยกจึงเดินเข้าไปนำกระเป๋าเดินทางของตัวเองออกมาจากห้องนอน เผื่อว่ากินกันข้าวเสร็จและให้เวลาภัทรกาฬทำธุระส่วนตัวเรียบร้อย ก็จะได้เดินทางกลับคอนโดของเธอเลยเมื่อนำของออกมาเสร็จเรียบร้อยจนแน่ใจว่าไม่น่าจะลืมอะไรแล้ว ร่างบางจึงเดินเข้าไปปลุกคนตัวสูงที่ยังคงหลับอยู่“พี่นาฟ ตื่นได้แล้ว นี่ .....ตื่นได้แล้วค่ะ” คนตัวเล็กยืนเขย่าแขนร่างสูงอยู่แบบนั้น แต่พอได้สัมผัสแขนของเขากลับรู้สึกว่าอุณหภูมิบนร่างกายของเขามีไออุ่นร้อนๆ แผ่ซ่านออกมา“อ้ะ! ทำไมตัวร้อนขนาดนี
พี่ไม่เอาไง แต่จะเอาหนู Chapter 8/1
Chapter 8[8/1]ร่างสูงบดจูบเข้ากับริมฝีปากบางจนคนตัวเล็กแทบจะไม่มีจังหวะหายใจได้สะดวก มือหนาข้างหนึ่งค่อยๆ เลื่อนลงไปด้านล่าง พร้อมกับค่อยๆ ล้วงมือเข้าไปใต้กระโปรงเดรสไหมพรมสีดำรัดรูปนั้น นิ่วแกร่งเกี่ยวเอาเพนตี้ตัวจิ๋วด้านในที่จากสัมผัสแล้วพอเดาได้ว่าคงจะเป็นลายลูกไม้จริงแท้แน่นอนเมื่อปราการด้านในถูกดึงลงจนสุดเรียวขาเล็ก ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะส่งนิ่วแกร่งเข้าไปสำรวจด้านในร่องสวยจากหนึ่งนิ้วเป็นสองนิ้ว จนคนที่เคลิ้มไปกับสัมผัสจูบรสเร่าร้อนนั้นเผลอครางออกมาด้วยความตกใจ“อื้ม! ยะ หยุดนะ! อื้อออ!” ร่างบางพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของภัทรกาฬ ทว่ากลับไม่เป็นผล จนกระทั่งสักพักร่างสูงยอมปล่อยออกมาเอง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่ขัดขืนแล้วเพี๊ยะ!! “เราจบกันแค่นี้ หนูไม่เอาแล้ว ......พอแล้วว่ะ พอแล้วจริงๆ ฮึก!”“ทำไม? แล้วที่ผ่านมาล่ะ ไหนว่าอยู่ได้ ทนได้ รอได้ แล้วนี่กะจะหนีกันไปงั้นหรอ? เหอะ!”“พี่เคยโทษตัวเองบ้างไหม? ที่ผ่านมาหนูยอมมาตลอด เป็นหนูที่ทนมาคนเดียวอ่ะ หนูก็ได้แต่ถามตัวเองว่ากูแมร่งจะทนอยู่ไปเพื่ออะไรวะ ทนแมร่งอยู่แบบเนี้ยได้ตั้งหลายปีอ่ะทั้งที่เขาก็ไม่ยอมชัดเจนไม่ยอมพาไปไหนมาไหนให้คน
พี่ไม่เอาไง แต่จะเอาหนู Chapter 7/2
Chapter 7[7/2]21.00 น.ตี๊ด!! แกร่ก!!“ไปไหนมา! ทำไมโทรไปแล้วไม่รับ?”ทันทีที่ร่างบางของปิ่นหยกเดินเปิดประตูเดินเข้ามาเพ้นท์เฮาส์สุดหรูขนาดใหญ่นี้ ก็พบกับร่างสูงที่ยืนกอดอกจ้องหน้าทำตาเขียวใส่อยู่หน้าประตูแล้ว คงจะหงุดหงิดโมโหหิวหรืออะไร แต่คงไม่ใช่เพราะเป็นห่วงแน่นอนเธอรู้สึกแบบนั้น“ก็ลงไปซื้อของมาทำอาหารไง ดุจัง”คำสุดท้ายคนตัวเล็กได้แต่พูดเบาๆ คนเดียว ก่อนจะเดินถือของเข้าไปในครัว โดยที่มีภัทรกาฬเดินตามเข้าไปด้วย“ดึกขนาดนี้ทีหลังไม่ต้องออกไปแบบนี้คนเดียวอีก สั่งเอาก็ได้ ถ้าเกิดอันตรายขึ้นมาจะทำไง? หนูไม่รู้จักแถวนี้นะ ไปไหนมาไหนก็ต้องโทรบอกพี่ด้วย”“หนูก็ไปแปบเดียวพี่จะอะไรนักหนา ขี้บ่น”แต่คราวนี่คำสุดท้ายคนตัวจงใจให้คนตัวสูงได้ยิน ใบหน้าสวยย่นจมูกเข้าหากันเหมือนประชดคนที่ยืนบ่นทำตัวราวกับเป็นพ่อคนที่สองหลังจากนั้นไม่นานอาหารก็พร้อมเสิร์ฟบนโต๊ะ โดยเจ้าของห้องเป็นช่วยถือออกมาวางไว้แถมยังช่วยจัดจานจัดโต๊ะ ทำหน้าที่ลูกมือได้เป็นอย่างดีแม้ว่าเมื่อครู่จะมีเหตุให้เกิดการทะเลาะกันบ้างแต่ก็สามารถดึงสถานการณ์กลับมาให้เป็นปกติได้เหมือนเดิมหากคนหนึ่งเงียบไม่เดือดตามด้วยเรื่องมันก็จบ ซึ
พี่ไม่เอาไง แต่จะเอาหนู Chapter 7/1
Chapter 7[7/1]กว่าที่ทั้งสองจะภารกิจกันจนตอนนี้ก็เป็นเวลา 2 ทุ่มกว่าแล้ว ทั้งสองร่างเปลือยเปล่านอนกอดกันแน่นหนาบทเตียงขนาดคิงไซส์ โดยมีลำแขนแกร่งวางทาบบนเอวคอดส่วนมืออีกข้างนั้นวางไว้ทับหน้าอกนุ่มของหญิงสาว ขนาดหลับแล้วยังไม่วายนัวเนียกับร่างกายของร่างเล็กทว่าคนตัวเล็กรู้สึกอึดอัดจากสัมผัสจากคนตัวใหญ่บ้างแล้ว ก่อนจะขยับพลิกตัวจะหันหน้าไปทางอื่นแต่แรงจากปราการที่กอดรัดกลับทำให้ปิ่นหยกขยับตัวได้อย่างยากลำบาก จนต้องลืมตาตื่นขึ้นมา“อืม ขยับออกไปหน่อย” ร่างบางเขย่าแขนแกร่งหวังให้คนตัวสูงขยับตัวให้บ้าง จนภัทรกาฬต้องตื่นขึ้นมาอีกคน“นอนนิ่งๆ หน่า” คนพี่ยังเอาแต่ใจพร้อมกระชับอ้อนแขนหนาขึ้น“ค่ำแล้วหนูจะไปทำอาหาร”“พี่เหนื่อย นอนอีกสักพักเถอะนะ” ภัทรกานเริ่มทำหน้างอแงเป็นเด็กไปแล้วหนึ่ง“นี่! ลุกเลย งั้นก็นอนอยู่แหละหนูจะไปทำอะไรให้กินก่อน” คนปิ่นหยกขอทนไม่ไหวบ้าง จะมางอแงนอนกกกันต่อไปแบบนี้อีกเมื่อไหร่จะได้ทำอย่างอื่นบ้าง“อืมมม ก็ได้ เร็วนะๆ หิว” คนงอแงเมื่อสักครู่นี้ถึงกับต้องยอม เมื่อเห็นแววตาดุจากปิ่นหยก เดี๋ยวถ้าอารมณ์ไม่ดีมีหวังเขาอดต่ออีกรอบดึกแน่ๆ ไม่รู้ว่าทำไมกับคนๆ นี้ถึงมีให้กิ
พี่ไม่เอาไง แต่จะเอาหนู Chapter 6/2
Chapter 6[6/2]@ The Willington N Penthouse Thonglorหลังจากที่กลับมาจากคลับของณัฐกานเมื่อคืนนี้กว่าคนตัวโตจะอุ้มร่างเล็กขึ้นมาบนห้องได้ก็ใช้เวลานานพอสมควร เนื่องจากเจ้าตัวนั้นเกิดอยากจะงอแงอะไรขึ้นมาอีกก็ไม่รู้ นอนนิ่งจมกองอ้วกตัวเองอยู่เบาะด้านหลังไม่ยอมให้เขาถูกเนื้อต้องตัว เอาแต่บ่นพึมพำว่าจะกลับบ้านตัวเองอย่างเดียว จนเขาต้องออกแรงฉุดกระชากลากถูขึ้นมาบนห้องได้ร่างบอบบางในชุดเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่สีขาวที่ต่างจากชุดเมื่อคืนกำลังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มหนาบนเตียงขนาดคิงไซส์ แต่กลับไร้เงาของคนที่อุ้มขึ้นมาเมื่อคืนครึ่งตัวด้านซ้ายอยู่ในผ้าห่มแต่ครึ่งตัวด้านขวากลับพาดขาเข้ากับหมอนข้าง อิริยาบถรวมๆ แล้วตอนนี้คงจะนอนหลับลึกมากถึงขั้นไม่รู้เลยว่าเสียงเรียกเข้าจากสมาร์ทโฟนเครื่องหรูดังขึ้นไม่รู้ว่ากี่รอบได้แล้วบนหน้าปัดนาฬิกาข้างหัวเตียงยังคงเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งแสงส่องสว่างจากพระอาทิตย์เลยมาเกินครึ่งค่อนวันแล้วยังไม่สามารถทำให้ร่างบางตื่นอาจเป็นผลจากม่านหนาทึบสีเข้มบวกกับรอบๆ บริเวณห้องนอนไม่มีการเปิดไฟเลยสักดวง จึงทำให้หญิงสาวที่กำลังนอนอยู่ไม่รู้สึกตัวง่ายแกร่ก!! ครืดดด(เสียงเลื่อนประตู
พี่ไม่เอาไง แต่จะเอาหนู Chapter 6/1
Chapter 6[6/1](NARF TALK)ค่ำคืนราตรีภายใต้แสงไฟหลากสีลอยระยิบระยับประดับทั่วทุกมุมร้านทำให้ผู้คนที่ท่องเที่ยวต่างสนุกหลงใหลไปกับกับน้ำเมาหลายยี่ห้อหลายสูตรชงผสมกัน หนึ่งในนั้นคือหญิงสาวใบหน้าหมวยอย่างปิ่นหยก ที่ไม่สามารถปฏิเสธแก้วเหล้าเพื่อนของผมได้“ถ้าไม่ไหวก็พอได้แล้ว” ผมก้มหน้าหันมากระซิบบอกคนตัวเล็กที่ตอนนี้มองดูหน้าแล้วเหมือนคนแพ้กุ้งมาอย่างนั้นเลย“อื้มม ไม่อาวสิ!! ไหนใครมาาว ไม่มีใครเมาซะหน่อย” มือของผมกำลังจะยื่นมือมาจับแขนร่างบางให้ลุกขึ้นจากที่นั่งเตรียมออกจากร้าน ทว่าคนที่กำลังจะถูกดึงให้ลุกขึ้นนั้นกลับสะบัดแขนออกก่อน(1 ชม. ก่อนหน้า)‘เออ แล้วเรื่องที่มึงจะหมั้นกลับน้องดารันปีนี้ พ่อมึงว่าไงบ้างวะ’‘ก็ยังพูดคำเดิม’‘อย่างงั้นหรอวะ แล้วมึงไม่คิดจะยอมหมั้นให้แม่งจบๆ ไปวะ กูว่าก็ไม่ได้เสียหายอะไรป่าววะ? น้องเค้าก็ทั้งน่ารัก เรียนก็เก่ง เป็นถึงลูกสาวตระกูลผู้ลากมากดี นิสัย ......ก็คงดีแหละมั้ง เออนั่นแหละ มึงก็ลองพิจารณาใหม่ดูดิ่ ไหนๆ มึงก็ไม่ได้มีใครอยู่ไม่ใช่หรอวะ’‘กุว่าเราหยุดพูดเรื่องนี้เถอะ ปวดหัวว่ะ’นั่นคือบทสนทนาระหว่างผมกับเพื่อนสนิทก็คือไอ้บอม ถามว่าทำไมผมไม่ห้า
พี่ไม่เอาไง แต่จะเอาหนู Chapter 5/1
Chapter 5[5/1]ภายในห้องพักสุดหรูราคาหลายร้อยล้านที่ถูกดีไซน์ด้วยเฟอร์นิเจอร์และเครื่องประดับตกแต่งทั้งหมดให้สมฐานะเจ้าของห้อง ถัดไปจากห้องโถงใหญ่จะเห็นร่างบอบบางที่กำลังขลุกตัวอยู่ในครัวขนาดกว้างเพื่อจัดเตรียมของที่จะทำอาหารมื้อเที่ยงสำหรับทานคนเดียวแต่กว่าจะได้กินข้าวเที่ยงก็เลยมาบ่ายสองโมงแล้ว
พี่ไม่เอาไง แต่จะเอาหนู Chapter 3/2
Chapter 3[3/2]คนตัวสูงอุ้มร่างบางด้วยท่าเจ้าสาวขึ้นไปบนเตียงจัดท่าทางให้เรียบร้อย แม้หญิงสาวจะดิ้นไม่ยอมเขาง่ายๆ แต่พอใช้ไม้เด็ดกับเธอเท่านั้นแหละจะไปไหนรอด“อื้ม ตรงนั้น อ๊ะ! ค่อยๆ ค่ะ”ปิ่นหยกรู้ดีว่าความต้องการของเขาทำให้เธอไปไหนไม่รอด เพียงแค่เขาเล้าโลมหยอกเย้าเข้ากับจุดอ่อนไหวบนเรือนร่างแค่น
พี่ไม่เอาไง แต่จะเอาหนู Chapter 4/2
Chapter 4[4/2]สี่ล้อรถยนต์ยูเอสวีออรอชส์สีดำหรูคู่ใจที่ณัฐกานทิ้งไว้ให้พี่ชายใช้เมื่อตอนที่มาส่งเข้าคอนโดปิ่นหยกวันก่อน ขับเคลื่อนเข้าเทียบจุดดรอปออฟภายใต้โครงการหรูย่านทองหล่อหนึ่งในธุรกิจของครอบครัวชายหนุ่ม ก่อนจะมีพนักงานที่คอยบริการนำรถราคาแพงขึ้นไปเก็บชั้นด้านบนให้โดยที่เขาไม่ต้องเหนื่อยอะไร
พี่ไม่เอาไง แต่จะเอาหนู Chapter 4/1
Chapter 4[4/1]แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องรอดรูผ้าม่านปลิวไสวตามแรงลมด้านนอกกระทบเข้าใบหน้าขาวซีดของหญิงสาวที่สภาพตอนนี้แทบจะไม่มีแรงลุกขึ้นจากที่นอนสายตาหวานค่อยปรือขึ้นปรับโฟกัสภาพหันไปมองคนตัวโตที่พากันเล่นบทรักท่องราตรีเกือบรุ่งสาง ทว่ากลับไม่เห็นชายหนุ่มมีเพียงแค่ร่องรอยผืนผ้ายับที่ฝากไว้เท่า
Vous vous intéresseriez aussi à
MAKE A MISTAKE พลั้งพลาดรัก | เพอร์ซุส
อยู่ในตะเกียงแก้ว15.5K VuesSo bad พี่ชายข้างบ้าน
Tiwa175.7K Vuessecret love ความรักหรือแค่ความลับ
เรนเดียร์ B-52263.5K VuesMyDear วิศวะตัวร้าย NC18+
เรนเดียร์ B-529.2K Vuesเด็กข้างบ้านของธารา
คุณบีพีโอนี่42 Vuesผัวลับคุณหนูแสนร้าย
อัญธิญาน์501 VuesHEART RATE ชีพจรหัวใจ
ดำชมพู109 Vuesวันนี้สะดวกมั้ย มา (ลอง) รักกับฉันที
วาฬว่ายเมฆ64 Vues
