คลั่งรัก

แต่คนแบบเฮียสองที่ไม่สนผีสนคนก็ไม่ทำอย่างอื่นนอกจากเอาใจมินตรา และคอยเสิร์ฟความหวานไม่หยุดหย่อน เรียกได้ว่าคลั่งรักจัด ๆ แถมตอนนี้เขายังทำตัวเหมือนหนุ่มน้อยเพิ่งจะหัดมีความรักครั้งแรก ทั้ง ๆ ที่ขัดกับสภาพหน้าตาดิบ ๆ เถือน ๆ ของเขาซะจริง

“พี่ลืมของฝากให้ไอ้หมออยู่หลังรถน่ะ ฝากมินไปหยิบให้พี่หน่อยได้ไหม?” พอนั่งทานไปได้สักพักเขาก็สะกิดมินตรา

“ได้สิค่ะ สบายมาก”

มินตรารีบพยักหน้ารับคำทันที แค่ไปเอาของเท่านั้นสบายมาก มินตรารีบวิ่งไปที่รถที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก ก่อนที่เธอจะเปิดหลังรถโดยไม่คิดมาก แต่ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้ากลับทำเอาเธอแทบหยุดหายใจ

เธอเจอดอกไม้และป้ายสุขสันต์วันเกิด! ความรู้สึกตื่นเต้นดีใจจนกักเก็บสีหน้าไว้ไม่อยู่ หญิงสาวถึงกับกรี๊ดลั่น

“กรี๊ดดดดด นะ นี่…”

“สุขสันต์วันเกิดครับมิน” เสียงนั้นมาพร้อมกับร่างหนาที่เข้ามากอดเธอจากทางด้านหลัง เสียงเชียร์เบา ๆ จากอีกฝั่งเป็นหมอธีธัชและโบตั๋นที่คอยให้กำลังใจ ทำเอาเธออดน้ำตาคลอไม่ได้จริง ๆ

“ฮึก~~ขอบคุณนะคะ” เธอลืมแม้กระทั่งวันเกิดตัวเอง แต่เขากลับไม่เคยลืมเลย ยังทำเซอร์ไพร์สแสนอบอุ่นนี้ให้เธออีกต่างหาก เธอไม่คิดว่าตัวเองจะโชคดีขนาดนี้ได้เลย จนกระทั่งเธอได้มาเจอเขา…

“มินลืมวันเกิดตัวเองแล้วด้วยซ้ำ แต่เฮีย…เฮียจำมันได้” มินตราเอ่ยด้วยเสียงที่ขาดห้วง เพราะเธอนั้นกำลังสะอื้นไห้ด้วยความดีใจสุดขีด ทั้งดีใจและมีความสุขเป็นที่สุด

“จำได้สิ อะไรที่เกี่ยวกับเมียพี่พี่จำได้หมดเลย”

“รักมินขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

ดวงตากลมช้อนมองชายคนรัก เขาเองก็ส่งยิ้มอ่อน ๆ มาให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นมาก ๆ ยิ่งพอปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของเขาแล้วนั้น ยิ่งทำให้ไม่อาจละสายตาจากรอยยิ้มและดวงตาคมคู่นั้นได้เลยสักนิด

“แน่นอน พี่รักมินมาก มากที่สุดเลยแหละ”

“มินก็รักเฮียที่สุดเลยค่ะ” มินตรากระโดดกอดคนตัวโตด้วยความดีใจ ใบหน้าเคล้าน้ำตาไม่เคยหุบยิ้มได้เลย เขาเป็นความสุข เป็นที่พึ่ง เป็นทุกอย่างในชีวิตเธอแล้วจริง ๆ

“มิน” จู่ ๆ คนที่กอดเธอแน่นก็เอ่ยเรียกชื่อเธอเสียงเบา จนมินตราผละออกจากร่างเขาเพื่อเว้นระยะห่างให้มองหน้าเขาได้ชัดถนัดตามากยิ่งขึ้น

“คะ?” หญิงสาวถามกลับพร้อมกับเอียงศีรษะเล็กน้อย ยิ่งมองจากมุมที่เขาเห็นนั้น ยิ่งทำให้มินตราน่ารักน่ามองเป็นสิบเท่า เขาตกหลุมรักเธอซ้ำ ๆ แบบถอนตัวไม่ขึ้นจริง ๆ

“มินอย่าบอกเลิกพี่ไปอีกได้ไหม พี่อยู่ไม่ได้จริง ๆ ถ้าไม่มีมิน”

 ประโยคนั้นล้วนมาจากความจริง เขาไม่อายที่จะขอร้องเธอแบบนั้น เขาไม่อยากอยู่กับอีโก้ที่สูงเป็นเปรต ยอมหักแต่ไม่ยอมงออะไรพวกนั้นอีกแล้ว ต่อให้ต้องคุกเข่าขอร้องเขาก็ยินดีที่จะทำ หากทำแล้วคนที่เขารักจะอยู่กับเขาไม่จากไปไหน

“มินสัญญานะคะ ต่อไปนี้มินจะไม่พูดอะไรที่ไร้สาระแบบนั้นอีกแล้ว มินจะไม่บอกเลิกเฮียอีกเด็ดขาด”

“แล้ว…พี่จะมั่นใจได้ยังไง รอบก่อนพี่ก็ยังถูกทิ้งเลย” คนตัวโตเริ่มเอ่ยติดเสียงสะอื้นน้อย ๆ ทำตัวน่าสงสารขั้นสุด แบบนี้ยิ่งทำให้มินตราใจอ่อนยวบ

“มินไม่ทิ้งเฮียแน่นอน มินหาใครที่รักมินเท่าที่เฮียรักไม่ได้อีกแล้ว”

หาไม่ได้แล้วจริง ๆ หาคนที่รักเธอขนาดนี้ไม่ได้อีกแล้ว...

“มินจะพูดปากเปล่าไม่ได้นะ มินต้องมีแบบ… ของแทนใจอะไรพวกนี้ด้วยสิ”

คำพูดมากมายความหมายคืออยากได้ของแทนใจ ลงทุนบีบน้ำตาเรียกคะแนนความสงสาร ธีธัชที่คอยแอบดูและแอบฟังถึงกับปรบมือให้เพื่อนสนิท

“จริงสิ มินมีอะไรจะให้เฮียด้วย” มินตราหยิบของบางอย่างออกมา สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นคือสร้อยที่ใส่แหวนแทนจี้ เธอยิ้มพร้อมกับเขย่งปลายเท้าสุดกำลังเพื่อที่จะใส่มันให้เขา แม้จะลำบากหน่อยก็เถอะ

“สูงมากเลย มินเขย่งไม่ถึง”

“ฮะ ฮ่า ฮ่า” เขาอดขำไม่ได้จึงหลุดหัวเราะลั่น ทำเอามินตราหน้ามุ่ยหน่อย ๆ สุดท้ายเขาก็ยอมก้มลงมาเพื่อให้ง่ายต่อคนตัวเล็ก มินตราก็คือมินตรา เพียงไม่นานใบหน้าสวยก็กลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง

“มินขอจองเฮียไว้อีกรอบนะ” มินตราเอ่ยเสียงหวานพร้อมกับประทับริมฝีปากไปที่แก้มขวาของชายหนุ่ม สัมผัสบางเบาแต่ทว่าทำเอาใจเต้นแรง ใบหน้าก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที เขาเขินตัวบิดเหมือนเด็กน้อยเลย

“ก็ได้ พี่ยอมให้จองก็ได้ ห้ามเอาคืน ห้ามทิ้ง”

เขาย้ำอีกแล้วตัวก็พลันบิดซ้ายทีขวาที  คำว่าโดนทิ้งตอนแก่ยังหลอนในหัวไม่หายเลย

“ไม่แน่นอนค่ะ มินรู้ว่าตอนนี้มินกำลังโต ส่วนเฮียกำลังแก่ลง มินจะทิ้งเฮียลงได้ยังไงคะ มินจะอยู่กับเฮีย เราจะอยู่ด้วยกัน”

เขาถึงกับเลิกบิดตัวไปมา ก่อนจะร้องตาโต “พลังบวกเชิงลบมากมิน มินว่าพี่แก่ใช่ไหม?”

“มะ มินเปล่า!”

เผลอพูดงั้นเหรอ? บ้าจริง บางทีเธอก็ไม่จำเป็นต้องพูดความจริงทุกอย่าง แต่บังเอิญเป็นคนซื่อ ๆ น่ะสิ

“มินพูด ตะกี้บอกว่าพี่กำลังแก่ลง”

“โอ๋ ๆ แก่อะไรกัน ยัง… แข็งแรงอยู่เลยนะคะ” มินทำตาหวานยั่วเขา เธอใช้ลูกอ้อนไม้ตายชนิดที่ว่าเขาไม่สามารถตัดใจงอนเธอลงเลยแหละ

“อื้ม นั่นสิ ว่าแล้วก็ ลองฤทธิ์คนแก่สักหน่อยมะ?”

“ไม่เอาค่ะ ยาคุมที่มินกินหมดแล้ว เดี๋ยวค่อยทำวันหลังนะคะ” ประโยคนี้มินตราแอบกระซิบเขา เพราะทั้งคู่ยืนคุยกันนาน แถมยังมีคนอื่นอยู่ด้วยอีกต่างหาก

“มินกินยาคุมเหรอ?” มิน่า! ใส่เต็มคาราเบลเต็มที่ทุกสนามขนาดไหนก็ไม่ท้องสักที

“ค่ะ มินก็กินมาตลอด”

เขายังไม่เคยคุยเรื่องลูกกับเธอนี่ ยังไม่มีเพลนนั้นเลยด้วยซ้ำ เธอก็จัดการตัวเองย่อมถูกแล้วนี่

“ไม่ได้แล้ว พี่จะเอาของแทนใจสองอย่าง อันนี้หนึ่งแล้วใช่ไหม?” เขาชี้มาที่สร้อยซึ่งสวมบนคอเขาเรียบร้อย ก่อนจะทำสีหน้าจริงจังขั้นสุด

“ค่ะ เฮียสองอยากได้อะไรเพิ่มอีกคะ?” คิ้วเรียวเริ่มขมวดเข้าหากันอีกครั้ง

“พี่อยากมีลูก นะนะ พี่ขอนะ~~”

“ฮะ! เอาจริงเหรอคะเนี่ย!?”

“ไม่มีอะไรจริงไปกว่านี้แล้วครับ ขอนะ พี่อยากมีจริง ๆ”