แค่ซ้อมห่างกัน

เช้าวันถัดมา…

“ตื่นแล้วเหรอ เราไปเก็บของกัน” เพียงแค่ลืมตาตื่นยังไม่ทันไรก็มีเสียงทุ้มแทรกเข้ามา มินตรายังคงทำหน้างง เธอเพิ่งจะตื่นนอนสติก็ยังไม่เข้ารูปเข้ารอยนัก

“เก็บของ…เก็บของอะไรเหรอคะ?”

“เก็บของบ้านนู้นไง” ของที่อุตส่าห์ทำทรงขนไป เขาอยากกลับมาอยู่ที่นี่ เพราะที่นี่เป็นบ้านที่ทั้งคู่ตัดสินใจซื้อไว้เป็นเรือนหอในอนาคต จริงสิ เขายังไม่ได้ขอมินตราแต่งงานเป็นจริงเป็นจังเลย

“หืม?” หญิงสาวขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันจนเป็นปม เธอยังไม่เข้าใจว่าของที่ว่านั้นคืออะไร? แต่แน่นอนว่าเขาไม่ยอมให้เธอได้สงสัยนาน รีบเฉลยให้เลยแล้วกัน

“ไม่ต้องทำหน้างง ของที่พี่ขนไปนั่นแหละ จะขนกลับมาที่นี่”

“เฮียจะกลับมาอยู่ที่นี่เหรอคะ”

“เอ้า เรากลับมาคืนดีกันแล้วพี่ก็ต้องกลับมาอยู่กับเมียสิ แล้วนี่ก็บ้านของเรานะ”

ปากหยักยกคว่ำอย่างคนงอแง ก็คืนดีกันแล้ว ปรับความเข้าใจกันเรียบร้อย เธอจะใจร้ายให้เขาไปอยู่บ้านนู้นงั้นเหรอ? ไม่มีทางซะหรอก เขาไม่ยอม

จะอยู่กับเมียโว๊ยยยยยยย

“งอนมินเหรอคะ? มินแค่ถามเฉย ๆ มินอยากให้เฮียกลับมาอยู่กับมินจะแย่แล้ว”

พอเห็นว่าคนตัวโตใบหน้าเริ่มบูดบึ้ง  ขยับลุกพิงหัวเตียงก่อนจะกอดอก กล้ามแขนกล้ามอกเป็นมัด ๆ น่าหยิกน่ากัดจนเธอแทบอดใจไม่ไหว

“อ้อนอีกสิ”

แม้ปากจะเอ่ยด้วยโทนเสียงราบเรียบก็เถอะ แต่ทว่าลึก ๆ ในใจนั้นยิ้มกรุ่มกริ่มจนหน้ากระตุก อยากให้คนตัวเล็กข้างกายเอ่ยเสียงหวาน ๆ คลอเคลียเขาไม่ต่างจากแมวน้อยแสนยั่ว

เขาชอบเวลาเธออ้อนที่สุด... อ้อนทีนี่เสียวสุด ๆ

มินตรายิ้มแก้มแทบปริ เธอรู้หรอกน่าว่าเขาอยากให้เธออ้อนท่าไหน “กลับมาอยู่กับมินนะคะ” มินตราเอ่ยเสียงหวานหยาดเยิ้ม ทำเอาอีกฝ่ายดีใจจนแทบจะกักเก็บความสุขที่ล้นท้นไม่ไหว

“ขออีก” สองยังคงแกล้งกดเสียงต่ำอีกครั้ง

“นะคะ นะคะที่รักของมิน”

คราวนี้มินตราอ้อนหนักกว่าเดิมหลายเท่า เธอวางคางบนแขนเขา ดวงตากลมคู่สวยส่งสายตาวอนเว้า

เดี๋ยวพ่อก็จับกดซะเลย แต่ก็เพิ่งทำไปนี่นา งั้นรีบไปเก็บของรีบมาอึ๊บต่อดีกว่า

“ดีมากเลย ปะ ไปเก็บของกัน” เขาใจร้อนอยากกลับมาจะแย่แล้ว อยากกลับมาอยู่กับมินตราไม่ห่างไปไหน

“มิน มิน” เสียงร้องเรียกมินตราหน้าบ้าน ทั้งคู่จึงยอมผละจากกัน และสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะรีบลงมายังชั้นล่าง

“โบตั๋น!”

“คิดถึงแกมากเลย~ เอ๋ สวัสดีค่ะเฮียสอง ทะ ทำไมถึงมาอยู่ด้วยกันได้ล่ะ?”

โบตั๋นดีใจวิ่งเข้ามากอดเพื่อนสนิท แต่พอเห็นว่าคนที่สวมชุดคลุมอาบน้ำเดินตามออกมานั้นเป็นใครก็ทำเอางงเป็นไก่ตาแตก ไหนบอกว่าเลิกกันแล้วไม่ใช่เหรอ?

“เราสองคนกลับมาคืนดีกันแล้ว” มินตราตอบแบบเขิน ๆ เธอทั้งดีใจและแอบเขินเพื่อนสนิทตัวเองนี่ เลิกกันไม่ถึงสองเดือนด้วยซ้ำ

“เห็นไหมพี่บอกแล้ว” เป็นเสียงของคุณหมอธีธัชที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังของโบตั๋น ทำเอาคนที่ต้องตกใจนั้นเปลี่ยนเป็นมินตรากับเฮียสองแทน สองคนนี้...?

“ไอ้ธีร์มึงมาได้ไงวะ?”

“ก็มากับเมียไง”

“เมีย!”

“เมีย?”

“ใช่ค่ะ โบตั๋นเป็นเมียคุณหมอ เพราะคุณหมอเสร็จโบตั๋นเรียบร้อย” โบตั๋นเอ่ยด้วยรอยยิ้ม พลางเกาะแขนคุณหมอธีธัชสุดหล่อเข้ามาควงไว้แน่น

“หา!” มินตราลมแทบจับ!

“ความสามารถพิเศษใช่ไหมล่ะ? กว่าจะมีแฟนกับเขาได้ ฮะ ฮ่า”

“แล้วนี่สองคนกลับมาคืนดีกันตั้งแต่ตอนไหนคะเนี่ย?” โบตั๋นที่ยังไม่หายข้องใจถามคนทั้งสอง

“จริง ๆ เราสองคนไม่ได้เลิกกันซะหน่อย ซ้อมห่างกันเฉย ๆ”

คราวนี้เป็นคนอย่างเฮียสองที่ออกปากเอง แค่ซ้อมห่างกันเท่านั้นแหละน่า เขาไม่อยากเรียกมันว่าเป็นการเลิกราสักหน่อย พูดแล้วเดี๋ยวจี๊ด

“แหม~~ ห่างยังไงวะเพื่อน ห่างจนมึงเกือบเป็นประสาทเพราะคิดถึงมินตราเลยเหรอ?” ธีธัชแซวเขาใหญ่เลย แน่นอนสิเพราะมันอยู่กับเขาทุกช่วงสถานการณ์ชีวิต ยกเว้นตอนที่เขาสองคนนอนคุยกัน

“เออ คิดถึงดิ รักขนาดนี้จะไม่ให้คิดถึงจนจะเป็นบ้าได้ไง” เขาดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดมาหอมโชว์ ทำเอามินตราหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกด้วยความเขินอาย

“เฮียสองอายคุณหมอกับโบตั๋นหน่อยสิคะ”

“อายทำไม คนกันเองทั้งนั้น ก็พี่รักมินจะกอดจะหอมมินโชว์ก็ไม่เห็นแปลกนี่”

“ทีงี้ไม่เหมือนหมาบ้าแล้วนี่” ชาติก่อนไอ้หมอธีร์นี่มันต้องเกิดเป็นเสียมไม่ก็จอบแน่นอน ขุดเก่งแซะเก่งเหลือเกิน

“ไอ้หมอ มึงกลับไปเลยไป”

“รีบไล่จังวะ อุตส่าห์นาน ๆ ทีเจอกัน”

“วันนี้กูอยากอยู่กับมิน” ช่วงนี้มีเมียก็ต้องอยู่กับเมียครับผม

“คืนดีกับเมียปุ๊บลืมเพื่อนปั๊บเลยนะมึงอ่ะ”

“อะแน่นอน” เขาไม่ปฏิเสธเลยแม้เพียงนิดก็ไม่ทำ หลงเมียก็ต้องลืมเพื่อนสิ อย่าสำคัญตัวไปเลยธีธัช

“ดีขึ้นแล้วใช่ไหม?” โบตั๋นถามมินตรา

“อื้อ ดีขึ้นเยอะแล้ว ได้คุยกับเฮียสอง เราสองคนปรับความเข้าใจกันแล้ว”

“ดีแล้ว ๆ เฮียสองแกก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร แค่อารมณ์ร้อนนิดหน่อย”

สองสาวแอบคุยกันเสียงไม่ดังนัก แต่พอหันไปเท่านั้นแหละ ถึงกับยิ้มแห้งกัยเลยทีเดียว เพราะตอนนี้เฮียสองกำลังด่าหมอธีธัชอยู่

“ไม่นิดแล้วมั้ง” มินตราเอ่ยพลันถอนหายใจหนึ่งที

.

.

.

“อยากกินเหรอ? เดี๋ยวพี่แกะให้นะ” ภายในร้านอาหารล้วนเต็มไปด้วยบรรยากาศหวานชื่นของคู่รักที่เพิ่งจะรีเทิร์นรักกัน

“หูย~~ขอบคุณนะคะ แฟนมินน่ารักที่สุดเลย”

มินตราเอ่ยชมเขาสุดฤทธิ์ คนตัวโตรีบเคาะแก้มขอรางวัลทันที

“จุ๊บ~~”

“หวานจนมดขึ้นแล้วมั้ง”

คนทั้งคู่ต่างก็ยิ้มไม่หุบ ไม่ปฏิเสธคำชมหรอกน่า ก็คนมันกำลังหวานชื่นกันนี่…

“คลั่งรักจัด ๆ”