ถ่านไฟเก่า (Nc 18+)

“ฮือ ฮื่อ ขะ ขอโทษค่ะ~ ” มินตราร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน เขาจะทนเห็นเธอร้องไห้ขนาดนี้ได้อย่างไรไหว ชายหนุ่มรีบโอบกอดพร้อมกับปลอบโยนสาวเจ้าเสียงอ่อน

“รอบที่เท่าไหร่แล้ว ไม่ร้องแล้ว ต่อไปนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเธอต้องบอกพี่เข้าใจไหม?”

รอบที่เท่าไหร่เขาก็ไม่ชินสักครั้งเวลาที่มินตราร้องไห้ ชายหนุ่มยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มนวลอย่างคนรักใคร่และหวังปลอบประโลมให้คนตัวเล็กดีขึ้น

“ไปอาบน้ำบ้านนู้นเถอะ เดี๋ยวส่วนนี้ฉันจัดการเอง”

เขาพูดจบก็ช้อนร่างของสาวเจ้าลอยหวือขึ้นกลางอากาศ เท้ายาวก้าวเดินพาเธอไปยังรถ เขาเข้าใจทุกเรื่องเป็นอย่างดีแล้ว ต่อไปนี้เขาจะใจเย็นและมีอะไรก็ต้องหันหน้าคุยกันเสมอ

เขาจะไม่ยอมปล่อยมือผู้หญิงที่ชื่อมินตราแน่นอน…

หลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย มินตราที่สวมใส่ชุดนอนที่เขาเป็นฝ่ายเตรียมให้ก็เดินเข้ามาในห้อง พอเข้ามาก็ยังเห็นว่าทุกพื้นที่ยังมีของ ๆ เธอที่ย้ายมาจากบ้านนู้นด้วย

“ของนี่...”

“ของคนเก่า” พื้นที่ทุกพื้นที่ยังเป็นของคนเก่า คนเดิมในใจเขาเสมอ

“หยอกน่า ของเธอนั่นแหละ”

“เฮียยังเก็บไว้ทุกอย่างเลยเหรอคะ?” หญิงสาวเอ่ยถาม ในใจพลันอุ่นซ่านขึ้นมาอย่างคนดีใจ เมื่อคิดว่าตัวเธอนั้นสำคัญกับเขาขนาดนั้นเชียวหรือ

“เก็บสิ ของเมียเก่าก็เก็บไว้ให้” เขาแค่อยากพูดเพื่อแกล้งเธอนิดหน่อยก็เท่านั้นเอง

“เฮียยังโกรธมินอยู่ใช่ไหม?”  มินตรารู้ว่าเขาไม่โกรธเธอแล้ว แต่เธอกลับถามเข้าด้วยเสียงออดอ้อน มือเรียวเริ่มปลดเปลื้องชุดคลุมตัวบางออกช้า ๆ นี่เธอกำลังอ่อยแบบตั้งใจอ่อยอยู่นะ

“อึก”  น้ำลายอึกใหญ่ถูกกลืนลงคออย่างฝืดเคือง ความรู้สึกตื่นตัวทำเอาเขาร้อนวูบวาบไปทั่วร่าง

“ต้องทำยังไงเฮียถึงหายโกรธมินได้” ยิ่งมินตราทำเสียงหวานได้มากเท่าไหร่ นั่นเท่ากับว่าเธอกำลังลากเขาเข้าสู่ห้วงอารมณ์อ่อนไหว และโอนอ่อนให้กับเธอเสมอ

“ก็แค่เมียเก่าคนโปรดไหมวะ”

 ประโยคนี้เขาพึมพำกับตัวเองเสียงเบาพลางกลืนน้ำลายอีกหน เมื่อเรือนร่างสุดแสนเย้ายวนนั้นคลานเข้ามาตรงหว่างขาของเขา เพียงเท่านี้ก็ปลุกเร้าส่วนที่หลับใหลภายใต้กางเกงผ้าเนื้อดีจนแข็งขึ้นรูป เด่นชัดต่อสายตา

“แต่ถ้าเธอยอมง้อเฮียดี ๆ _มลึก ๆ หน่อย เฮียยกโทษให้ก็ได้ ให้เป็นเมียปัจจุบันคนโปรดเลยแหละ”

ชายหนุ่มเอ่ยพลันยกยิ้มมุมปากอย่างจอมเจ้าเล่ห์ เขายกเอวเข้าใกล้ใบหน้าสวยมากยิ่งขึ้น เรียกว่าเสิร์ฟให้ถึงที่เลยแหละ เสนอตัวขนาดนี้แล้วมินตราคงไม่ใจร้ายมองข้ามแท่งไอติมของเขาใช่ไหม?

“แต่มินเพิ่งหายป่วยนะคะ” มินตราแสร้งทำเป็นเสียงอ่อนลง

“นั่นแหละยาแก้หวัดแก้ไข้ชั้นดี อมแล้วจมูกโล่งเลยแหละ”

“เฮีย!”

“มินไม่ทำก็ได้นะ แต่วันนี้อย่าหวังว่าจะได้นอน” ชายหนุ่มกำลังจะดีดตัวลุก วันนี้เขาจะกดเธอให้จมเตียง ให้สมกับความคิดถึงที่มีในใจ

“เดี๋ยวสิคะ” มือเรียวดันแผงอกกว้างของชายหนุ่มให้นอนราบลงบนที่นอนเช่นเดิม ก่อนจะขยับเข้าใกล้ความเป็นชายของเขามากยิ่งขึ้น

“มินทำเองค่ะ มินขอตัดกำลังเฮียก่อนแล้วกัน” พอเธอใช้น้ำเสียงและสีหน้านี้มากล่าว ทำเอาเขาแทบสติหลุดลอย

เสียวตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลยเว๊ย!!!

สองวันต่อมา…

“อ๊ะ อ้า อ๊ะ อ๊ะ~~” เสียงครวญครางไม่เป็นศัพท์ดังผสานกับเสียงเนื้อหยาบโลน ส่วนล่างที่ยังคงถูกอัดกระแทกด้วยดุ้นปีศาจ ทั้งหนักหน่วงและเร็วถี่สลับกัน ทำเอาเสียวจนตาขาวพลิกกลับ เสียวจนจะหยุดหายใจเป็นแบบนี้หรือ…

“ซี๊ดส์~ อ๊า เสียวที่สุดเลยมินตรา มิน อื้ม~ มิน~”

 เสียงครางเสียวจากคนที่กระหน่ำตัวตนเข้ามาในรูคับแน่น ยิ่งใกล้แตะขอบสวรรค์เขาก็รีบเร่งจังหวะกระชั้นถี่ ทำเอาเสียวจนหูอื้อตาลอย สติปลิวหายไปในทันที ความรู้สึกสุขสมปนจุกหน่วงที่ท้องน้อยเกิดขึ้นอย่างรุนแรง

ไม่นานก็สัมผัสได้ถึงอาการเกร็งกระตุกของร่างใหญ่โต เมื่อความสุขพวยพุ่งมาจนถึงจุดสูงสุด ของเหลวอุ่นถูกฉีดพ่นเข้าสู่ตัวเธอทุกหยาดหยด จนรู้สึกอุ่นวาบไปทั่วมวลท้องน้อย

“อ๊าส์~~อึก แฮ่ก”

“อ่าส์~ โคตรโล่งเลย”

“แฮ่ก~ อึก”

เสียงหอบหายใจด้วยความเหน็ดเหนื่อย ใบหน้าสวยซุกเข้ากับหมอน ส่วนล่างยังคงอยู่ในท่าโก่งโค้ง ตัวตนที่ฝังอยู่ในกายเธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะถอดถอนออกไปโดยง่าย เธอซุกหน้าทั้งขายังสั่น เรี่ยวแรงที่มีก็ถูกดึงหายไปเพราะกิจกรรมเรียกเหงื่อก่อนหน้า

ก็เขาเล่นเอากันกลางวันแสก ๆ นี่ อย่าว่าแต่กลางวันกลางคืนเลย เขาน่ะทำหมดไม่รู้ไม่สนเวลาเลยสักนิด ราวกับหิวโหยเรื่องอย่างว่าหนักหนา

ชายหนุ่มถอนกายออกอย่างเสียดาย ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างกัน คนตัวโตดึงร่างเล็กที่เปลือยเปล่านอนหมดแรงเข้ามากอดไว้อย่างคนรักใคร่ จมูกโด่งเริ่มคลอเคลียหน้าผากมน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “ไปกินข้าวไหม?”

“มินขอพักสักแป๊บหนึ่งนะคะ หายใจไม่ทัน” มินตราพูดทั้งยังหลับตาพริ้ม ทำเอาเขาอดขำไม่ได้จริง ๆ

“อายุแค่นี้เหนื่อยง่ายกว่าฉันตั้งเยอะ” เขาแกล้งจิ้มแก้มมินตราไปทีหนึ่ง

“ก็เฮียเล่น! เล่น… ทำตั้งนาน มินก็เหนื่อยเป็นนะคะ”

“เดี๋ยวมีรางวัลค่าเหนื่อยให้ จุ๊บ~”

รางวัลที่ว่าขอไม่เอาแบบตะกี้แล้วนะ เอะอะก็จะจับกด ๆ แล้วหลอกเด็กว่านี่เป็นรางวัลน่ะนะ…

.

.

.

“แวะร้านอื่นได้ไหมคะ? มินไม่อยากกินร้านป้าแก”

มินตรารีบสะกิดแฟนหนุ่มทันที เมื่อดูท่าเขาจะมาจอดที่ร้านเจ้าประจำที่เคยพูดประโยคฝังใจให้เธอเจ็บ มินตราไม่อยากมานั่งร้านนี้เลยด้วยซ้ำ

คิ้วหนาเริ่มขมวดมุ่นเล็กน้อย เมื่อก่อนมินตราชอบร้านนี้มากไม่ใช่หรือ เขาก็พาเธอมาประจำ ทำไมวันนี้เธอถึงไม่อยากมาเล่า?

“ทำไมเหรอ? เมื่อก่อนก็กินบ่อยนี่”

มินตรามีท่าทีอึกอัก เธอไม่อยากตอบเขา แต่ก็เลี่ยงไม่ได้…

 “ก็ตอนที่เลิกกับเฮีย_”

“แค่ก!” เขาถึงกับสำลัก เขาน่ะไม่ชอบคำนี้เลย ไม่ชอบแบบไม่ชอบสุด ๆ ได้ยินทีไรมันปวดใจทุกที

“พูดต่อ ๆ ” เขาบอกเธอ เมื่อกี้เผลอขัดจังหวะเธอนิดหน่อย

“ป้าแกว่ามิน”

“ว่าไงนะ!”

“มินตกใจนะคะ” มินตราสะดุ้งจริง ๆ จู่ ๆ เขาก็ร้องเสียงดังขึ้นมานี่ เธอก็กำลังตั้งใจคิดคำพูดต่าง ๆ นา ๆ ทำเอานึกไม่ออกเลยทีนี้

“ฉันอยากรู้ไง ใครมันกล้ามาด่ามินของฉัน” เขากำหมัดแล้วนะเว๊ย! ใครกล้ามาด่ามินตราของเขากันวะ!

“เฮียคนที่หนึ่งค่ะ”

มินตราก็ตอบแบบใสซื่อ แต่คำตอบของเธอกลับทำเอาใครบางคนถึงกับสะอึกไปชั่วครู่ พอคิดว่าเป็นตัวเองที่พูดจาไม่ดีกับมินตราก็ทำเอาน้ำตาคลอ อยากจะร้องไห้ออกมาเสียให้รู้แล้วรู้รอด

เฮียผิดไปแล้ว~~~

“ไม่เอาน่าตอนนั้นพี่ไม่เข้าใจนี่ว่าทำไมมินถึงขอเลิกกับพี่ ตั้งแต่เกิดมามินเป็นคนแรกนะที่บอกเลิกพี่ พี่เกือบเป็นบ้ารู้ไหม”

“มินต้องบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ด้วยไหมคะเนี่ย”