มินตราเด็กดื้อ

“พี่จะทำอะไร!? อย่าเข้ามานะ!”

มินตรากลัวจนขวัญเสีย ใบหน้าสวยซีดเผือดไร้สีเลือดด้วยความตกใจกลัว หญิงสาวถอยหลังกรูจนชนกับกระถางต้นไม้ ตอนนี้ชายตรงหน้าทั้งสองทำเธอกลัวจนตัวสั่นแล้ว!

“เรื่องเยอะจังวะ! จับมันลากเข้าบ้าน” ไอ้เวรสองคนนั้นมันกำลังจะลากเธอไปทำอะไร!

“อย่านะ! อย่าเข้ามา! ฮือ! อย่าเข้ามานะ”

มินตราร้องลั่นอย่างคนหวาดกลัวสุดขีด ไอ้ชั่วทั้งสองนี่ต้องหวังเก็บดอกเบี้ยอย่างอื่นจากเธอแน่นอน! สายตาแทะโลมที่มองมายังเรือนร่างของหญิงสาวช่างน่าขยะแขยงสิ้นดี

ในช่วงเวลาที่มินตรากำลังสิ้นหวังและตกใจกลัวขั้นสุด จู่ ๆ ก็มีเสียงตะเบ็งร้องของใครบางคนดังขึ้น

“พวกมึงจะทำอะไร!?”

“เฮียสอง ฮึก! ช่วยมินด้วย!” เหมือนกับว่าสวรรค์มาโปรด คนที่มาช่วยเธอคือคนที่เธอรักมากที่สุด เฮียสอง!

ร่างสูงเกือบสองเมตรปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าหล่อยังคงเคร่งขรึม น้ำเสียงที่เปล่งออกมาก็ยังคงแข็งกระด้างสักหน่อย แต่ทว่ากลับดูน่าเกรงขามยิ่ง  ปากหยักขยับเอ่ย “มานี่” ก่อนที่มินตราจะวิ่งเข้าไปหลบหลังเขาโดยไม่ต้องเรียกให้นาน

เวลาที่หลบอยู่หลังเขา แผ่นหลังกว้างที่บดบังเธอได้ทั้งตัว ความรู้สึกปลอดภัยเริ่มเข้ามาแทนที่ เธอเริ่มรับรู้ได้ถึงพื้นที่ปลอดภัยเมื่อมีเขา

“พวกมึงจะไปดี ๆ หรือให้กูเรียกตำรวจ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ไม่มีทีท่าเกรงกลัวเลยสักนิด

“มึงเป็นใครวะ?”

“คนข้างบ้านมั้งไอ้สัส!”

เออ! คนข้างบ้านแหละมั้ง กูผัวยัยนี่เว๊ย!

“เอ้าไอ้นี่! ปากดีนะมึง เดี๋ยวกูต่อยปากแตก”

ดันขู่ถูกคนซะด้วยสิ เขายิ่งชอบจังเลยไอ้เรื่องแตก ๆ เนี่ย…

“มาดิ กูแตกที่อื่นมาเยอะแล้ว อยากปากแตกว่ะ”

ใบหน้าหล่อกระตุกยิ้มยียวนกวนบาทา ให้ตายเถอะ! ทางนั้นมากันถึงสองคนเลยนะ! เขามีแค่คนเดียวจะรับมือไหวงั้นเหรอ!

“ฮะ เฮียระวัง!!” ยังกังวลไม่ทันจบไอ้สองคนนั้นก็ง้างหมัดจะซัดเข้าหน้าเขา แต่ทว่า!

ผัวะ! หมัดขวาหนัก ๆ ซัดเขาเต็มกำลังจนคนโดนนอนแน่นิ่งไปกับพื้น เรียกว่าหลับกลางอากาศเลยทีเดียว ก่อนที่เท้าอีกข้างของเขาจะยกถีบอีกคนกระเด็นกลิ้งไปกับพื้น

“โอ้ย!!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของพวกนั้น เวลาไม่ทันไรก็นอนจมกองตีนเรียบร้อย มินตราตกใจจนตาค้าง!

“พวกมึงมาทำเหี้ยไร?” เจ้าของเท้าที่เหยียบบนอกเอ่ยถามเสียงเรียบ เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าพวกมันจะมายุ่งกับมินตราทำไม?

“เฮียพอแล้ว!” มินตราที่ตั้งสติได้รีบวิ่งเข้ามาขอร้องเขาให้หยุด ท่าทีลุกลี้ลุกลนของเธออยู่ในสายตาเขาตลอด เธอกลัวว่าเขาจะรู้อะไรงั้นเหรอ?

“มะ มาทวงหนี้ยัยนั่น” ไอ้หนุ่มที่กลัวตายนั่นรีบบอกเสียงสั่น พลางชี้มาที่มินตราที่ตอนนี้สติหลุดออกจากร่างเป็นที่เรียบร้อย ความจริงที่เธอพยายามปิดบังเขามาตลอดถูกเปิดเผยแล้ว!

“...”

“เธอติดหนี้นอกระบบเหรอมิน?” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันโดยทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น เขารีบหันกลับไปถามเจ้าหล่อนอีกครั้ง มินตราไม่สามารถปฏิเสธได้แล้ว เธอยอมรับแล้ว…

“...” หญิงสาวร้องไห้พยักหน้า

ชายหนุ่มกุมขมับในทันที เขาไม่ได้ปวดหัวเรื่องที่เธอติดหนี้หรอกนะ แต่ที่ปวดหัวคือความดื้อเงียบของมินตรา ความปากหนักไม่ยอมบอกเขา

“เท่าไหร่? เธอติดพวกมึงเท่าไหร่? กูจะจ่ายให้ แล้วพวกมึงห้ามมายุ่งกับเธออีก ไม่งั้นกูจะเอาลูกปืนยัดปากพวกมึงแทนตีนกู”

.

.

.

“…” หลังจากที่เคลียร์เรื่องก่อนหน้าได้แล้ว คนทั้งคู่จึงได้มีเวลานั่งคุยกัน ซะที่ไหน! นั่งจ้องหน้ากันมาร่วมสิบนาทีแล้ว หากเขาเป็นปลากัดป่านนี้มินตราท้องไปแล้ว

“ฮึก~~” เสียงสะอึกสะอื้นจากร่างเล็กที่ขดตัวอยู่บนโซฟา แสงไฟจากโคมไฟของเล่นที่เธอมีทำให้เขาพอมองเห็นใบหน้าของเธอ เขานั่งจ้องคนตัวเล็กตรงหน้า เวลาที่เขาจ้องเธอก็มักจะทำตัวไม่ถูกอยู่แล้ว ยิ่งตัวเองสร้างเรื่องให้เขาต้องตามแก้เธอยิ่งไม่กล้าแม้แต่จะสู้หน้า

“มานั่งนี่” ชายหนุ่มตบขาเรียกเธอให้มานั่งบนตัก มินตราไม่กล้าขัดขืนอีกต่อไป เธอค่อย ๆ ตะกายตัวลุกไปยังฝั่งที่เขานั่ง ค่อย ๆ ขยับเข้าหาราวกับเด็กน้อยกำลังหวาดกลัวผู้ใหญ่ที่มีสายตาเป็นอาวุธแบบเขา

“นั่งลงสิ” มินตรานั่งลงบนตักเขาแต่โดยดี ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงอันสันเทา…

“ฮึก~ เฮียมินขอโทษ~ มินทำให้เฮียต้องลำบากด้วย ฮือ~”

 มินตราตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำ เธอร้องไห้ซุกหน้าเข้ากับไหล่หนาอย่างสุดจะอดกลั้น เธอก็แค่เด็กอายุยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น จะให้เข้มแข็งขนาดไหนกัน

ชายหนุ่มกอดตอบ อ้อมกอดที่แสนจะอบอุ่นและปลอดภัยนี้มอบให้หญิงสาวคนรัก คนที่กอบกุมหัวใจเขาไว้เพียงผู้เดียว ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงนุ่ม จนมินตราอดสงสัยไม่ได้ว่านี่เป็นเฮียสองตัวจริงหรือไม่

“บอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น? มีอะไรต้องพูดมาให้หมด เข้าใจไหม?”

 เขาไม่ดุเธอหรอกน่า ถึงเขาจะเป็นคนอารมณ์ร้อนมากแค่ไหนก็เถอะ แต่ดูเธอสิ ทำเขาใจอ่อนยวบมากแค่ไหนแล้ว เขาพ่ายแพ้ให้กับน้ำตาของเจ้าของร่างในอ้อมแขนไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

“...” มินตราพยักหน้า พอเขาไม่ดุเธอก็กล้าที่จะยอมพูดความจริงกับเขา

“ติดหนี้ที่ไหนอีกไหม?”

“มีแค่ไฟฟ้า มินยังไม่จ่าย ฮึก~”

มิน่าล่ะร้อนตับจะแตก เขาก็สงสัยตั้งแต่วันที่ปีนเข้าบ้านมาแล้ว

“นี่มินไม่มีเงินขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วที่พี่ให้ไปก่อนหน้าล่ะ?”

 เขาปวดใจมากเลยรู้ไหมที่เห็นเธอเป็นแบบนี้ และยิ่งไปกว่านั้นคือเขาไม่เคยคิดว่าคุณภาพชีวิตของเธอจะติดลบได้มากขนาดนี้ หากเขารู้เขาจะไม่เย้ยหยันและทำเรื่องให้เธอเสียใจเด็ดขาด

“มินถูกหลอกไปหมดเลย มิน... ฮึก! มินไม่กล้าบอกพี่ มินกลัวพี่จะว่ามินโง่ ฮือ ฮือ~”

คราวนี้เขาอยากจะร้องไห้จริง ๆ จะร้องไห้เพราะสงสารมินตราต่างหาก ทำไมนะ ทำไมถึงไม่ยอมบอกกัน ไอ้เขาเองก็อีโก้สูงเป็นเปรตเลย กว่าจะได้คุยกันรู้เรื่องก็ทำเอาแทบคลั่ง

“ยัยบื้อเอ้ย ตั้งแต่ตอนไหน?”

“กะ ก่อนที่เราจะเลิกกัน ฮึก~ วะ วันนั้นมินเครียด แล้วก็กลัวมากเลย มินเลยฮึก~ ท้าเลิกกับพี่ไป~”

มินตราเอ่ยทั้งน้ำตานองหน้า เธอไม่ได้อยากเลิกกับเขา แต่เพราะคิดว่าตัวเองกำลังสร้างปัญหาใหญ่ให้กับคนที่เธอรัก จึงเผลอพลั้งปากไปแบบนั้น เธอเองก็พลาดจริง ๆ นั่นแหละ

“อึก”

“มิน! โอ้ยฉันปวดหัวกับเธอ ทำไมเป็นเด็กปากหนักแบบนี้ฮะ มีอะไรก็ต้องบอกกันสิ จะเก็บไว้คนเดียวทำไม นี่ผัวเธอนะ” เขาจับคางเล็กให้เชยขึ้น ก่อนจะจูบเบา ๆ ไปหนึ่งที