ตอนที่2-3

“อาฝากน้องด้วยนะต่อ” นภาทิพย์ยังไม่คลายความกังวลใจลง

“ครับอาฟ้า ไม่ต้องห่วงน้องนะครับ”

“งั้นก็ตกลงตามนี้”

นิลยาปิดจบบทสนทนา เป็นอันว่าทุกคนเห็นดีเห็นงามที่จะให้ ชิดจันทร์เข้าไปฝึกงานที่เอสเคไลฟ์

“กินข้าวอิ่ม ๆ แบบนี้ไปเดินย่อยอาหารรับลมข้างนอกกันไอ้ต่อ” ก้องภพลุกจากโต๊ะพลางบิดขี้เกียจไปมาเป็นการยืดเส้นยืดสาย

“อืม” ต่อตระการพยักหน้า มองสบตาเพื่อนก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงมีเรื่องอยากคุยด้วย

ชิดจันทร์มองตามแผ่นหลังของสองหนุ่มออกไป ไม่ได้คิดอยากตามไปด้วยหรอก เธออยากคุยกับคุณยายนิลยาให้หายคิดถึงมากกว่า ทว่าผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีนภาทิพย์ที่เดินออกมาจากในครัวก็เอ่ยขึ้น

“จันทร์ ช่วยยกของหวานออกไปให้พี่ต่อกับพี่ก้องหน่อยสิลูก”

“ได้ค่ะแม่”

ร่างบางไม่อิดออด เดินเข้าไปรับถาดของหวานจากมารดาแล้วเดินออกไปทางแปลงดอกไม้ คิดไว้ว่าพี่ชายและต่อตระการน่าจะอยู่ที่นั่น ซึ่งก็ไม่ผิดจากที่คิดเอาไว้เพราะเพียงแค่เดินเข้าไปไม่กี่ก้าวก็เห็นว่าทั้งคู่กำลังยืนคุยกันอยู่

“ทำไมมึงไม่ปฏิเสธ” ก้องภพถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง มองจากระยะไกลยังเห็นว่าสีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด

“เรื่องอะไรวะ”

“เรื่องที่น้องสาวกูจะไปฝึกงานที่บริษัทมึง”

ร่างบางชะงักเท้าลงเมื่อรู้ว่าหัวข้อสนทนาคือตน สองเท้าเล็กเดินเข้าไปหลบที่มุมมืดเพราะไม่อยากให้ทั้งสองคนเห็น อยากรู้ว่าทั้งคู่จะคุยอะไรกันอีก

“มึงไม่ควรตามใจจันทร์ไปมากกว่านี้แล้วนะไอ้ต่อ”

“......”

“เหมือนอย่างวันนี้ที่มึงไปรับน้องกูที่มหาวิทยาลัย มึงควรบอกจันทร์ไปตามตรงว่ามึงไม่ว่าง ไม่ใช่ยกเลิกนัดลูกค้าเพื่อไปรับจันทร์แบบนี้”

“มึงก็รู้ว่าถ้ากูบอกไปแบบนั้นจันทร์จะต้องไม่ยอม”

“มึงเลิกตามใจจันทร์เพราะความเคยชินสักทีเถอะว่ะ มึงเป็นคนบอกกูเองไม่ใช่เหรอว่าไม่ได้คิดอะไรกับน้องสาวกู มึงบอกเองนี่ว่าไม่ได้รักจันทร์ และจะไม่แต่งงานด้วย”

ก้องภพหวนนึกไปถึงเมื่อครั้งที่ตนและอีกฝ่ายได้เปิดอกคุยกันถึง เรื่องนี้ จำได้ว่าตอนนั้นเขาและต่อตระการเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีสุดท้าย เขาถามว่าคิดจะทำตามความต้องการของผู้ใหญ่ไหม สิ่งที่เพื่อนสนิท ตอบกลับมาก็คือ...

‘กูจะไม่แต่งงานกับจันทร์ กูรักจันทร์เหมือนน้องสาว ไม่ได้คิดอะไร ไปมากกว่านั้น’

ไม่ได้รัก...จะไม่แต่งงานด้วย

ประโยคที่ได้ฟังไม่ต่างอะไรกับฟ้าผ่าลงกลางใจของชิดจันทร์ นั่นคือความรู้สึกที่แท้จริงของต่อตระการอย่างนั้นหรือ ที่ผ่านมาเธอไม่ใช่คนสำคัญของเขาเหมือนที่คิดไว้ สิ่งที่เคยวาดฝันเป็นเธอฝ่ายเดียวที่คิดไปเอง

มือที่ถือถาดขนมอยู่สั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุมได้ หัวใจปวดหน่วงราวกับมีใครเอาเข็มแหลมมาทิ่มตำ เพราะไม่เคยรับรู้ความจริงเลยไม่คิดเตรียมใจไว้รับความเจ็บปวด

“ยิ่งมึงทำดีกับจันทร์เท่าไร จันทร์จะยิ่งถลำลึกกับความรู้สึกที่มีให้มึง สุดท้ายแล้วคนที่จะเจ็บก็คือน้องกู!” ก้องภพเอ่ยออกไปอีก เขาเป็นพี่ชายย่อมต้องห่วงน้องสาวอยู่แล้ว

“กูแค่ไม่อยากทำให้น้องมึงเสียใจ”

“สิ่งที่มึงกำลังทำอยู่นี่แหละที่จะทำให้จันทร์เสียใจมากกว่าเดิม”

ต่อตระการเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืน ที่เวลานี้ไม่มีดวงดาวให้เห็นเลยสักดวง ฝ่ามือหนาสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกงพลางถอนหายใจออกมายาวเหยียด บอกให้รู้ว่าตนเองก็ลำบากใจไม่น้อย

“มึงกล้าปฏิเสธผู้หญิงทุกคนที่เข้าหามึง แล้วทำไมมึงถึงไม่กล้าปฏิเสธน้องสาวกูจริง ๆ จัง ๆ สักทีวะ”

“มึงพูดเหมือนกูทำได้ง่ายนักนี่ มึงคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องของกูกับจันทร์สองคนงั้นเหรอ ไม่ใช่เลยก้อง เรื่องนี้เป็นเรื่องของสองครอบครัวต่างหาก”

ก้องภพนิ่งไปเพราะเถียงไม่ออก มันก็จริงอย่างที่เพื่อนเขาพูด นั่นแหละ ทุกอย่างสุดจะคาดเดาว่าหากสุดท้ายแล้วงานแต่งของต่อตระการและชิดจันทร์ไม่เกิดขึ้น ความสัมพันธ์ของสองครอบครัวจะเป็นไปในทิศทางไหน

ทุกอย่างมันคงจบลงง่ายกว่านี้หากว่าชิดจันทร์ไม่ได้รักต่อตระการ

“มึงไม่คิดเปลี่ยนใจแต่งงานกับจันทร์เหรอวะไอ้ต่อ เป็นน้องเขยกูก็ไม่ได้แย่นะ ถึงแม้จันทร์จะเอาแต่ใจไปบ้าง แต่หากโตกว่านี้ก็น่าจะดีขึ้น”

“ไม่!” ต่อตระการตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคงหนักแน่น “นั่นจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เกิดขึ้น จันทร์เรียนจบเมื่อไรกูจะคุยกับจันทร์เรื่องยกเลิกสัญญา”