All Chapters of พื้นที่เก็บรัก: Chapter 1 - Chapter 10

“สวัสดีค่ะพี่ต่อ” ชิดจันทร์ยกขึ้นไหว้คนอายุมากกว่าหกปีพร้อมกับ ส่งยิ้มไปให้เพราะไม่ได้เจออีกฝ่ายนานถึงสี่วัน เธอจึงลอบสำรวจเขาตั้งแต่ หัวจดเท้า วันนี้ต่อตระการอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว เพราะเป็นเวลาเลิกงานแขนเสื้อจึงถูกถลกขึ้นมาไว้ตรงข้อศอก ส่วนเน็กไทราคาแพงบนคอก็ถูกปลดให้หลวมขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายมีไรหนวดขึ้นจาง ๆ ทุกองค์ประกอบล้วนขับให้ชายหนุ่มดูดีมากล้นไปด้วยเสน่ห์“ทำไมตาแดง” ต่อตระการไม่ได้รับไหว้หรือทักทายกลับ หากแต่เลือกที่จะส่งประโยคคำถามมาให้แทน เหมือนว่าเขาสังเกตเห็นทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเธอ“เอ่อ...” คนโดนถามอึกอักไปเล็กน้อย ไม่กล้าบอกว่าร้องไห้เพราะ ดูซีรีส์ ทุกวันนี้เขาก็มักจะบ่นว่าเธอไม่รู้จักโตเสียที สำคัญไปกว่านั้นก็คือเขาไม่ชอบให้เธอร้องไห้“แมลงเข้าตาค่ะ เมื่อกี้ตอนนั่งอยู่ใต้ต้นไม้กับเพื่อน ตัวอะไรไม่รู้บินเข้าตาจันทร์” เลือกที่จะโกหกหน้าตายออกไป“ดีขึ้นหรือยัง เจ็บอยู่หรือเปล่า ให้พี่พาแวะหาหมอก่อนไหม” ถามด้วยใบหน้าเรียบนิ่งทว่าสายตามีความห่วงใยแฝงอยู่“ไม่เจ็บแล้วค่ะ ดีขึ้นแล้ว” เรียวปากอิ่มผลิรอยยิ้มด้วยหัวใจพองโตเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นห่วง“น้ำค่ะพี่ต่อ”ขว

เลยเวลานัดหมายไปเกือบครึ่งชั่วโมงในตอนที่รถยุโรปคันหรูขับเคลื่อนเข้ามาจอดหน้าบ้านสวน ต่อตระการปลดสายเข็มขัดนิรภัยออกจากตัวพร้อมกับเอี้ยวหน้าหันมามองคนที่ยังหลับตาพริ้ม ดวงตาคมกริบ ไล่กวาดมองใบหน้าจิ้มลิ้มซึ่งกำลังหายใจเข้าออกสม่ำเสมอยอมรับกับตัวเองว่าชิดจันทร์นั้นเป็นผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง เวลาไปไหนมาไหนด้วยกันเจ้าหล่อนมักเรียกสายตาผู้ชายที่พบเห็นได้เสมอ ไม่ว่าจะมองมุมไหนหญิงสาวก็เหมาะสมกับเขาไปเสียทุกด้าน จะมีก็แต่ความรู้สึกในส่วนลึกเท่านั้นที่คอยแย้งอยู่ตลอดว่าเขาไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับเจ้าหล่อนเขาไม่ได้อยากแต่งงานกับชิดจันทร์!“จันทร์ ถึงแล้ว” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยปลุกคนหลับให้รู้สึกตัว“.....”“จันทร์ ตื่นได้แล้ว”เห็นอีกฝ่ายยังนิ่ง ต่อตระการจึงโน้มหน้าเข้าไปใกล้ พลางแตะฝ่ามือลงกับเรียวแขนเล็กเบา ๆ เพื่อเขย่าปลุกหญิงสาวค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นในครรลองสายตาคือใบหน้าของต่อตระการอยู่ห่างออกไปไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนของ อีกฝ่ายกำลังเป่ารดลงมาบนใบหน้าของเธอ“พะ..พี่ต่อ! จันทร์ตกใจหมดเลย”ร่างบางขยับขึ้นนั่งตัวตรง สายตาบ่งบอกว่าทำตัวไม่ถูกที่อีกฝ่าย เข้าใกล้แบบนี้“ตกใจอะไ

“อาฝากน้องด้วยนะต่อ” นภาทิพย์ยังไม่คลายความกังวลใจลง“ครับอาฟ้า ไม่ต้องห่วงน้องนะครับ”“งั้นก็ตกลงตามนี้”นิลยาปิดจบบทสนทนา เป็นอันว่าทุกคนเห็นดีเห็นงามที่จะให้ ชิดจันทร์เข้าไปฝึกงานที่เอสเคไลฟ์“กินข้าวอิ่ม ๆ แบบนี้ไปเดินย่อยอาหารรับลมข้างนอกกันไอ้ต่อ” ก้องภพลุกจากโต๊ะพลางบิดขี้เกียจไปมาเป็นการยืดเส้นยืดสาย“อืม” ต่อตระการพยักหน้า มองสบตาเพื่อนก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงมีเรื่องอยากคุยด้วยชิดจันทร์มองตามแผ่นหลังของสองหนุ่มออกไป ไม่ได้คิดอยากตามไปด้วยหรอก เธออยากคุยกับคุณยายนิลยาให้หายคิดถึงมากกว่า ทว่าผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีนภาทิพย์ที่เดินออกมาจากในครัวก็เอ่ยขึ้น“จันทร์ ช่วยยกของหวานออกไปให้พี่ต่อกับพี่ก้องหน่อยสิลูก”“ได้ค่ะแม่”ร่างบางไม่อิดออด เดินเข้าไปรับถาดของหวานจากมารดาแล้วเดินออกไปทางแปลงดอกไม้ คิดไว้ว่าพี่ชายและต่อตระการน่าจะอยู่ที่นั่น ซึ่งก็ไม่ผิดจากที่คิดเอาไว้เพราะเพียงแค่เดินเข้าไปไม่กี่ก้าวก็เห็นว่าทั้งคู่กำลังยืนคุยกันอยู่“ทำไมมึงไม่ปฏิเสธ” ก้องภพถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง มองจากระยะไกลยังเห็นว่าสีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด“เรื่องอะไรวะ”“เรื่องที่น้องสาวกูจะไปฝึกงานที่บริษัทมึง”

“ฟ้าก็เห็นว่าจันทร์รักต่อ”“แล้วต่อล่ะคะ รักลูกสาวของเราบ้างหรือเปล่า ฟ้าสงสารเด็ก ๆ ถ้าจะต้องแต่งงานเพราะมันเป็นความต้องการของผู้ใหญ่ แค่ความรักจากจันทร์ฝ่ายเดียวมันไม่พอหรอกค่ะ”นภาทิพย์ถอนหายใจเพราะรู้ว่าบุตรสาวของตนนั้นยกหัวใจให้ ต่อตระการไปจนหมดสิ้นแล้ว หากบุตรสาวของนางไม่มีใจให้ฝ่ายนั้น หากทั้งสองคนต่างไม่ได้คิดอะไรกัน บางทีเรื่องทุกอย่างมันอาจจบลงง่ายกว่านี้“อย่าเพิ่งกลัวในสิ่งที่ยังไม่เกิดเลยฟ้า ถ้าจันทร์ไม่ใช่ผู้หญิงที่ต่อต้องการ วันหนึ่งต่อจะเป็นคนลุกขึ้นมาขอยกเลิกสัญญานี้เอง!” รณภพบอกอย่างมั่นใจเพราะเข้าใจและรู้ซึ้งถึงความรู้สึกเหล่านั้นดี ในอดีตเขาเองก็เคยโดนวางตัวให้หมั้นหมายกับผู้หญิงคนอื่นซึ่งไม่ใช่นภาทิพย์ ทว่าสุดท้ายแล้วเขาก็เลือกที่จะทำตามหัวใจของตัวเองมากกว่าความต้องการของผู้ใหญ่รณภพมั่นใจว่าหากต่อตระการไม่รักชิดจันทร์ งานแต่งจะไม่มี วันเกิดขึ้นอย่างเด็ดขาดร่างเล็กบอบบางเปิดประตูเดินเข้ามาในห้อง จากนั้นก็ตรงไปนั่งลงบนเตียงหนานุ่ม สองมือเรียวยกขึ้นมาวางประสานกันไว้บนตัก มัน สั่นไหวไม่มั่นคงเหมือนความรู้สึกของคนเป็นเจ้าของในยามนี้สิ่งที่ได้รับรู้ทำให้หัวใจดวงน้อยป

“พี่ต่อบอกว่าจะมารับ” เมื่อกดวางสายแล้วจึงหันมาเอ่ยกับเพื่อน“เป็นอันว่าวันนี้ไม่กลับกับฉันแล้ว” แพรวาถามให้มั่นใจ ซึ่งคำตอบที่ได้ก็คือการส่ายหน้าไปมาของชิดจันทร์“ดีกันแล้วสินะ พี่ต่อโทรมาง้อล่ะสิ ทะเลาะอะไรกันเหรอ” ชะเอมถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไอ้อาการซึมกระทือของเพื่อนวันนี้คิดว่าพอจะ รู้ที่มาที่ไปแล้ว“เปล่า ไม่ได้ทะเลาะ”“โอเค ๆ ไม่ทะเลาะก็ไม่ทะเลาะ แค่ไม่เข้าใจกันเฉย ๆ เนอะ” แพรวาว่าพลางหรี่ตามองคนนั่งข้าง ๆ ซึ่งพอรับสายจากต่อตระการปุ๊บก็ดูจะสดใส ขึ้นทันตา อาการหงอยเหงาก่อนหน้าแทบไม่เหลืออยู่“เรื่องปกติไหมแก” ชะเอมเอ่ยแทรกขึ้น “คนรักกันย่อมมีเรื่องกระทบกระทั่งกันเป็นธรรมดา เหมือนลิ้นกับฟันไง ฉันได้ยินสุภาษิตนี้ บ่อย ๆ”พลันรอยยิ้มบนใบหน้าของชิดจันทร์ก็ค่อย ๆ เผือดลง เมื่อประโยคของเพื่อนนั้นช่างแสลงใจเสียเหลือเกิน‘คนรักกัน’ อย่างนั้นหรือ ความเป็นจริงแล้วสถานะของเธอกับ ต่อตระการมันช่างห่างไกลจากคำนั้นนัก ตอนนี้ควรเรียกว่า ‘รักข้างเดียว’ ถึงจะถูก“กลับก่อนนะ แล้วเจอกัน”เป็นอีกหนึ่งวันที่ชิดจันทร์โบกมือลาเพื่อนหลังเลิกเรียน และเป็น อีกวันเช่นกันที่ต่อตระการมารับที่มหาวิทยาลัย