ตอนที่2-2

“สวัสดีครับอาภพ อาฟ้า” กล่าวทักทายพร้อมกับยกมือไหว้บิดาและมารดาของชิดจันทร์

รณภพพยักหน้ารับ ส่วนนภาทิพย์ลอบมองปฏิกิริยาของบุตรสาว เห็นชิดจันทร์เหลือบมองต่อตระการด้วยหางตา ก็เข้าใจได้ทันทีว่าเจ้าตัวน่าจะกำลังเล่นซีนอารมณ์กับอีกฝ่ายอยู่

ทั้งที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่ารู้สึกอย่างไรกับต่อตระการ ทว่าบุตรสาวของนางก็มักจะทำตัวเอาแต่ใจกับอีกฝ่ายอยู่บ่อยครั้ง อันเป็นผลเนื่องมาจากโดนทุกคนตามใจตั้งแต่เด็ก

“ขอบใจต่อมากนะ ที่เป็นธุระไปรับหนูจันทร์ให้อา” น้ำเสียงของ นภาทิพย์เต็มไปด้วยความเกรงใจ

อันที่จริงการไปรับชิดจันทร์ที่มหาวิทยาลัยไม่จำเป็นต้องรบกวน ต่อตระการเลยสักนิด ถึงแม้รถของชิดจันทร์จะเสียทว่าคนขับรถของที่บ้านยังสามารถรับส่งได้

“ไม่เป็นไรครับอาฟ้า ผมไม่ได้ติดงานอะไร”

“ไปกินข้าวกันดีกว่า วันนี้มีของโปรดจันทร์หลายเมนูเลยลูก” ประมุขของบ้านเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินนำทุกคนไปทางโต๊ะอาหารซึ่งมีกับข้าวหลากหลายเมนูวางพร้อมอยู่แล้ว

ชิดจันทร์ตาวาวเป็นประกายคล้ายว่าอาหารแสนอร่อยตรงหน้าจะช่วยเยียวยาความขุ่นใจให้เบาลง หญิงสาวเลือกนั่งลงข้าง ๆ ต่อตระการ ถึงแม้จะยังเคืองอีกฝ่ายแต่เธอก็อยากอยู่ใกล้ ๆ เขาอยู่ดี

“ตักอาหารให้น้องสิต่อ” นิลยาว่าขึ้นเมื่อเห็นคนเป็นหลานชายยัง นั่งนิ่ง ชายหนุ่มจึงเอื้อมตักอาหารที่อยู่ใกล้มือสุดใส่จานให้คนนั่งข้าง

“พี่ต่อก็กินเยอะ ๆ นะคะ” ชิดจันทร์ตักเมนูซึ่งเป็นของโปรดของ อีกฝ่ายใส่จานให้ เรียกรอยยิ้มให้ประดับอยู่บนใบหน้าของคนสูงวัยที่ ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่ต้องการ

ชิดจันทร์มองสบกับดวงตาคู่คมกริบ นัยน์ตาสีเข้มเรียบเฉย อ่านความรู้สึกไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เห็นแบบนั้นจึงค่อย ๆ ส่งยิ้มไปให้ สำหรับเธอแล้วไม่เคยโกรธเขานาน ๆ ได้เลยสักครั้ง ต่อให้จะทำตัวไม่น่ารักเอาแต่ใจกับอีกฝ่ายแค่ไหน สุดท้ายแล้วเธอก็มักจะงอนเองหายเองอยู่ร่ำไป

“ตักให้แต่ไอ้ต่อ ไม่ตักให้พี่เลยเหรอจันทร์” ก้องภพอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว คนอยู่กันเต็มโต๊ะอาหารทำเหมือนโลกนี้มีเพียงสองเราไปได้

“อยู่ที่บ้านจันทร์ก็ตักให้พี่ก้องทุกวัน วันนี้ขอเอาใจพี่ต่อก่อนค่ะ”

การตอบกลับของหญิงสาวเรียกเสียงหัวเราะให้ทุกคน มื้ออาหาร เต็มไปด้วยความอบอุ่น ซึ่งส่วนใหญ่เป็นต่อตระการกับก้องภพที่คอย สร้างบรรยากาศดี ๆ ไม่ขาดสาย ด้านคนรุ่นพ่อแม่ก็นั่งฟังไปยิ้มไป คนที่มีความสุขที่สุดคงไม่พ้นนิลยา ที่แม้จะไม่เข้าใจเรื่องบางเรื่องในยุคสมัยนี้บ้าง แต่การได้เห็นครอบครัวอยู่พร้อมหน้าก็ทำให้อิ่มเอมใจเหลือเกิน

กระทั่งทุกคนอิ่มแล้วเติมตระกูลจึงได้ถามขึ้นอีกครั้ง “ลุงคุยกับก้องไปก่อนหน้าที่จันทร์จะมาถึง พี่ชายเราบอกกำลังจะฝึกงานใช่ไหม”

“ใช่ค่ะลุงเติม”

“แล้วคิดไว้หรือยังว่าจะฝึกงานที่ไหน”

“คุณพ่ออยากให้ฝึกที่บริษัท แต่ว่าจันทร์ไม่อยากฝึกที่นั่น ไม่อยากให้ทุกคนต้องเกรงใจ จันทร์อยากฝึกงานได้อย่างเต็มที่”

เติมตระกูลพยักหน้าเห็นด้วย การที่ชิดจันทร์เป็นลูกสาวเจ้าของบริษัทย่อมได้อภิสิทธิ์ชนและสร้างความเกรงใจให้คนที่เป็นหัวหน้าสายงานอยู่แล้ว หากทำอะไรผิดพลาดไปคงไม่มีใครกล้าติติง

“จันทร์ขอฝึกงานที่บริษัทพี่ต่อได้ไหมคะ” คำขอของเจ้าหล่อนเรียกให้ใบหน้าหล่อเหลาของต่อตระการหันมามองแทบจะทันที

“บริษัทของเรารับเด็กฝึกงานอยู่ทุกปีไม่ใช่เหรอต่อ ?” เติมตระกูลเอ่ยถามบุตรชาย

“ครับพ่อ”

การรับเด็กฝึกงานเป็นนโยบายที่เอสเคไลฟ์ทำมาหลายสิบปี ถือว่าเป็นการมองหาพนักงานใหม่ไปในตัว หากนักศึกษามีความสามารถเข้ากับองค์กรได้ ก็อาจพิจารณารับเข้าทำงานหลังเรียนจบ

“งั้นก็ให้น้องไปฝึกงานที่บริษัทของเราสิ”

นภาทิพย์ทำท่าจะปรามบุตรสาวเพราะไม่อยากให้ไปรบกวน ต่อตระการ หากแต่เสียงตอบตกลงดังแทรกขึ้นเสียก่อน

“ได้ครับ”

“จริงนะคะ พี่ต่อใจดีที่สุด” เสียงหวานใสเต็มไปด้วยความดีใจ สายตาที่ใช้มองคนเพิ่งเอ่ยอนุญาตเป็นประกายระยิบระยับ

“อย่าลืมส่งเอกสารเข้าไปที่บริษัทล่ะ จันทร์ต้องยื่นเอกสารเข้ามาตามขั้นตอนนะ พี่ให้จันทร์เข้ามาฝึกงานดื้อ ๆ ไม่ได้ เดี๋ยวคนอื่นรู้เข้าเขาจะ...”

“เข้าใจแล้วค่ะ จันทร์สัญญาว่าจะไม่บอกใครเด็ดขาดว่ารู้จักพี่ต่อ อยู่ที่บริษัทเราจะทำเหมือนไม่รู้จักกัน”

“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้” ญานิศาแย้งขึ้น

“จันทร์ไม่อยากมีปัญหาค่ะป้ามิ้งค์ จันทร์ไม่อยากให้ทุกคนคิดว่าจันทร์เป็นเด็กเส้น”

“ถ้าอยากได้ประสบการณ์จริง ๆ การไม่เปิดเผยตัวถือว่าดีแล้ว”

รณภพเห็นพ้องตามบุตรสาว การที่ชิดจันทร์มีความคิดแบบนี้ถือได้ว่าเจ้าหล่อนโตขึ้นอีกระดับหนึ่ง