ตอนที่3-1

“ชิดจันทร์” เสียงทุ้มเข้มของคนเป็นบิดาเอ่ยขึ้น ก่อนที่ร่างบางจะเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง

“ขาคุณพ่อ” เจ้าของชื่อขานรับหันมาส่งยิ้มสดใสให้ นึกแปลกใจที่บิดาเรียกชื่อเต็ม ปกติท่านจะเรียกเธอแค่จันทร์ หากเรียกชิดจันทร์เมื่อไร นั่นคือมีเรื่องจริงจังจะคุยด้วย

รณภพมองบุตรสาวอย่างพิจารณา ภายใต้ใบหน้าที่มีรอยยิ้มประดับอยู่กำลังซ่อนความรู้สึกอะไรบางอย่างไว้ ตนเห็นความเปลี่ยนไปของ ชิดจันทร์ตั้งแต่อยู่บ้านสวนของนิลยา ทว่าก็ไม่อยากจะถามไถ่ให้ เสียบรรยากาศ ตลอดทางกลับบ้านจึงได้แต่ลอบสังเกตอาการด้วย ความเป็นห่วง

“มีงานอะไรต้องทำไหมวันนี้”

“ไม่มีค่ะคุณพ่อ”

“แล้วช่วงนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง”

“เรื่อย ๆ ค่ะ ไม่มีอะไรให้น่าห่วง จันทร์มั่นใจว่าจะได้เกียรตินิยมแน่นอนเพราะจันทร์เรียนเก่งเหมือนพ่อ” ไม่เพียงแค่เอ่ยเอาใจแต่ร่างบางยังเดินเข้ามากอดแขนบิดาด้วยความออดอ้อน เรียกรอยยิ้มให้ผุดขึ้นมุมปากของรณภพ

“แต่พ่ออย่าบอกแม่นะคะว่าจันทร์พูดแบบนี้ เดี๋ยวแม่งอน”

“ตอนอยู่กับแม่ก็ชมแม่แบบนี้สินะ” คนเป็นบิดาว่าอย่างรู้ทัน

“ใช่ค่ะ แล้วจันทร์ก็บอกแม่ว่าอย่าบอกพ่อนะ”

“ฮ่า ๆ ๆ” รณภพหัวเราะออกมากับความทะเล้นของบุตรสาว ฝ่ามือหนาลูบกลุ่มผมยาวสลวยด้วยความเอ็นดู พอถูกอ้อนแบบนี้ก็หวน นึกถึงตอนที่ชิดจันทร์ยังเด็กไม่ได้ เวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน บัดนี้บุตรสาวของตนนั้นโตเป็นสาวเต็มตัวแล้ว

“คุณพ่อมีอะไรจะคุยกับจันทร์หรือเปล่าคะ” หญิงสาวคลายอ้อมกอดออกแล้วเดินตามบิดาไปนั่งลงบนโซฟากลางบ้าน ในขณะที่นภาทิพย์และก้องภพพากันเดินแยกออกไปราวจะรู้ว่าคนเป็นหัวหน้าครอบครัวต้องการความเป็นส่วนตัว

“เป็นอะไรหรือเปล่าจันทร์ พ่อเห็นเราดูซึม ๆ”

“ไม่เป็นอะไรค่ะคุณพ่อ จันทร์แค่ง่วงนอน” ตอบโดยไม่คิดจะสบตา เพราะรู้ว่าคนที่ผ่านโลกมาก่อนจะต้องจับพิรุธได้แน่ เธอไม่ต้องการให้บิดา รู้ว่าต่อตระการคิดจะยกเลิกสัญญาหมั้นหมาย ด้วยเกรงว่าจะสร้างความ ไม่พอใจแล้วกลายเป็นเรื่องใหญ่ของสองครอบครัวขึ้นมา

“จันทร์รู้ใช่ไหมว่าถ้ามีปัญหาอะไร จันทร์คุยกับพ่อได้ทุกเรื่อง”

“รู้ค่ะ”

“ถ้าวันไหนหนูมีเรื่องทุกข์ใจ พ่อพร้อมรับฟังเสมอนะ” ผู้เป็นบิดา ไม่คิดคาดคั้นเอาคำตอบ หากบุตรสาวไม่อยากเล่าก็จะไม่บังคับ แต่ตนจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยให้ตลอดเวลา

“ขอบคุณค่ะพ่อ”

“ขึ้นไปพักผ่อนได้แล้ว นี่ก็ดึกมากละ”

ชิดจันทร์โน้มหน้าเข้าไปหอมแก้มบิดาแล้วจึงเดินปลีกตัวออกไป นึกโล่งอกที่ท่านไม่ได้ซักไซ้ให้มากความ ความลับที่เธอรับรู้มายังคงเป็นความลับอยู่

“คุยอะไรกับลูกเหรอคะพี่ภพ”

คล้อยหลังจากที่ชิดจันทร์เดินออกไปแล้ว นภาทิพย์จึงเดินเข้ามานั่งลงข้าง ๆ สามี พร้อมกับยื่นส่งแก้วนมอุ่น ๆ ไปให้

“คุยเรื่องฝึกงาน” รณภพตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ พลางยกแก้วเครื่องดื่มรสชาติคุ้นเคยขึ้นดื่ม ไม่ได้บอกว่าชิดจันทร์น่าจะมีเรื่องไม่สบายใจเพราะกลัวภรรยาจะเป็นห่วงและเป็นกังวลไปด้วย

“พูดถึงเรื่องฝึกงาน ฟ้าไม่อยากให้ลูกไปฝึกงานที่เอสเคไลฟ์เลยค่ะ ถ้าลูกไม่อยากฝึกงานที่บริษัทเรา พี่ภพหาบริษัทอื่นให้ลูกดีไหมคะ” ด้วยเส้นสายที่มีนภาทิพย์มั่นใจว่าสามีสามารถหาที่ฝึกงานใหม่ให้ได้

“ฟ้ายังกังวลเรื่องนั้นอยู่หรือ?”

“พี่ภพก็รู้ว่าฟ้ากังวลมาตลอด ไม่ได้เห็นดีเห็นงามกับเรื่องนี้มาตั้งแต่แรก”

“ฟ้าไม่ชอบต่อ?”

“ไม่ใช่ค่ะ ฟ้าแค่ไม่มั่นใจว่าสิ่งที่พวกเราทำอยู่มันถูกต้อง ชีวิตทั้งชีวิตเลยนะคะพี่ภพ ถ้าวันหนึ่งเด็ก ๆ แต่งงานกันไปแล้วรู้ตัวว่าไม่ใช่ขึ้นมา ฟ้ากลัวว่ามันจะทำให้เกิดปัญหา”

หัวอกคนเป็นแม่ย่อมอยากเห็นลูกแต่งงานแล้วมีความสุข ไม่ใช่ปลายทางคือการหย่าร้าง คู่ที่เริ่มต้นด้วยความรักแต่งงานกันไปแล้วไม่รอดมีให้เห็นเยอะแยะ ยิ่งการเริ่มต้นจากการคลุมถุงชนด้วยแล้ว นางนึกภาพ ไม่ออกเลยจริง ๆ ว่ามันจะยั่งยืนได้อย่างไร