จี้ใจดำอดีต

เย็นวันแรกของการฝึกงานสี่หนุ่มแก๊งตีนมหันตภัยนัดหมายพบปะกันที่บ้านของจอมพลเพื่อแชร์ประสบการณ์ที่พบเจอกันวันแรก

จอมพลมาเปิดบ้านรอก่อน มีเฉินตามมาติดๆ มานั่งเล่นกับไอ้กลิ้งไอ้แก้วสุนัขพันธ์ุบางแก้วที่จอมพลเลี้ยงเอาไว้

"มึงเคยพาพวกมันไปหาหมอบ้างไหม แดกเก่งแต่ผอม มันมีพยาธิหรือเปล่า"

เฉินตะโกนถามเจ้าของหมา รูปร่างของพวกมันสูงแต่ผอม ใครมาเห็นก็คิดว่าเจ้าของไม่เลี้ยงดูกันทั้งนั้น

"พาไปแล้ว หมอเขาตรวจเช็คร่างกายบอกว่าปกติดีทุกอย่าง แข็งแรงมากด้วย อาจจะเป็นพันธุ์ที่พ่อแม่มันผสมกันมานั่นแหละมั้ง มึงอย่าคิดว่ากูไม่เลี้ยงพวกมันนะเว้ย แก้มเลี้ยงอย่างดีว่ะ"

พูดถึงแฟนสาวของเขาเพราะเธอก็เคยบ่นว่าเขาไม่เลี้ยงพวกมัน จนเธอต้องคอยมาให้ข้าวให้น้ำจนเลยเถิดมาป้อนข้าวเจ้าของหมาด้วย

"น้องแก้มเลี้ยงไง มึงไม่ได้เลี้ยง"

"นู้น ไอ้นู้นอีกคน"

บุ้ยปากไปทางหน้าบ้าน คุณเดินลงจากรถมาพร้อมไก่ทอดที่แวะซื้อมาฝากสองตัวแสบเป็นประจำ ทว่าเฉินกลับสนใจคนที่ลงมาจากประตูด้านหลัง

พามาทำไมวะ!

เดี๋ยวก็มากัดกูอีก เขาส่งคำถามไปถามคุณทางสายตา ทว่าคุณกลับลอยหน้าลอยตาเทไก่ให้หมากิน

ก็นั่นน้องกู จะพามาด้วยก็ไม่เห็นแปลก

"สวัสดีค่าเฮียๆ"

เหมยลี่เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงเนือยอ่อน ไม่ได้มองหน้าเฮียๆ ที่ยกมือไหว้ด้วยซ้ำก็เดินตามหลังแอลลี่เข้าไปด้านใน นั่งลงบนโซฟารับรองแล้วแกะลูกอมยี่ห้ออาหมวยโยนใส่ปาก

"เป็นไรวะนั่น" จอมพลสงสัย

"มีเรื่องที่ตัดสินใจลำบาก" คุณตอบในสิ่งที่เพิ่งได้คุยกับน้องมาหมาดๆ เพราะเขาไปรับแอลลี่ที่มหาวิทยาลัย ก็เจอเหมยลี่อยู่กับแฟนสาวจึงติดรถมาด้วยกันถึงได้รู้

"มึงก็ตัดสินใจให้น้องไปดิ จะได้ไม่ลำบาก"

เฉินตัดบท ทำเหมือนเป็นเรื่องง่ายทั้งที่ไม่รู้เลยว่าคืออะไร

"เดี๋ยวกูก็ยุให้น้องมาฝังเขี้ยวอีกหรอก"

"รอบนี้กูสวนแน่"

"สวนน้อง?"

"สวนหน้ามึงนั่นแหละไอ้เหี้ย"

รอยยังมีเต็มไปหมด ที่บริษัทถึงได้คิดว่าเขาเป็นพวกสายเก๋า ไปฝึกงานวันแรกก็พกบาดแผลไปโชว์

คนทั้งหมดรวมถึงไผ่ที่ไปรับเอิร์ทมาจากมหาวิทยาลัยมานั่งรวมตัวกันใต้ถุนบ้าน แก้มหวานนำขนมขบเคี้ยวจากบนบ้านมาเสิร์ฟแล้วก็ไปนั่งพูดคุยกับเหมยลี่และแอลลี่ที่พกเรื่องลำบากใจมา

"เหมยเกรงใจรุ่นพี่ค่ะ ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง"

"ก็แค่บอกเขาไปตรงๆ นั่นแหละว่าเราทำไม่ได้" แก้มหวานแนะนำ

"น้องเหมยเนี่ยนะเต้นไม่ได้" จอมพลโพล่งขึ้นแกมแซว "เฮียไม่เชื่อหรอก"

"เชื่อเถอะค่ะเฮียจอมพล เหมยถนัดแต่วาดรูป เต้นมันจะออกมาแบบเนี่ย"

แล้วเหมยลี่ก็ลุกขึ้นเต้นยึกๆ ยือๆ เรียกเสียงหัวเราะของทุกคน จะมีคนหนึ่งที่ก็นั่งมองเฉยๆ ไม่ขบขัน ทว่ามองไม่ละสายตาพลางนึกในใจว่าก็เต้นได้นี่หว่า

"เหมือนไม่รู้จักร่างกายตัวเองอ่ะค่ะ ยากอ่า ให้ไปวาดรูปสิ เหมยสู้ตายเลย"

"งั้นก็ไปบอกเขาตรงๆ นั่นแหละว่าไม่เอา"

"จะดีแน่ใจใช่ไหมเฮียคุณ เหมยจะไม่ถูกเขาเกลียดใช่ป่ะ"

"ใครมาทาบทามเหรอครับน้องแก้ม"

"พี่เบลล์นิเทศน์ปีสี่ค่ะ เฮียไผ่รู้จักไหม"

พลันทุกอย่างก็เงียบสนิทไปราวสามวินาที หนุ่มๆ สามคนหันมองเฉินยิ้มๆ

"รู้จักครับ แต่เฉินรู้จักกว่า"

"อย่าโบ้ย"

เฉินหยิบมันฝรั่งทอดใส่ปากแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น แต่ก็ต้องสบตากับเหมยลี่ที่มองอย่างสงสัย

"อย่ามอง" แล้วเฉินก็พาลใส่น้องไปอีกคน

"เอ้า! เหมยรอฟังอยู่นี่คะว่าเฮียเฉินรู้จักพี่เบลล์กว่ายังไง"

"ไม่ต้องรอ.."

"กิ๊กเก่าสมัยปีหนึ่ง" คนที่เฉลยคือจอมพล วินาทีเดียวกันก็ต้องโยกตัวหนีฝ่าเท้าที่ลอยมากระทบขา "ไวฉิบ เกือบโดนเมียกูเลย"

เฉินเอ่ยขอโทษแก้มหวาน แต่ด่าจอมพลในใจไปอีกสองประโยค เรื่องตั้งแต่สมัยไหนแล้ว พวกมึงจะขุดหาห่าอะไร

"อ๋อ ที่แท้ก็แฟนเก่า ให้เดาพี่คงทิ้งเธอแหงๆ สวยขนาดนั้นโง่ทิ้งไปได้ไง"

ดวงตาคมของเฉินจ้องมองเหมยลี่ หากมีลูกไฟพ่นออกไปได้เธอคงถูกแผดเผาจนตาย เหมยลี่ตัวชาวาบรีบเม้มริมฝีปาก ดูแล้วตอนนี้เธอไม่น่าจะสู้เขาได้ รักษาตัวรอดเป็นยอดดี

"เอ่อ มาคุยเรื่องฝึกงานของพวกพี่ๆ ดีกว่านะคะ" แอลลี่โพล่งขึ้นท่ามกลางความเงียบและบรรยากาศที่ไม่ค่อยจะดี

"ใช่ๆ เป็นยังไงกันบ้างเหรอคะ มีสาวๆ มาจีบพี่ไผ่ของหนูไหม" เอิร์ทเข้าเรื่องด้วยอีกคน

แต่เหมือนว่าบรรยากาศมันจะเสียไปแล้ว เฉินคว้ามวนบุหรี่บนโต๊ะแล้วเดินออกไปยืนหน้าบ้าน จุดมันสูบด้วยสีหน้าบึ้งตึง

"กูผิดเอง กูไปง้อมันเอง"

เพราะไผ่เป็นคนเปิดประเด็น รู้ทั้งรู้ว่าเฉินไม่ชอบให้พูดถึงความหลังเขาก็ยังเล่น

"เหมยจี้จุดมากกว่า เหมยง้อเอง" แต่เหมยลี่กลับอาสา

"จะไปง้อหรือจะไปสุมกองไฟ"

"โถเฮียคุณ เห็นเหมยเป็นคนยังไง"

"ก็คนแบบนี้ มันโกรธเราเรื่องรอยเขี้ยวอยู่เลย"

"นี่ไง เดี๋ยวเหมยจะไปง้อทีเดียว"

เหมยลี่เดินตามหลังเฉินออกมายืนข้างเขา เห็นดังนั่นบุหรี่ในมือก็ถูกโยนทิ้งแล้วใช้เท้าบดบี้ให้ไฟมอดดับ

"ฝังใจมากเลยเหรอคะ"

"เรื่องอะไร"

"พี่เบลล์มั้ง"

"กวนตีน" เฉินพูดตรงๆ น่าแปลกที่เหมยลี่ไม่รู้สึกอะไรที่ถูกเขาด่า

"เหมยมีวิธีทำให้เฮียหายอารมณ์เสีย ป่ะ"

มือเล็กคว้ามือใหญ่มาจับแล้วดึงให้เดินไปตามริมถนนในซอยเล็กแคบ

"อดีตก็คืออดีต ไม่ดีก็ไม่ต้องจำ ถึงเฮียจะเป็นคนทำไม่ดีก็เถอะ"

มือใหญ่ในอุ้งมือเล็กออกแรงกระตุกจะดึงออก ขณะเดียวกันมือเล็กก็จับหมับแน่นขึ้นให้เขาเดินตามหลังเธอมาเหมือนเดิม

"เหมยก็มีอดีตที่ไม่อยากจำนะเฮีย แต่เหมยพยายามไม่นึกถึงมันแล้วสนแค่วันนี้พรุ่งนี้เหมยจะทำในสิ่งที่อยากทำ"

"อะไรคือสิ่งที่อยากทำ"

เหมยลี่หยุดเดินแล้วหันมายิ้ม "เฮียว่าเชียร์ลีดเดอร์ดีไหม"

"พูดตรงๆ อย่าไปเป็นภาระคนอื่นเลย"

"ไม่ใช่เพราะมีอดีตอยู่ที่นั่นใช่ป่ะ"

"พูดอีกทีไม่ใจดีแล้วนะ" เฉินขู่ ยิ่งได้ยินยิ่งหงุดหงิด

"อ่ะๆ ไม่พูดแล้วก็ได้"

เหมยลี่เดินต่อ จับจูงเขาเดินตามหลังเหมือนเดิม

"เหมยแค่อยากใช้ชีวิตแบบมีอิสระ อะไรก็ได้ที่ทำให้เหมยไม่รู้สึกว่าอยู่ในกรอบ แค่เท่านี้แหละเฮีย"

"เจอยัง อิสระที่ว่า"

"ก็กำลังหาอยู่ บางอย่างที่อยากทำมันก็ยังถูกจำกัดอยู่ดี"

แล้วเหมยลี่ก็หยุดเดิน หันหน้ากลับมาแล้วปล่อยมือเขา

"ถึงเหมยจะดื้อ แต่ก็คิดได้อยู่ว่าตรงไหนทำผิด ขอโทษค่ะที่พูดจี้ใจดำ ขอโทษเรื่องที่ทำเฮียเจ็บตัวด้วย แต่เฮียก็อย่ามาขโมยกินของพี่ชายเหมยอีกล่ะ ขอบคุณที่เดินมาส่งนะคะ"

ตอนนี้แหละที่เฉินเพิ่งเห็นว่าด้านหลังของเหมยลี่เป็นคอนโดมิเนียมสูงและเธอก็เดินเข้าไปในตัวอาคารแล้ว

เฉินหันมองซ้ายมองขวา ตัวเปล่าเล่าเปลือย

ฉิบหาย! เขารีบหยิบมือถือมาโทรหาคุณ ไม่นานทางนั้นก็รับสาย

"ไอ้คุณ! น้องมึงเล่นกูแล้ว"