ดูแลน้องให้

แต่ละคนเมามายเพียงโดนเบียร์ไปคนละกระป๋องกว่าๆ พวกเธอเลยอยากแก้ตัว โดยนัดแนะกันว่าคืนวันเสาร์จะไปเที่ยวสถานบันเทิงที่ฮ็อตและฮิตมาก

"มีโซน Edm เพิ่งเปิดใหม่ ฉันอยากตื้ด"

วิชชี่เปิดคลิปโซนที่ว่าให้ดูว่าแสงสีเสียงสนุกสนานแค่ไหน

"ที่ไหนเหรอ" ลูกตาลสนใจ

"Crown ผับ"

"ริมแม่น้ำยังป็อก ไปผับจะเอาตัวรอดได้ไหม" เหมยลี่พูดแซว แซวใครล่ะ ตัวเธอก็ด้วยนั่นแหละ

"ไม่ฝึกวิทยายุทธ์แล้วจะเก่งกาจได้ไง"

"ใครห้อยก็หิ้วด้วยแล้วกันย่ะ ไปคุยโทรศัพท์แปป"

มีสายเรียกเข้าจากคุณโทรมาหาเหมยลี่ เธอปลีกตัวเดินมารับสาย

"ค่าเฮีย"

[มาโซนวอ.อีกแล้วหรือไง เฮียบอกว่าอย่ามาไง]

"ไปธุระ ไม่ได้ไปป่วนเลยนร้า"

[ป่วนมั้ง ได้ข่าวว่าไปนั่งดื่มกันอยู่ริมแม่น้ำ]

"แหงะ! มีคนฟ้องเหรอ ใครฟ้องคะ"

[แล้วกลับยังไง]

"นั่งรถแท็กซี่กลับค่ะ อยู่รอดปลอดภัยจนถึงตอนนี้ อ่ะๆๆ เฮียคุณห้ามบ่นนะ เหมยโตแล้ว มาอยู่คนเดียวเท่ากับว่าดูแลตัวเองได้แล้วค่า"

[ให้ได้อย่างที่พูด ทำไม่ได้เฮียจะตี]

"เฮียไม่กล้าตีเหมยหรอก แบร่"

กดวางสายด้วยน้ำเสียงและท่าทางทะเล้น เฮียคุณของเธอเป็นคนดุ หน้าดุ แต่ดุไม่จริงหรอก ไม่เชื่อไปถามพี่แอลลี่แฟนเฮียได้เลย

"ยังไงสาว จะขึ้นเรียนแล้ว ตกลงเสาร์นี้ไป Crown นะ"

วิชชี่ตะโกนมา เหมยลี่รีบร้อนกลับไปนั่งทำตาโต

"ช่วงนี้คืนเสาร์ยังต้องไปค้างบ้าน คืนศุกร์ได้ไหม"

"ฉันว่าคืนศุกร์ก็ดีนะ เผื่อเมามากเสาร์จะได้นอนยาวๆ"

เหมยลี่พยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วยกับลูกตาล

"ก็ได้ย่ะอีพวกชะนีขี้เกียจ"

นัดหมายคือคืนวันศุกร์สุดสัปดาห์ ทุกคนเฝ้ารออย่างตื่นเต้น ครั้นถึงวันศุกร์เหมยลี่ก็ค้นเสื้อผ้าที่มีออกมาเลือก

เธอเป็นสาวหมวยที่ชอบแต่งตัวชิลๆ ชอบสุดคือการสวมใส่เสื้อยืดพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ขาม้าเอวต่ำ อย่างน้อยในความเป็นอาหมวย พ่อกับแม่ก็ยังให้ความสูงมาตั้งร้อยหกสิบสองเซนติเมตร ถึงมันจะยังดูเตี้ย แต่ในบรรดาเพื่อนสมัยเรียนมัธยมเธอสูงที่สุดแล้ว

ค่ำคืนนี้ลุคของเหมยลี่คือสาวหมวยสุดเซ็กซี่ เสื้อครอปรัดรูปสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาม้าสีซีดเอวต่ำโชว์สะดือที่เพิ่งเจาะใส่จิลเวอรี่ดอกเดซี่เมื่อหนึ่งเดือนก่อน รองเท้ารัดส้นสไตล์เกาหลีสีขาว สะพายกระเป๋าแฟชั่นสีดำที่เอฟมาตอนแฟลชเซลล์ ปล่อยผมดัดลอนใหญ่ แต่งหน้าบางๆ เพราะเธอไม่ชอบความหนาเตอะ

ความน่ารักของเหมยลี่สะดุดตาคนมองตั้งแต่คอนโดมิเนียมจนเดินทางมาถึงผับ นับว่าเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เธอแต่งตัวจัดเต็มแบบนี้

"ฉันมาถึงคนสุดท้ายได้ไง"

นัดแนะเจอกันหน้าผับ เหมยลี่ดันมาถึงเป็นคนสุดท้าย เธอยกนาฬิกาข้อมือมาดู..

"ก็ตรงเวลานี่หน่า"

"พวกฉันตื่นเต้นเลยมาเร็ว"

ตื่นเต้นมากสุดคงจะเป็นลูกตาล เด็กต่างจังหวัดที่ไม่เคยเห็นแสงสีเสียงและวัยรุ่นเทสดีเดินสวนกันขวักไขว่ วันนี้ได้มาเห็นและสัมผัส เหมยลี่เองก็ด้วย แต่ยังคงเก็บอาการเอาไว้ได้

"ดูสิ! มีแต่หล่อๆ ทั้งนั้นเลย ฉันกลับกับใครสักคนได้ไหมอ่า"

"ใจเย็นนะวิช เราเพิ่งมาถึงกันเองนะ"

"แหมตาล มันก็ต้องจองกันไว้หน่อยสิ"

"เข้าไปจองข้างในกันดีกว่าย่ะ"

ทั้งสามคนควงแขนกันเดินมายังประตูผับ แต่ไม่ทันไรก็เจอปัญหา คนคุมหน้าประตูขอตรวจบัตรประชาชนและพบว่าพวกเธออายุแค่สิบแปดปี

วิชชี่พนมมือไหว้อ้อนวอนขอเข้าไปด้านใน ไหว้เท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล ระหว่างนี้เหมยลี่ก็ออกอาการเซ็งแล้วหันไปเห็นว่ามีใครบางคนกำลังเดินตรงมาทางนี้

เหมยลี่หันมองซ้ายมองขวา เริ่มรู้สึกถึงภัยบางอย่างเพราะสายตาของเฉินที่จ้องมองมาไม่ต่างจากพวกเด็กช่างเจอคู่อริ แม้ในมือของเขาจะไม่มีอาวุธเลย แต่ยิ่งเข้ามาใกล้เท่าไหร่ก็ยิ่งน่ากลัว

"ฮะ เฮีย.."

เอ่ยเรียกเขาด้วยน้ำเสียงลนลานราวกับกลัวความผิด ทั้งที่ไม่รู้เลยว่าเฉินเดินเข้ามาหาเธอทำไม

"ไม่คิดว่าจะเจอเหมยที่นี่"

เฉินลากสายตามองการแต่งตัวของน้องสาวเพื่อน แปลกไปจากลุคที่เห็นในทุกวันอยู่มาก

"เหมยมาเที่ยวค่ะ"

"อายุไม่ถึง"

"ช่าย" เหมยลี่ทำหน้างอ

"กลับไปซะ ก่อนไอ้คุณมันจะมาเจอแล้วจะถูกดุ"

"อ๋อ ที่แท้ก็เป็นเฮียเฉินเอาเรื่องเมื่อคืนไปฟ้องเฮียคุณนี่เอง ขี้ฟ้องเหรอคะ"

"อีเหมย!" วิชชี่ดึงแขนเหมยลี่แล้วกระซิบ "ไปพูดแบบนั้นกับพี่เฉินเดี๋ยวก็เจอตีนมหันตภัยหรอก"

"นั่นสิ เดี๋ยวจะซวยเอานะ" ลูกตาลพยายามเตือนอีกคน

"ฉันไม่ได้กลัวสักหน่อย"

กระซิบตอบแล้วหันมาคุยกับเฉิน เขาเปลี่ยนท่ายืนเป็นเท้าสะเอว สงสัยจะอารมณ์เสียเพราะเธอแล้ว แต่ก็ยังยืนยันว่าเธอไม่ได้กลัว

"ของวันนี้ไม่ฟ้องได้ไหมคะ" เหมยลี่ต่อรองแล้วหยิบลูกอมจากในกระเป๋ายื่นให้หนึ่งเม็ด "แลกกับลูกอมเม็ดนี้"

เฉินเค้นหัวเราะ "ไม่ใช่เด็กอนุบาลที่จะมาซื้อด้วยลูกอม"

"แต่เด็กอนุบาลซื้อลูกอมนี้ไม่ได้นะคะ ราคามันแพงกว่าเม็ดละห้าบาทนะ สรุปเอาไม่เอาคะ"

ลูกอมไม่ได้ถูกรับไป แต่เป็นข้อมือเล็กที่ถูกกระชากให้ขยับก้าวเดินไปหนึ่งก้าว

"ถ้าไม่อยากมีปัญหาก็กลับกันให้หมดนี่ เดี๋ยวจะไปส่ง"

เหมยลี่ถลาตามการดึงรั้งและจับจูงเดินไปยังลานจอดรถ เดินมาเจอไผ่กับแฟนสาวของเขาตอนถึงรถพอดี

"เฮ้ย! ทำไมน้องเหมยมาอยู่นี่"

ไผ่ชี้น้องกับเพื่อนสลับกัน

"จะเข้าไปผับมึงไง"

"เข้าไม่ได้ครับ อายุไม่ถึง" ไผ่รีบบอก

"การ์ดหน้าประตูบอกแล้วค่ะ" เหมยลี่ยอมรับสภาพ อายุสิบแปดปีโตแล้วแต่ก็ยังไม่ถึงเกณฑ์

"กูจะไปส่งน้องเขาหน่อย เดี๋ยวมาอีกรอบ"

ประตูรถถูกเปิดพร้อมคนตัวเล็กถูกดันให้เข้าไปนั่งในรถ เฉินปิดประตูรถแล้วเดินอ้อมตัวรถมาคุยกับไผ่

"ไม่ต้องบอกไอ้คุณ"

"เรื่องไหน เรื่องที่น้องมันมาที่นี่หรือเรื่องที่มึงไปส่งน้องมัน"

"ก็ทั้งสองเรื่อง ตอนนี้กูถือว่าช่วยมันอยู่นะ ติดแต่เมีย น้องนุ่งไม่ดูแลเลยว่ะ"

"งั้นคงต้องลำบากมึงแล้วเพื่อน"

ไผ่โบกมือลาตามท้ายรถ มองจนแน่ใจว่าเฉินขับรถพ้นอาณาเขตก็หันมาสบตาเอิร์ทแฟนสาว

"เหมือนเห็นตัวเองเลย"

"ยังไงครับ"

"พอมาเรียนมหาลัยก็อยากจะเข้าแต่ผับ อายุก็ยังไม่ถึงแท้ๆ"

"แต่ก็เข้าไปจนได้" นิ้วชี้เคาะจมูกเล็กหยอกล้อ เอิร์ทก็เลยรีบกอดแขนไผ่ออดอ้อน

"ก็เลยตกหลุมรักหุ้นส่วนผับนี่ไงคะ"

"ตกหลุมรักเหมือนกันครับ"

ความรักลอยฟุ้งอยู่แถวๆ นี้ ไม่มีใครสังเกตเลยว่ามีสองคนถูกทิ้งเอาไว้ที่นี่

วิชชี่กับลูกตาลมองหน้ากันงุนงง เหมยลี่ถูกลากตัวไปแล้ว แล้วพวกเธอจะเอาอย่างไรต่อดี