10

“จริงค่ะ อลินคงจับราฟเป็นสามีไม่ได้ แต่ว่า...” อลินญาหันมาทางอคิระและเธอรู้ว่าใบหน้าของชายหนุ่มอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ

กึก!

การหันมาประจันหน้ากับอคิระในระยะประชิดมันเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้ปลายจมูกของทั้งสองชนกัน และเวลานี้ผู้ใหญ่ไม่มีใครสนใจเธอกับอคิระเพราะต่างพากันคุยอย่างสนุกสนานและเพราะรู้ว่า จะไม่มีใครเห็นอลินญาถึงได้กล้าทำ

“อย่ามารักอลินทีหลังก็แล้วกัน” พูดจบก็เผยรอยยิ้มท้าทาย มองสบลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นก่อนจะแกล้งขยับปลายจมูกให้ไปโดยผิวแก้มของอคิระ เหมือนว่าเธอได้ขโมยหอมแก้มเขาไปแล้ว ทำให้เหมือนเป็นความไม่ได้ตั้งใจที่ตั้งใจสุด ๆ อลินญาอยากเอาคืนความปากร้ายของอคิระบ้าง เขาชอบพูดนักว่าไม่ชอบเธอจะไม่มีวันชอบ ‘ก็ขอให้ไม่ชอบไปตลอดนะคะราฟ’

อลินญาขยับตัวออกไปนั่งหลังตรงตามเดิมแล้ว คงจะมีแต่อคิระที่ยังคงมองตามผิวแก้มซับสีชมพูของเธออยู่ เขาคิดอะไรอยู่ในใจอลินญาไม่อยากรู้หรอก แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นยังไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของเธอ แม้ไม่หันไปหาเธอก็สัมผัสได้ถึงรังสีร้ายแรงที่พร้อมเชือดเธอในพริบตา

“อลินเล่าให้ป้าฟังว่าราฟรับอลินเข้าทำงานที่บริษัทด้วย ป้าขอบคุณมากนะลูก” ระหว่างรับประทานอาหารจีนรสอร่อยอรพินก็ไม่ลืมเรื่องที่เธออยากขอบคุณหลานชายที่ยอมเปิดใจให้โอกาสอลินญาทำงานในตำแหน่งดีไซเนอร์

“ด้วยความยินดีครับคุณป้า”

‘แหวะ!’ อลินญาตวัดสายตาไปมองคนที่พูดดีเข้าตัว ทั้งที่ความจริงเขาตั้งใจจะไม่รับเธอเข้าทำงานตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นชื่อของเธอด้วยซ้ำ แต่เธอจะไม่พูดอะไรออกมาทั้งนั้นตอนนี้หิวขอกินเป็ดปักกิ่งตัวใหญ่นี้ก่อน

“น้องประสบการณ์ยังน้อย ราฟก็ใจเย็นกับน้องหน่อยนะ แต่ถ้าอลินทำอะไรไม่ดีไม่ถูกต้อง ลุงอนุญาตให้ราฟสั่งสอนน้องได้เลย ไม่ต้องเกรงใจลุงกับป้า” ศรัญฝากฝังกับอคิระที่ตอนนี้อีกบทบาทหนึ่งของชายหนุ่มคือเจ้านายของอลินญา

มันถึงเวลาที่ลูกสาวสุดที่รักจะต้องเติบโตด้วยตัวเอง แม้จะยังแอบเป็นห่วงแต่ศรัญก็ต้องทำใจเพราะไม่อยากขัดความต้องการของลูกสาว เขาเลี้ยงอลินญาเหมือนไข่ในหิน มันไม่ง่ายเลยที่จะต้องยืนมองลูกใช้ชีวิตที่เลือกเอง แต่คนเป็นพ่อเป็นแม่ก็ต้องปรับตัวและระลึกไว้เสมอว่าเราเลี้ยงลูกได้เพียงร่างกายเท่านั้น ที่เหลือก็ต้องให้ลูกเลือกเส้นทางชีวิตด้วยตัวเอง

“ผมจะดูแลและสั่งสอนอลินอย่างเต็มที่เลยครับ คุณลุงไว้ใจผมได้”

หึหึ ‘เธอเสร็จฉันแน่อลินญา’

อลินญามองรอยยิ้มธุรกิจที่เคลือบไปด้วยความประสงค์ร้ายของอคิระอย่างเสียวสันหลัง อยากกรีดร้องออกไปให้บิดาได้ยินเหลือเกินว่าผู้ชายที่ชื่ออคิระไว้ใจไม่ได้ การที่เธอไปอยู่ในตำแหน่งลูกจ้างของเขา ก็เหมือนไปเป็นเบี้ยให้อคิระโขกสับดี ๆ นี่เอง เหมือนจะเห็นอนาคตมืดมนอยู่รำไร แต่เธอได้เลือกแล้วแม้จะหวั่นใจอยู่ไม่น้อยแอบกลัวว่าจะโดนอคิระแกล้งอยู่บ้างแต่เธอจะสู้ เพราะความฝันกำลังรอเธออยู่

“อลินก็ต้องอดทนนะลูก พี่เขาสอนอะไรก็ฟังและทำตาม เข้าใจไหม” ทางลูกสาวศรัญก็ทั้งหวงทั้งห่วง แต่ก็เป็นห่วงอคิระอยู่เหมือนกันเพราะอลินญาเป็นคนดื้อเงียบ เวลาอยากต่อต้านก็แสดงออกมาโดยไม่สนใจใครทั้งนั้นแล้วยิ่งกับอคิระที่ชอบทำตัวเป็นอริกันมาตลอด ศรัญละเป็นห่วงกลัวว่าลูกสาวของเขาจะไปสร้างเรื่องปวดหัวให้อคิระเสียมากกว่า

“ค่ะ คุณพ่อ”

อลินญายิ้มตอบขณะวางตะเกียบในมือของเธอลง ความเป็นห่วงของบิดามีหรือที่เธอจะไม่รู้และเธอตั้งใจจะไปทำงาน อลินญาคิดว่าเธอทำได้และอยู่ในหน้าที่ความรับผิดชอบของตัวเอง ถ้าไม่จำเป็นเธอก็ไม่อยากปะทะอารมณ์กับอคิระหรอกเพราะมันเสียเวลาเสียสุขภาพจิต

“กินเยอะ ๆ นะ” เนื้อเป็ดย่างหนึ่งชิ้นถูกวางลงในจานตรงหน้าอลินญา เป็ดชิ้นนั้นไม่มีอะไรผิดปกติแต่คนที่คีบเป็ดมาวางให้เธอต่างหากที่ผิดปกติ

“ก็เห็นชอบ” อคิระเห็นเธอกินแต่เป็ดเลยคีบมาใส่จานไว้ให้และชิ้นนี้เป็นชิ้นสุดท้ายแล้วด้วย

“กินเยอะ ๆ เพราะพรุ่งนี้เธอจะงานยุ่งจนไม่มีเวลากินข้าว”

“ราฟ มีน้ำใจจังเลยนะคะ” อลินญาพูดประชดเมื่อเห็นมุมปากที่ยกยิ้มแบบมีแผนการนั้น เขามันร้าย คนอย่างราฟไม่มีทางอ่อนโยนหรอกถ้าไม่มีแผนอะไร