ตอนที่ 4 ซวย

รถหรูเคลื่อนล้อเข้ามายังคฤหาสน์สไตล์อเมริกัน

ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางผืนหญ้าเขียวขจีบนเนื้อที่หลายไร่ ชญานีได้แต่นั่งนิ่ง ๆ มองภาพนั้นด้วยแววตาใสแป๋ว เพราะตั้งแต่อยู่เมืองนี้มาไม่เคยเห็นที่นี่มาก่อน ทางเข้าสลับซับซ้อนจนแทบจะจำทางไม่ได้

“ถึงใช่แล้วไหม”

“อืม ถึงแล้ว ทำไม! กำลังคิดหาทางเล่นงานฉันอยู่เหรอแม่ตัวดี”

“แม่คุณสอนให้พูดจากับผู้หญิงแบบนี้เหรอ”

“นี่เธอ! อย่ามาลามปามถึงแม่ฉันนะ ไม่งั้นฉันยิงกบาลเธอแน่”

“ถ้าไม่อยากให้ฉันพาดพิงถึงแม่คุณ ก็ช่วยทำตัวให้เป็นสุภาพบุรุษหน่อยได้ไหม สะกดคำว่าลูกผู้ชายเป็นไหม”

“ฉันไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความ ชอบกระทำมากกว่า เธอก็รู้ว่ามันถึงใจดีแค่ไหน หึ ๆ”

“ไอ้…”

“หุบปาก ไม่งั้นฉันจับไอ้นี่ยัดปากเธอแน่” เขาว่าพลางจับที่กลางเป้าตัวเอง ใบหน้าหล่อแสดงความป่าเถื่อนออกมา จนชญานีรู้สึกหวาดกลัวและขยะแขยงไปพร้อม ๆ กัน

“ฝากไว้ก่อนเถอะ แล้วคุณจะรู้ว่าคิดผิดที่จับตัวฉันมา” ว่าแล้วก็เปิดประตูรถลงไป

ยังไม่ได้ขยับเท้าเลยสักก้าว ชญานีก็ถูกชายนิรนามใบหน้าฝรั่งจ๋า สวมสูทสีดำดูน่าเกรงขาม คุมตัวเอาไว้ราวกับกลัวว่าเธอจะไปทำร้ายใครเสียอย่างนั้น

“กรี๊ด! ปล่อยฉันนะไอ้บ้า ฉันไม่ใช่โจรผู้ร้ายสักหน่อย” เจ้าหล่อนตะโกนร้องลั่นด้วยความตื่นตกใจ

“เงียบเดี๋ยวนี้เลย” คนที่กำลังจับมือชญานีขัดไว้ด้านหลังข่มขู่ด้วยสีหน้าเด็ดขาด

“เอาตัวตามฉันเข้าไป” ลงมาจากรถแล้วคริสก็ออกคำสั่ง แล้วเดินนำหน้าไป

“ฉันไม่ใช่นักโทษของพวกแกนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ อื้อ...” พูดได้แค่ประโยคเดียว ก็ถูกปิดปากด้วยมือข้างหนึ่งของเอเดน ซึ่งเป็นสมุนมือขวาคนสนิทของคริส และเป็นผู้แจ้งเบาะแสเรื่องการลอบสังหารในครั้งนี้

..........

เข้ามาถึงห้องรับแขกแล้ว ชญานีก็ถูกจับให้นั่งคุกเข่าต่อหน้าคริส ซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้าง สูบบุหรี่อย่างสบายใจ สายตาคมจับจ้องมองมาอย่างจับผิด

“มีพิษสงอะไรรีบแสดงออกมาให้ฉันเห็นเป็นบุญตาหน่อยสิ เธอไม่จำเป็นต้องเล่นละครตบตาใครแล้ว”

“ฉันจะบอกสักกี่พันครั้งก็เหมือนเดิม ว่าฉันไม่ใช่คนที่พวกคุณพูดถึง ปล่อยฉันไปเถอะนะคุณเองก็ดูเป็นคนดี ไม่น่ามาทำอย่างนี้เลย”

“คนอย่างฉันไม่มีทางเชื่อเธอหรอก ให้มันรู้ไปว่าโดนบีบบังคับไปเรื่อย ๆ จะทนได้สักกี่น้ำ”

“ยะ...อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันเป็นแค่เจ้าของร้านขายเครื่องประดับเล็ก ๆ เท่านั้น แม้แต่ปืนก็ไม่เคยจับ จะไปเป็นนักฆ่าได้ยังไงกัน เชื่อฉันเถอะนะคุณคริส” เธอยกมือไหว้ขอร้องอีกครั้ง

“ไม่-มี-ทาง ฉันจะเป็นคนเค้นความจริงจากปากเธอเอง ว่าไอ้ลูคัสมันคิดจะทำอะไรบ้าง”

“ฉันสาบานว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้จักกับคนที่ชื่อลูคัสเลย”

“คนที่ถูกเลี้ยงดูเพื่อมาเป็นนักฆ่าอย่างเธอ ใครจะไปเชื่อได้ลงคอล่ะ”

“จะให้ทำยังกับเธอดีครับเจ้านาย”

“เอาตัวขึ้นไปไว้บนห้องนอนของแขก ล็อกกุญแจข้างนอกเอาไว้ด้วย”

“ครับ”

“ฉันไม่ใช่นักโทษนะ จะขังฉันไว้อย่างนี้ไม่ได้เด็ดขาด ไอ้หน้าตัวเมีย ได้ฉันแล้วยังจะมากักขังหน่วงเหนี่ยวอีกงั้นเหรอ ไปเอากระโปรงผู้หญิงมาใส่เถอะ” เจ้าหล่อนตะโกนลั่นบ้าน ขณะโดนลากตัวขึ้นบันไดไปอย่างทุลักทุเล

คริสได้แต่นั่งแสยะยิ้มมอง คักยิ้วอย่างน่าหมั่นไส้ พ่นควันสีขาวให้ลอยคลุ้งไปในอากาศอย่างสบายใจ คนอย่างเขาไม่เคยยอมใครที่ไหนอยู่แล้ว

คริส โฮวาร์ด หนุ่มลูกครึ่งอเมริกัน-ไทย อายุสามสิบห้ากะรัต เป็นเจ้าพ่อธุรกิจโรงแรมและบ่อนกาสิโน และอีกหนึ่งธุรกิจที่ชื่นชอบเป็นการส่วนตัวนั่นคือค้าอาวุธเถื่อน เป็นบุคคลผู้มีอิทธิพลในวงกว้าง แต่ทว่ากลับมีคู่อริที่แทบจะอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้อย่างลูคัส ต่างฝ่ายต่างก็เล่นสงครามประสาทกัน จนมาถึงวันนี้ที่ความแค้นในอดีตมันยิ่งดิ่งลงเหว เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายส่งนักฆ่าสาว หมายใจจะเข้ามาฆ่าแต่โชคดีที่เขาไหวตัวทันเสียก่อน

เข้ามาในห้องแล้วชญานีก็ถูกขังไว้อย่างที่เจ้าของบ้านสั่งไว้จริง ๆ เจ้าหล่อนทุบประตู ตะโกนจนเสียงแหบแห้ง แต่ทว่ามันกลับไร้ประโยชน์ เพราะคงไม่มีใครมาสนใจไยดีเธอ

“ฮือ...ทำไมฉันถึงได้ซวยอย่างนี้เนี่ย มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกับชีวิตฉัน แค่อยากมีลูกแต่ทำไมมันถึงได้ยุ่งยากอย่างนี้ มือถือก็ถูกนายนั่นยึดเอาไว้ แล้วอย่างนี้จะติดต่อกับยัยเจนได้ยังไงกัน” เจ้าหล่อนบ่นกับตัวเอง พลางใช้หลังมือปาดน้ำตาออกจากแก้มขาวนวล

หลังจากนั้นก็เดินสำรวจรอบห้องเพื่อหาทางหนีไปจากที่นี่ เดินตรงไปยังระเบียงห้องก็พบว่าแทบไม่มีทางหนีรอด เพราะลานหญ้าสีเขียวนั้นเต็มไปด้วยบอดี้การ์ด แม้แต่หนูสักตัวยังเล็ดลอดไปไม่ได้ เธอจึงได้แต่ยืนถอนหายใจ แล้วกลับไปนอนเอนหลังบนเตียงนุ่มอย่างเหนื่อยล้า

“แล้วถ้าฉันท้องขึ้นมา นายคริสนั่นจะไม่เอาลูกฉันไปหรอกเหรอ ไม่นะ!”

คิดได้อย่างนั้นยิ่งกลุ้มเข้าไปใหญ่ นอนเอามือก่ายหน้าผากอย่างหมดหนทางสู้ต่อไป ความเหนื่อยล้าจากสิ่งที่พบเจอ ทำให้เปลือกตาสวยค่อย ๆ เคลื่อนลงมาจนปิดสนิทในที่สุด