ตอนที่ 9 โรคจิต

หญิงสาวเอเชียรูปร่างหน้าตาสวยเดินเข้าไปในคฤหาสน์หรูอย่างมาดมั่น ตั้งใจจะเข้าไปพบกับผู้เป็นเจ้านาย หลังจากภารกิจลอบสังหารคริสไม่เป็นผลสำเร็จ

“สวัสดีค่ะนายท่าน”

ชายหนุ่มรูปงามตามฉบับหนุ่มละติน ละสายตาจากหน้าจอมือถือ เงยหน้าขึ้นมองผู้เข้ามาใหม่ แม้ว่าแผนการครั้งนี้จะไม่เป็นผลสำเร็จ แต่ทว่าเจ้าตัวกลับไม่คิดจะต่อว่าเธอเลยสักนิด

“มาแล้วเหรอ นั่งก่อนสิยูเมโกะ”

“ขอบคุณค่ะ” เจ้าหล่อนหย่อนก้นลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม นั่งหลังตรงจัดระเบียบร่างกายได้เป็นอย่างดี สมกับที่ถูกฝึกมาเพื่อเป็นนักฆ่าโดยตรง

ยูเมโกะ เป็นเด็กกำพร้าชาวญี่ปุ่น ที่ถูกบิดาของลูคัสนำมาชุบเลี้ยงให้เป็นนักฆ่าตั้งแต่ยังเด็ก จนทำให้เธอมีความแข็งแกร่งยิ่งกว่าผู้หญิงทั่วไป บางทีอาจจะมากกว่าผู้ชายหลาย ๆ คนด้วยซ้ำ

“ฉันได้ยินข่าวว่าพวกมันจับตัวไปผิดคนงั้นเหรอ”

“ใช่ค่ะ คืนนั้นขณะที่ฉันกำลังจะเดินเข้าไป กลับมีสาวไทยคนหนึ่งเข้าไปหามันก่อน เป็นความบังเอิญที่เธอแต่งตัวคล้ายกับฉัน เลยทำให้พวกมันเข้าใจผิด แต่นายท่านไม่ต้องกังวลนะคะ ถึงยังไงฉันก็จะหาทางกำจัดมันให้ได้”

“ขอบใจเธอมากที่ทุ่มเทมาโดยตลอด แต่ไอ้คริสมันเป็นคนฉลาด มีลูกน้องเก่ง ๆ หลายคนเธอเองก็ต้องระวังตัวด้วยล่ะ”

“ค่ะนายท่าน”

“ช่วงนี้เธอไปพักผ่อนก่อนละกัน รอให้เรื่องมันซาลงสักพักแล้วค่อยไปจัดการใหม่ เดี๋ยววันนี้ฉันจะเลี้ยงข้าวเธอเป็นการตอบแทน ให้สมกับความทุ่มเทในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา”

“ขอบคุณค่ะนายท่าน”

หลังจากนั้นทั้งสองก็พูดคุยกับอีกสักพัก เกี่ยวกับแผนการลอบสังหารคู่อริ ก่อนจะปิดท้ายของวันนั้น ด้วยการทานอาหารมื้อพิเศษสองต่อสอง

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*

วันนี้ชญานีไม่ได้ถูกขังไว้ในห้องเหมือนเช่นเคย เอเดนเป็นคนไขกุญแจพาเธอลงมาหาคริสที่ห้องนั่งเล่น โดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะกลั่นแกล้งอะไรอีก สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้คือต้องอดทน และพยายามมองโลกในแง่ดีให้ได้มากที่สุด เผื่อว่าความเป็นคนดีจะช่วยให้พวกเขาตาสว่าง และยอมปล่อยเธอไปจากที่แห่งนี้เสียที

“วันนี้จะแกล้งอะไรฉันอีกล่ะ”

“นั่งก่อนสิ”

ได้ยินอย่างนั้นชญานีก็นั่งลงบนโซฟา มองหน้าเขารอฟังคำประกาศิตอย่างตั้งใจ แต่ทว่าคริสส่งสัญญาณทางสีหน้า สั่งให้เธอลงไปนั่งที่พื้น

“เป็นอะไรของคุณ ตะคริวกินคอหรือไง”

“ลงไปนั่งที่พื้น”

“จะบ้าเหรอ ฉันไม่ใช่คนรับใช้ของคุณนะ”

“ฉันกำลังเมื่อยเท้า นวดเท้าให้หน่อยสิ”

“ไม่! ฉันไม่เคยนวด แล้วก็นวดไม่เป็นด้วย” เธอปฏิเสธเสียงแข็ง

“นวดไม่เป็นก็ต้องนวด ไม่งั้นก็ขึ้นไปนาบกับฉันข้างบน เลือกเอา” ชายหนุ่มยักคิ้ว ยิ้มมุมปากอย่างเป็นต่อ กระดิกเท้ารออย่างผู้ชนะ

“ก็ได้ ๆ” เจ้าหล่อนเหลือบตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ นั่งขัดสมาธิลงบนพื้น นำเท้าของคริสมาวางไว้บนตักอย่างรังเกียจ

“ให้มันดี ๆ หน่อย”

“ก็คนมันไม่เคยนี่นา จะให้ถูกใจเหมือนหมอนวดได้ยังไงกัน ถ้าเมื่อยมากก็ไปที่ร้านนวดเลยสิ”

“ไปทำไมในเมื่อมีคนคอยนวดให้อยู่แล้ว”

“คอยดูเถอะถ้าฉันทนไม่ไหวเข้าสักวัน จะเผาที่นี่ไม่ให้เหลือแม้แต่ซากเลย” มือก็นวดเท้าไป ตาก็ถลึงมองเขาไปด้วย

“ก็ลองดูสิ ถ้าเธอทำอย่างนั้นฉันจะให้ลูกน้องทุกคนของฉัน ต่อคิวยัดเยียดความเป็นผัวให้เธอจนกว่าจะขาดใจตาย”

“โรคจิต คิดแต่เรื่องใต้สะดือ สักวันเถอะจะตายก็เพราะเรื่องใต้สะดือ” เจ้าหล่อนเบะปากด้วยความหมั่นไส้ ก้มหน้าลงไปนวดเท้าให้เขาต่อ

“คนอย่างฉันไม่ตายเพราะเรื่องนี้หรอก แต่คนที่จะตายเพราะเรื่องใต้สะดือคงเป็นเธอมากกว่านะ โดนของใหญ่ ๆ อย่างนี้ทุกวัน อีกไม่นานคงจะช้ำในตายก็เป็นได้” ว่าแล้วก็หัวเราะยกใหญ่ จ้องมองดวงหน้าสวยอยู่ดี ๆ ก็รู้สึกแปลก ๆ หัวใจเต้นแรงเอาซะดื้อ ๆ แถมยังหลงใหลความมีเสน่ห์ของเธอเสียอย่างนั้น จนต้องสะบัดหน้าหนี เพื่อระงับอารมณ์ที่มันไม่ควรจะเกิดขึ้น

“โรคจิต” เธอเงยขึ้นมาแลบลิ้นใส่หน้า เหลือบตามองอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ทว่าชายหนุ่มกลับเห็นความน่ารักที่แสดงออกมา