ตอนที่12 เด็กหนอเด็กทำคนแก่แทบคลั่ง

"หนูพายอย่ากลัวพ่อเลยนะครับ ยอมเป็นเมียพ่อเถอะนะ พ่อสัญญาว่าพ่อจะรักและดูแลหนูอย่างดี" ถึงจะมีความต้องการในตัวเด็กสาวมากแค่ไหน แต่เขาก็อยากให้เธอยินยอมพร้อมใจไปกับเขาด้วย หากจะให้บังคับขืนใจก็ย่อมได้ แต่ถ้าทำเช่นนั้นเขาคงไม่มีทางได้หัวใจเธอมา หากได้ตัวก็อยากได้หัวใจของเธอด้วย

"พ่อเดย์ไม่ได้เอ็นดูหนูเหมือนลูกเหมือนหลานอย่างที่หนูคิด ที่พ่อเดย์ทำดีกับหนูเพราะหวังจะทำแบบนี้กับหนูใช่ไหมคะ" ถึงเธอจะซื่อแต่ก็ไม่ได้ไร้เดียงสา มาถึงตอนนี้เธอก็เข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้ง แต่ก็ยังอยากที่จะถาม เพราะอยากได้ยินคำตอบที่ชัดเจนจากปากของเขา

"ใช่ครับ พ่อยอมรับว่าพ่ออยากได้หนู แต่ที่พ่อทำไปเพราะว่าพ่อรักหนู พ่ออยากได้หนูเป็นเมียจริงๆนะครับหนูพาย" เขายอมรับแต่โดยดี มาถึงขนาดนี้ก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอีกต่อไป ขณะที่พูดก็ลูบแก้มนุ่มตลอดอย่างทะนุถนอม

"รักเหรอ แล้วหนูจะเชื่อได้ยังไงว่าพ่อเดย์รักหนูจริง วันก่อนหนูยังเห็นพ่อเดย์ควงผู้หญิงอยู่เลย" พระพายปรับอารมณ์แทบไม่ทันเมื่อได้ยินคำบอกรักจากปากอีกคน มันยากที่จะเชื่อว่าผู้ใหญ่อย่างเขาจะมารักเด็กอย่างเธอ ไหนจะเรื่องที่เขามีผู้หญิงข้างกายอยู่แล้ว พอพูดถึงเรื่องนี้อยู่ๆเธอก็รู้สึกนอยด์และน้อยใจเขาขึ้นมาเสียดื้อๆ 

"พ่อเลิกยุ่งกับผู้หญิงพวกนั้นไปหมดแล้วครับ เลิกตั้งแต่วันที่หนูพายเห็นนั่นแหละครับ" เขารีบบอกเด็กสาวไปทันที พลางเขยิบเข้าไปใกล้เธออีกนิดแล้วกอดเอวบางเอาไว้หลวมๆ โดยที่เด็กสาวก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร

พระพายชั่งใจคิดอยู่ครู่หนึ่งขณะที่มองคนอายุมากไม่ละสายตา ซึ่งเขาก็มองเธออยู่เช่นกัน โดยไม่หลบสายตาเธอเลย เหมือนจะสื่อให้เธอรับรู้ทางสายตาว่าเขานั้นไม่ได้พูดโกหก และเมื่อชั่งใจคิดดีแล้วจึงเอ่ยบอกเขา

"ตอนนี้หนูยังไม่พร้อมค่ะ ถ้าพ่อเดย์รักหนูจริง พ่อเดย์ก็ต้องรอหนูได้" เพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนเธอตั้งรับไม่ทัน และเธอก็ยังไม่แน่ใจว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับเขา

สิ้นเสียงหวาน เดชาจึงถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก ในเมื่อเด็กสาวพูดมาเช่นนี้เขาก็คงทำได้แค่ยอมรับ และรอจนกว่าเธอจะพร้อมเป็นเมียเขา

"ก็ได้ครับ พ่อรักหนูพาย ยังไงพ่อก็ต้องรอหนูพายได้อยู่แล้วครับ"

สิ้นเสียงทุ้ม พระพายจึงยิ้มออกมาได้ อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ยังอยู่ดี ไม่ได้โดนอีกคนล่วงเกินไปมากกว่านี้ ซึ่งที่จริงเธอก็รู้สึกดีกับเขาอยู่มาก แต่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วเกินไป จึงทำให้เธอสับสนจนไม่แน่ใจกับความรู้สึกของตัวเองก็เท่านั้น เธอจึงอยากให้เวลากับตัวเองก่อน

"ขอบคุณนะคะที่เข้าใจหนู"

สิ้นเสียงหวาน เดชาจึงยิ้มให้เด็กสาว โดยไม่ได้พูดอะไรอีก เอาแต่นั่งจ้องมองเธออยู่อย่างนั้น ไม่ยอมละสายตาไปไหนเลย จนภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ แต่ไม่นานก็ได้ยินเสียงหวานพูดขึ้น

"เอ่อ หนูว่าพ่อเดย์กลับไปได้แล้วค่ะ ข้างนอกฝนน่าจะหยุดตกแล้ว" พระพายเริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมาอีกครั้งกับสายตาของอีกคนที่เอาแต่จ้องมองมา มันทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยถามแทนที่จะกลับบ้านตามที่เธอบอก

"หนูพายบอกให้พ่อรอ งั้นก็หมายความว่าตอนนี้หนูพายยอมเป็นผู้หญิงของพ่อแล้วใช่ไหมครับ" ที่ถามเช่นนี้เพราะต้องการความมั่นใจเพื่อยึดเป็นหลักในการหล่อเลี้ยงหัวใจในระหว่างที่รอให้เธอพร้อมเป็นเมียเขา

"ค่ะ" พระพายจึงพยักหน้าตอบ โดยที่ไม่ได้มองหน้าอีกคน เธอหลุบตาต่ำ ขณะปากบางอมยิ้ม รู้สึกเขินคนอายุมากขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ปากหนาที่ห้อมล้อมไปด้วยหนวดเคราจึงยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจเมื่อได้ยินคำตอบที่น่าพอใจจากเด็กสาว ขณะมองเธอไม่ละสายตาก็เห็นว่าเธอมีอาการเขินอาย ก็เอ็นดูและหมั่นเขี้ยวไม่น้อย จนทนมองความน่ารักของเธอเฉยๆไม่ไหว จึงโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ดวงหน้าเล็ก ก่อนจะกดหอมแก้มนุ่มนิ่มของเด็กสาวข้างละหนึ่งฟอด ฝั่งทั้งปากทั้งจมูกลงบนแก้มนุ่มพร้อมกับสูดกลิ่นแก้มนุ่มเข้าเต็มๆปอดอย่างชื่นใจ

ฟอด~ ฟอด~

จนแก้มสาวเห่อร้อนแดงก่ำด้วยความเขินอาย ปากบางอมยิ้มแทบจะตลอดเวลา ยอมรับเลยว่าหลังจากที่เขาบอกรัก เธอก็รู้สึกดีกับเขาขึ้นมากเลยทีเดียว แต่ด้วยความเขินจึงไม่อาจให้เขาอยู่ที่นี่ต่อไปได้ จึงเอ่ยบอกเขาไป

"พ่อเดย์กลับบ้านไปได้แล้วค่ะ" ไม่ได้ไล่ แต่หากให้เขาอยู่นานกว่านี้มีหวังเธอคงเขินจนทำตัวไม่ถูกกันพอดี

"พ่อกลับก็ได้ครับ แต่พรุ่งนี้พ่อมาหาอีกนะ" ยอมกลับแต่โดยดี แต่ก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยบอกว่าเขาจะมาหาอีก ราวกับกลัวเธอไม่ให้มา จึงพูดดักทางเอาไว้ก่อน ขณะเดียวกันก็ลูบศีรษะเล็กไปด้วยอย่างทะนุถนอม

พระพายจึงพยักหน้าหงึกๆด้วยใบหน้ายิ้มๆแทนคำตอบ ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นจากที่นอนนุ่มแล้วเดินนำคนอายุมากออกไปจากห้องนอน โดยหารู้ไม่ว่าทันทีที่เธอหันหลังเดินออกจากห้อง คนเจ้าเล่ห์ก็แอบหยิบคีย์การ์ดคอนโดของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงราคาแพงของตัวเองเรียบร้อยแล้ว

เมื่อพากันเดินมาถึงประตูหน้าห้องคอนโด คนอายุมากก็โน้มใบหน้าลงไปจูบซับหน้าผากมนของเด็กสาวอย่างอ่อนโยน ก่อนจะผละออกแล้วเอ่ยพูดกับเธอ

"พ่อไปก่อนนะครับ แล้วอย่าลืมที่พ่อบอกล่ะ ถ้ามีคนมาหาให้ดูที่ตาแมวก่อนเข้าใจไหมครับ" เพราะนึกเป็นห่วงอยู่ไม่หาย จึงไม่ลืมที่จะกำชับเด็กสาวในเรื่องนี้

"เข้าใจค่ะ" พระพายจึงรับปากออกไปทันที แล้วยิ้มหวานให้เขาอย่างน่ารัก ทว่าจู่ๆก็นึกใจกล้าขึ้นมา เธอจึงพุ่งตัวเข้าไปจูบปากของอีกคนแล้วรีบผละออกอย่างรวดเร็ว 

จุ๊บ!

ปัง!

จุ๊บเขาเสร็จก็รีบหันหลังวิ่งเข้าห้องปิดประตูใส่หน้าคนอายุมากทันทีเพื่อหนีความเขินอายกับการกระทำของตัวเอง

เดชาจึงได้แต่ยืนยิ้มคนเดียวราวกับคนบ้าเมื่อโดนเด็กจูบแล้วชิ่งหนี เขาจึงเลียริมฝีปากตัวเองที่เพิ่งถูกเธอจูบ ก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบปากเบาๆ หากเมื่อครู่เขาตั้งรับทันไม่มัวแต่หลงใหลอยู่กับการกระทำของเด็กสาว เขาคงคว้าตัวเธอเข้ามาจูบอย่างดูดดื่มให้หนำใจไปแล้ว เด็กหนอเด็กจะรู้บ้างไหมว่าทำคนแก่แทบคลั่ง กระชุ่มกระชวยหัวใจไปหมด ใจแกร่งกำลังพองโต รู้สึกเหมือนกลับไปสิบสี่อีกครั้งยังไงยังงั้น

หลังจากนั้นไม่นานก็ตัดใจเดินออกไปจากหน้าห้องของเด็กสาว ขณะเดินกลับไปที่รถซึ่งมีลูกน้องจอดรออยู่ เขาก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงราคาแพงของตัวเองแล้วหยิบบัตรคีย์การ์ดคอนโดของเด็กสาวออกมา มองคีย์การ์ดในมืออย่างพึงพอใจ ขณะเดียวกันปากหนาที่ห้อมล้อมไปด้วยหนวดเคราก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา