ตอนที่22 (ตอนจบ)

เวลาต่อมา

17:22 น.

"อื้อ~" คนหลับส่งเสียงอู้อี้อยู่ในลำคออย่างรำคาญเมื่อมีอะไรมารบกวนการนอนของเธอ จนทำให้เธอรู้สึกตัวตื่นโดยที่ยังไม่ได้ลืมตา และเสียววูบวาบบริเวณจุดกลางกายของตัวเองขึ้นมา เธอจึงค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่อาการงัวเงียออกไป ก่อนจะหลุบตามองส่วนล่างก็ต้องตกใจเมื่อเห็นอีกคนที่ไม่รู้ว่ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กำลังใช้ปากรังแกความเป็นสาวของเธออยู่ เธอจึงอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"อ๊ะ! พะ พ่อเดย์ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ" จากนั้นก็ดันตัวลุกขึ้นนั่งกระเถิบถอยไปด้านหลังทันที แล้วดึงผ้าห่มผืนหนามาคลุมปิดส่วนล่างที่เปลือยเปล่า ซึ่งเธอไม่รู้สึกตัวเลยสักนิดว่าอีกคนถอดกางเกงของเธอออกไปตอนไหน

ขณะเดียวกันเดชาจึงต้องผละใบหน้าออกจากกุหลาบงามของเด็กสาวทันทีอย่างเลี่ยงไม่ได้เพราะเธอกระเถิบถอยไปด้านหลัง เขาจึงหยัดกายขึ้นแล้วเข้าไปนั่งใกล้เด็กสาว ก่อนจะเอ่ยตอบเธอน้ำเสียงกระเส่าเล็กน้อย

"พ่อพึ่งกลับมาถึงเมื่อกี้เองครับ" ตอบจบก็วางมือข้างหนึ่งลงบนศีรษะเล็กแล้วลูบเบาๆอย่างทะนุถนอม ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ดวงหน้าเล็กแล้วกดหอมแก้มนุ่มนิ่มของเธอฟอดใหญ่อย่างชื่นใจด้วยความคิดถึง ห่างกับเด็กสาวตั้งหลายชั่วโมง ทำให้เขารู้สึกคิดถึงเธอมากเหลือเกิน ไม่นานก็ได้ยินเสียงหวานเอ่ยถาม

"ละ แล้วทำไมพ่อเดย์ไม่ปลุกหนูล่ะคะ ทำไมต้องทำ เอ่อ บะ แบบนั้นด้วยคะ" น้ำเสียงตะกุกตะกัก จะให้พูดตรงๆเธอก็อาย 

"พ่อก็ปลุกแล้วหนิครับ แต่ปลุกด้วยวิธีของพ่อไง พ่อขอโทษนะที่ทำให้หนูพายตกใจ" เขาพูดเชิงหยอกเย้าน้ำเสียงอ่อนโยน ขณะลูบศีรษะเล็กไปด้วย

"ไม่เป็นไรค่ะ" ปากพูดกับคนอายุมาก แต่ตาไม่ได้มองเขาเลย เธอเอาแต่มองมือตัวเองที่กำผ้าห่มผืนหนาไว้ ไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ เธอบอกไม่ถูกเลยกับความรู้สึกตอนนี้ของเธอ ห่างกับเขาหลายชั่วโมงก็รู้สึกคิดถึง แต่พอเขากลับมาก็รู้สึกเขินอายเสียอย่างนั้น อีกทั้งเขายังปลุกเธอให้ตื่นด้วยวิธีของเขามันยิ่งทำให้เธอรู้สึกเขินอายเข้าไปใหญ่ แต่กระนั้นความรู้สึกทุกอย่างมันก็ดีต่อหัวใจของเธอไปหมดเลย

"หน้าแดงอีกแล้ว ที่แท้ก็เขินนี่เอง หึ" เห็นแบบนี้เดชารู้ได้ทันทีว่าครั้งก่อนที่เด็กสาวหน้าแดงก็คงเป็นเพราะเธอเขินเขา ที่จริงก็ดูออกง่ายมากว่าเด็กสาวเขิน แต่เพราะเขาไม่คิดว่าเธอจะเขินคนแก่อย่างเขาต่างหาก ก่อนหน้านี้ถึงได้ดูไม่ออกว่าเธอเขิน ปกติก็น่ารักอยู่แล้ว พอเธอเขินจนหน้าแดงก็ยิ่งน่ารักน่าเอ็นดูเข้าไปใหญ่ จนอดหมั่นเขี้ยวกับความน่ารักของเธอไม่ได้ จึงกดหอมแก้มนุ่มนิ่มของเธอไปข้างละหนึ่งฟอดเต็มๆปอดอย่างชื่นใจ จากนั้นก็เอ่ยถามต่อ

"หนูรู้เรื่องที่พ่อไปขอหนูแล้วใช่ไหม" ที่ถามเช่นนี้เพราะคาดว่าทางฝ่ายนั้นน่าจะโทรมาบอกเด็กสาวแล้ว

"ค่ะ พ่อเดย์ทำหนูตกใจมากเลยนะคะ หนูไม่คิดเลยว่าพ่อเดย์จะไปขอหนูกับลุงกับป้า" พอพูดถึงเรื่องนี้เธอก็ยังตกใจไม่หาย สีหน้าตื่นขึ้นมาทันที

"แล้วหนูดีใจไหมครับที่พ่อไปขอหนู" ปากเอ่ยถามขณะมือใหญ่ก็คอยเกลี่ยไรผมสลวยของเด็กสาวอย่างหลงใหล

"ดีใจค่ะ ดีใจมากๆเลยด้วย แต่ว่าเราพึ่งรู้จักกันเองนะคะ พ่อเดย์มั่นใจแล้วเหรอคะถึงได้จริงจังกับหนูขนาดนี้" 

"พ่อมั่นใจ มั่นใจมากว่าภรรยาของพ่อต้องเป็นหนูพายเท่านั้น พ่อถึงได้รีบทำทุกอย่างให้มันชัดเจนและถูกต้องที่สุด พ่ออยากทำให้ทุกคนรู้ว่าหนูคือผู้หญิงของพ่อคือภรรยาของพ่อ ต่อไปหนูอย่าถามอะไรแบบนี้กับพ่ออีกนะครับ พ่อฟังแล้วไม่ค่อยชอบเลย" เพราะเหมือนเด็กสาวไม่เชื่อมั่นในความรักที่เขามีให้เธอ เขาจึงรู้สึกไม่ชอบใจเอาเสียเลยที่เธอถามอะไรแบบนี้

"ค่ะ หนูเข้าใจแล้ว ต่อไปหนูจะไม่ถามแบบนี้อีกค่ะ" พูดจบพระพายก็อ้าแขนกอดคนอายุมากทันที แนบแก้มนุ่มกับอกแกร่งอย่างออดอ้อน เขาจึงกอดตอบเธอทันทีเช่นกัน พลางลูบศีรษะเล็กเบาๆอย่างทะนุถนอม แล้วหอมหัวเธออย่างรักใคร่เอ็นดู

"พ่อรักหนูนะ" บอกรักเด็กสาวจบก็หอมหัวเธอไปอีกหนึ่งทีละคนลุ่มหลง

พระพายจึงกอดกระชับคนอายุมากไว้แน่นขึ้นกว่าเดิมเพื่อเป็นการบอกรักเขากลับทางสัมผัสของเธอ แต่กระนั้นเธอหารู้ไม่ว่าคนอายุมากกำลังคาดหวังคำบอกรักเขากลับจากปากของเธอ แต่สิ่งที่ได้กลับมามีแต่ความเงียบ ทำให้เขารู้สึกนอยด์อยู่ในใจลึกๆ แต่เขาก็ไม่อยากคิดมาก เพราะถ้าเขาคิดเยอะกับเรื่องแค่นี้มันคงดูไร้สาระเกินไป ซึ่งเขาก็อายุมากแล้วไม่ควรจะต้องมาคิดน้อยใจอะไรเด็กสาวกับเรื่องแค่นี้ จึงสลัดความน้อยใจทิ้งไป แล้วเอ่ยถามเด็กสาวถึงอีกเรื่องที่ทำค้างไว้ ขณะใบหน้าเปื้อนยิ้มเจ้าเล่ห์

"หนูพายอยากไหมครับ"

พระพายจึงผละกอดออกเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามกลับไปทันทีอย่างไม่เข้าใจ

"อยากอะไรคะ?"

สิ้นคำถามของเด็กสาว ปากหนาที่ห้อมล้อมไปด้วยหนวดเคราก็ระบายยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูในความซื่อของเธอ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปพูดกระซิบข้างใบหูเล็กไม่กี่คำ ก็ทำเอาเด็กสาวที่ได้ยินคำพูดของเขาใบหน้าก็เห่อร้อนแดงก่ำขึ้นมาทันที แต่กระนั้นถึงจะเขินอายมากแค่ไหนกับเรื่องที่เขาชวนเธอทำเรื่องอย่างว่าก็เอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้เธอมีคำพูดที่อยากจะพูดกับเขา และต้องพูดตอนนี้ด้วย จึงไม่รอช้าที่จะพูดออกไป

"พ่อเดย์ หนูขอบคุณนะคะที่พ่อเดย์รักหนู หนูรักพ่อเดย์นะคะ หนูสัญญาว่าหนูจะรักและซื่อสัตย์กับพ่อเดย์ตลอดไป รักนะคะแด๊ดดี้ของหนู~" เธอบอกรักเขาน้ำเสียงหวานด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มสดใส ขณะมองเขาไม่ละสายตา คำพูดเหล่านี้ที่พูดกับเขา ความหมายอย่างเดียวคืออยากบอกให้เขาได้รู้ว่าเธอก็รักเขามากเหมือนกัน ในประโยคสุดท้ายเธอตั้งใจเปลี่ยนสรรพนามเรียกเขา และหวังว่าเขาจะชอบที่เธอเรียกเขาว่า แด๊ดดี้

ขณะเดียวกันเดชาก็เอาแต่จ้องมองเด็กสาวไม่ละสายตา ใจคนแก่อย่างเขาค่อยๆพองโตขึ้นเรื่อยๆแทบจะหลุดลอยออกจากอกข้างซ้าย คำบอกรักของเธอมันช่างหวานบาดใจเขาเหลือเกิน อีกทั้งเธอยังเปลี่ยนสรรพนามเรียกเขาว่าแด๊ดดี้ ทำเอาใจเขาละลายแทบเหลวเป็นน้ำ รู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจไปหมด ทุกคำพูดของเธอมันช่างเป็นที่น่าพอใจเขายิ่งนักและส่งผลดีต่อหัวใจเขามากเหลือเกิน

"หนูพายของพ่อ น่ารักอะไรอย่างนี้นะ หนูจะทำให้พ่อรักพ่อหลงไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้วนะครับ แค่นี้พ่อก็รักก็หลงหนูจะตายอยู่แล้วรู้ไหมเด็กดี" ขณะพูดก็มองเด็กสาวด้วยสายตาคลั่งรักและหลงใหลตลอด พูดจบก็จัดการป้อนจูบอันแสนหวานให้เธอทันที เป็นจูบที่บอกแทนความรู้สึกทั้งหมดที่เขามีต่อเธอ ซึ่งมันมากกว่าคำว่าชอบและเกินกว่าคำว่ารัก จนกลั่นออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก ใช้สัมผัสของจูบนี้บอกแทนทุกความรู้สึก จากคราแรกจูบนุ่มนวลก็แปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ เด็กสาวก็จูบตอบเขากลับเช่นเดียวกัน ถึงจะเงอะงะแต่เธอก็พยายามเรียนรู้

ทั้งสองจูบฟัดกันนัวเนียอยู่บนเตียงและได้ทำกิจกรรมเสียเหงื่อกันไปตามระเบียบ บทรักที่เริ่มต้นขึ้นอย่างเร่าร้อนก็แปรเปลี่ยนเป็นรุนแรงและหนักหน่วงขึ้นไปตามกามารมณ์ของคนทั้งคู่ โดยเฉพาะคนอายุมากที่ดูจะรุนแรงและแรงดีเสียเหลือเกิน ทั้งที่อายุมากแล้วแต่เขาก็ยังแรงดีไม่มีตก ตัวเลขของอายุไม่สามารถทำลายความแข็งแรงและความหล่อเหลาของเขาได้เลย...

...จบบริบูรณ์...

#ขอบคุณนักอ่านผู้น่ารักทุกคนที่ติดตามผลงานของไรท์ ไรท์จะตั้งใจทำผลงานเรื่องต่อๆไปของไรท์ให้ดีที่สุดครับ

#ฝากนามปากกา อิมอิน ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะครับ

(ขอบคุณครับ)