ตอนที่21 ไม่คาดคิด

วันต่อมา

11:45 น.

หลังจากเดชาออกไปทำธุระตั้งแต่เช้า พระพายก็อยู่ห้องของเธอไป พอเที่ยงก็สั่งข้าวมากินตามปกติ แต่เมื่อทานข้าวเที่ยงเสร็จ โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นเพราะมีสายเรียกเข้า เธอจึงหยิบมันขึ้นมาดู พอเห็นว่าเป็นเบอร์ของป้าสะใภ้โทรมาจึงกดรับสายทันทีแล้วยกโทรศัพท์แนบหู ก่อนจะได้ยินคนเป็นป้าพูดขึ้นราวกับตกใจอะไรมา แต่น้ำเสียงที่พูดกับเธอกลับอ่อนโยน

(พาย เราทำป้ากับลุงตกใจมากเลยนะรู้ไหม ป้าเนี่ยตกใจแทบแย่)

"ตกใจ? ตกใจอะไรเหรอคะ?" คนเป็นป้าพูดมาแบบนี้ทำเอาเธองงเป็นไก่ตาแตกไปเลย

(ก็คุณเดชาพ่อของหนูมิราเขามาสู่ขอเราไง พึ่งกลับไปเมื่อกี้นี่เอง ป้าก็เลยรีบโทรมาหาเรา จะถามว่าเรื่องมันเป็นมายังไง ทำไมเราถึงไปคบกับคุณเดชาเขาได้เนี่ย ชอบคนมีอายุเหรอเรา หื้ม) 

"ปะ ป้าจ๋าว่าไงนะคะ มะ เมื่อกี้ป้าบอกว่าพ่อเดย์ไปสู่ขอหนูเหรอคะ" เธอแทบไม่อยากเชื่อหูกับสิ่งที่ได้ยินจนต้องถามย้ำ ไม่คิดว่าคนอายุมากจะทำอะไรบ้าบิ่นเช่นนี้ เพราะเรื่องแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่นๆ และเธอก็ยังไม่ได้คาดหวังถึงขั้นนั้น แต่ไม่คาดคิดเลยจริงๆว่าเขาจะทำแบบนี้

(ใช่จ้ะ คุณเดชาเขาซื้อของติดไม่ติดมือมาให้ลุงกับป้าเต็มเลยนะ แล้วยังให้เงินทองของหมั้นไว้ก่อนด้วย เยอะแยะไปหมดเลย ทีแรกลุงกับป้าปฏิเสธที่จะรับไว้ แค่คุณเดชาเขาสัญญาว่าจะดูแลพายเป็นอย่างดี ลุงกับป้าก็พอใจแล้ว แต่ก็ต้องรับไว้อยู่ดีเพราะไม่อยากให้เสียน้ำใจของคุณเดชาเขา อีกอย่างเจ้าวายุก็เห็นด้วย ลุงกับป้าเลยไม่อยากขัดจึงรับไว้)  

คนเป็นป้าพูดออกมายาวเหยียด ทำเอาพระพายไม่รู้จะตกใจเรื่องไหนก่อนดี

"พี่วายุไปด้วยเหรอคะ"

(ใช่จ้ะ หนูมิราก็มาด้วยนะ รายนั้นดูดีใจออกนอกหน้าเลยล่ะที่จะได้เราเป็นแม่เลี้ยง เห็นแบบนี้ป้ากับลุงก็สบายใจ แค่พายมีคนดูแลและเข้ากับครอบครัวเขาได้ป้ากับลุงก็หายห่วงแล้ว)

"เอ่อ แล้วพี่วายุว่าอะไรหนูไหมคะ"

(ไม่นะ รายนั้นก็ดูนิ่งปกตินั่นแหละ)

พระพายได้ยินเช่นนั้นก็เบาใจ เพราะแอบกลัวว่าคนเป็นพี่ชายจะโกรธที่เธอทำอะไรไม่ปรึกษา แต่จะให้เธอปรึกษาได้ยังไงในเมื่อเรื่องที่เขาไปสู่ขอ เธอก็เพิ่งรู้จากปากของป้าสะใภ้เหมือนกัน จากนั้นก็เอ่ยถามป้าสะใภ้ต่อ

"แล้วป้าจ๋ากับลุงไม่โกรธหนูเหรอคะที่หนูไปคบกับพ่อเดย์ ทั้งที่พ่อเดย์ก็มีศักดิ์เป็นพ่อตาของพี่วายุ แถมพ่อเดย์อายุมากกว่าหนูตั้งเยอะ รุ่นเดียวกับพ่อหนูเลย" ทีแรกเธอนึกกังวลกลัวว่าลุงกับป้าสะใภ้จะรับไม่ได้หากรู้ว่าเธอคบกับคนรุ่นพ่อแล้วยังมีศักดิ์เป็นพ่อตาของพี่ชายเธออีก แต่ดูเหมือนเธอจะกังวลมากไปเอง

(โกรธอะไรกัน ลุงกับป้าไม่ได้ติดเรื่องอายุหรอกนะ แค่พายกับคุณเดชารักกันอย่างจริงใจลุงกับป้าก็ดีใจด้วย ส่วนเรื่องที่คุณเดชาเป็นพ่อตาของเจ้าวายุก็อย่าเอามาเป็นกังวลเลย มันคนละเรื่องกัน แค่พายกับคุณเดชารักกันและไม่ได้ทำอะไรผิดก็พอแล้วหนิ ไม่เห็นมีอะไรที่ป้ากับลุงต้องโกรธเราเลย) 

คนเป็นป้าพูดประหนึ่งสอนหลานสาวไปในตัวน้ำเสียงอ่อนโยน ทำเอาคนเป็นหลานที่ได้ฟัง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความซึ่งใจที่ลุงกับป้าเข้าใจเธอและไม่โกรธไม่ดุเธอเลยสักนิด

จากนั้นสองคนน้าหลานก็พูดคุยสนทนากันต่อและได้โอกาสถามถึงสารทุกข์สุกดิบของกันและกัน

และเมื่อคุยโทรศัพท์เสร็จ พระพายก็เข้าห้องนอนไป นั่งๆนอนๆขณะเล่นโทรศัพท์ฆ่าเวลาอยู่บนเตียงรอคนอายุมากของเธอกลับมา แต่เมื่อเล่นโทรศัพท์ไปได้สักพักก็รู้สึกง่วง เนื่องจากเพิ่งกินข้าวเที่ยงมาจนอิ่มท้อง ท้องอิ่มหนังตาก็หย่อนเป็นเรื่องปกติ พอทนต่อความง่วงไม่ไหวจึงผล็อยหลับไปในที่สุด