ตอนที่6 แทบคลั่ง

เมื่อรอพนักงานคิดเงินค่าของทั้งหมดเสร็จก็พากันกลับ ในขณะที่กำลังเดินไปที่รถ จู่ๆคนอายุมากก็ช้อนอุ้มเด็กสาวขึ้นในท่าอุ้มเด็กอย่างอุกอาจ

พรึ่บ!

"อ๊ะ! พะ พ่อเดย์ทำอะไรคะ" พระพายอุทานตกใจออกมาทันทีกับการกระทำที่อุกอาจของคนอายุมาก มือบางทั้งสองข้างยกขึ้นมาดันไหลแกร่งออกห่างจากตัวอัตโนมัติ แต่ก็ไม่ได้ดันแรงเท่าที่ควร แค่รู้สึกประหม่ากับการกระทำที่ถึงเนื้อถึงตัวของเขา

"หนูพายเดินช้า พ่ออุ้มไปดีกว่าจะได้ถึงรถไวๆ ป่านนี้ยัยหนูมิคงรอหนูพายแย่แล้ว" พูดอ้างไปอย่างนั้นและยกลูกสาวมาอ้างด้วย ทั้งที่ความจริงตั้งใจอุ้มเด็กสาวอยู่แล้ว พลางลอบยิ้มเจ้าเล่ห์เพราะตอนนี้หน้าอกใหญ่โตเกินตัวของเธออยู่เสมอกับใบหน้าของเขาพอดี มันช่างเป็นภาพที่ล่อแหลมเสียจริง ทำเอาเขาต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ 

"แต่หนูไม่ใช่เด็กนะคะ หนูเดินเองได้ พ่อเดย์ปล่อยหนูลงเถอะค่ะคนมองใหญ่แล้ว" เอ่ยบอกคนอายุมากพลางดิ้นดุ๊กดิ๊กอยู่ในวงแขนแกร่งของเขา ขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ ซึ่งตอนนี้คนที่อยู่บริเวณใกล้ๆก็หันมองมาทางเธอกับเขาเป็นตาเดียวกัน ไหนจะสายตาลูกน้องของเขาอีก ทำเธอรู้สึกประหม่าไปหมด

"หนูพายอย่าดิ้นสิครับ เดี๋ยวตกนะ" บอกกับเด็กสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางกระชับอุ้มเธอให้แน่นขึ้นโดยไม่ได้สนใจเสียงเอ่ยห้ามของเด็กสาวแต่อย่างใด ก่อนจะอุ้มเด็กสาวเดินต่อโดยไม่นึกแคร์สายตาของผู้คนที่มองมาเลย

และในเมื่อห้ามแล้วคนอายุมากก็ไม่ฟัง พระพายจึงหยุดดิ้นและยอมให้เขาอุ้มพาเดินไปที่รถแต่โดยดี มือบางสองข้างจากที่ดันไหลแกร่งอยู่ในคราแรกก็เปลี่ยนมาคล้องลำคอของเขาเอาไว้ พลางลอบมองคนอายุมากไปด้วย แต่พอเจอสายตาของเขาเหลือบมองมา เธอก็หลบสายตาหันมองไปทางอื่นทันที รู้สึกไม่สู้กับสายตาของเขาที่มองมาเลย

ส่วนเดชาก็ได้แต่ยิ้มเอ็นดูให้กับท่าทางของเด็กสาว เมื่ออุ้มเธอเดินมาถึงรถเขาก็อุ้มเธอขึ้นรถไปทั้งอย่างนั้นโดยให้เธอนั่งบนตักแกร่งของเขา ไม่ยอมปล่อยเธอออกห่างจากตัวเลย

ทันทีที่เข้ามานั่งในรถ ด้านพระพายก็พยายามดิ้นรนออกจากตักแกร่ง แต่ยิ่งเธอดิ้นก็เหมือนคนอายุมากยิ่งกอดเธอแน่นขึ้น เธอจึงเงยหน้ามองเขาด้วยความไม่เข้าใจกับการกระทำของเขา ขณะเดียวกันรถก็ได้ออกตัวขับเคลื่อนด้วยสารถี่หรือลูกน้องของคนอายุมาก

"พ่อเดย์ปล่อยหนูได้แล้วค่ะ หนูจะไปนั่งตรงนั้น" ใบหน้าสวยพะเยิดหน้าไปทางเบาะข้างๆที่ตัวเองนั่งก่อนหน้านี้

"นั่งตรงนี้แหละครับ นั่งบนตักพ่อสบายกว่าเยอะ เด็กดีต้องเชื่อฟังผู้ใหญ่รู้ไหมครับ" บอกกับเด็กสาวน้ำเสียงอ่อนโยน พลางยกมือหนาข้างหนึ่งขึ้นมาลูบศีรษะเล็กเบาๆอย่างทะนุถนอม

คำพูดและสัมผัสอ่อนโยนของคนอายุมาก ทำให้พระพายรู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก เขาทำให้เธอรู้สึกคิดถึงคนเป็นพ่อที่ได้ล่วงลับไปแล้ว เพราะตั้งแต่เด็กจนโตเธอโตมากับพ่อ พอพ่อของเธอเสียก็เหลือแค่คนเป็นลุงที่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรคอยให้ความอบอุ่นแก่เธอ จนมาตอนนี้คนอายุมากกลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้งเสมือนเขาเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรของเธออีกคน แต่มันก็มีความรู้สึกแปลกๆแทรกแซงเข้ามาด้วย ซึ่งเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกนั้นมันคืออะไร 

"หนูพายเป็นอะไรรึเปล่าครับ ทำไมมองพ่อแบบนี้" เมื่อเห็นว่าเด็กสาวเอาแต่มองโดยที่เธอไม่พูดอะไรเลย เดชาจึงเอ่ยถามขณะที่ลูบศีรษะเล็กตลอดเวลา ทะนุถนอมคนตัวนุ่มบนตักเป็นที่สุด

ด้านพระพายจึงส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบ ก่อนจะค่อยๆซบตัวลงบนกายแกร่งของคนอายุมากอย่างต้องการความอบอุ่น แนบแก้มนุ่มลงบนอกแกร่งเสมือนกำลังออดอ้อนเขา แต่ความจริงไม่ใช่เลย เธอแค่อยากกอบโกยความอบอุ่นจากเขาเอาไว้ก็เท่านั้น

เดชาโอบกอดคนตัวนุ่มบนตักเอาไว้ด้วยมือไม้ที่เริ่มสั่น เขาเริ่มเสียอาการกับการกระทำของเด็กสาว เธอทำใจคนแก่อย่างเขากระตุกเต้นรุนแรงขึ้นมาจนร่างกายร้อนรุ่มไปหมดเสมือนคนเป็นไข้ ซึ่งเขาไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครมาก่อน แม้กระทั่งกับภรรยาคนที่เขาเคยรักมากที่ได้ล่วงลับไปแล้ว เขาก็ไม่เคยเสียอาการหนักขนาดนี้เลย แต่กับเด็กสาวคนนี้เธอช่างอันตรายต่อหัวใจของเขาเหลือเกิน เธอทำแค่นี้เขาก็แทบจะหยุดหายใจแล้ว และถ้ามากกว่านี้เขาคงหยุดหายใจและอาจตายได้เลยจริงๆ 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

พระพายที่กำลังซบอยู่บนอกแกร่งเริ่มได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงของคนอายุมาก ไหนจะลมหายใจอุ่นๆที่เขาพ้นออกมาแรงมากจนเธอสัมผัสได้และรู้สึกเป็นห่วงเขาขึ้นมา เธอจึงผละกอดออกแล้วเอ่ยถามเขาไป

"พ่อเดย์เป็นอะไรรึเปล่าคะ ทำไมหายใจแรงจัง หัวใจก็เต้นแรงด้วย"

"เปล่าครับ พ่อว่าหนูพายกลับไปนั่งที่เดิมดีกว่านะครับ" เดชาปฏิเสธแล้วบอกกับเด็กสาวน้ำเสียงแหบพร่าฟังดูกระเส่าไปหมด เพราะขืนเด็กสาวยังนั่งอยู่บนตักของเขาต่อไป มีหวังเขาคงตบะแตกจับเธอกดอยู่ใต้ร่างของเขาตรงนี้เป็นแน่

"ทำไมล่ะคะ เมื่อกี้พ่อเดย์บอกว่านั่งบนตักของพ่อเดย์สบายกว่าเยอะไม่ใช่เหรอคะ แล้วทำไมจู่ๆถึงให้หนูไปนั่งที่เดิมล่ะคะ" เธอถามอย่างไม่เข้าใจด้วยน้ำเสียงหงอยๆ อยู่ๆก็รู้สึกนอยด์ขึ้นมาที่คนอายุมากพูดเหมือนไล่เธอให้กลับไปนั่งที่เดิม ก่อนจะก้มหน้าหลุบตาต่ำสีหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

"พ่อแค่กลัวหนูพายจะอึดอัดที่ต้องมานั่งบนตักของพ่อ แต่ถ้าหนูพายไม่อึดอัดก็นั่งเถอะครับ" ไม่พูดเปล่าแต่มือหนาลูบศีรษะเล็กไปด้วยอย่างปลอบประโลม แค่เห็นสีหน้าเศร้าๆของเด็กสาว ใจคนแก่อย่างเขาก็อ่อนยวบแล้ว

พระพายได้ยินเช่นนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมายิ้มตาหยีจนแก้มแทบปริ ก่อนจะซบตัวเองลงบนกายแกร่งของคนอายุมากอีกครั้ง แล้วแนบแก้มนุ่มลงบนอกแกร่งของเขาเหมือนเดิม ตอนนี้เธอรู้สึกอบอุ่นทั้งกายและหัวใจเป็นอย่างมาก แต่เธอหารู้ไม่ว่ารอยยิ้มตาหยีของเธอเมื่อครู่กับการกระทำเสมือนออดอ้อนของเธอตอนนี้ มันทำให้คนอายุมากแทบคลั่งเสียให้ได้

(เด็กน้อย พ่อจะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะ) เสียงในหัวดังขึ้น มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นมาลูบหน้าตัวเองอย่างข่มใจสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้ ขณะที่มือหนาอีกข้างก็โอบกอดคนตัวนุ่มบนตัก...