ตอนที่7 ปะทะระหว่างพ่อตาลูกเขย

(พ่อเดย์คลั่งรักเด็ก)

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เดชาก็รีบเข้าห้องนอนเพื่อไปสงบสติระงับอารมณ์ของตัวเองทันที เพราะในระหว่างที่นั่งอยู่ในรถเมื่อครู่โดยมีเด็กสาวตัวนุ่มนั่งอยู่บนตักทำเอาเขาแทบจะคลั่งตาย เกือบจะตบะแตก

ส่วนพระพายก็แยกตัวไปทำขนมกับมิราในห้องครัว ซึ่งพวกเธอก็เลือกทำเป็นขนมคุกกี้ ขณะที่ทำขนมกันมิราก็ซักถามพระพายไม่หยุดเรื่องพ่อของเธอว่ามาด้วยกันได้ยังไง ซึ่งพระพายก็ได้บอกไปตามตรงเพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องปิดบัง มิราก็เข้าใจแต่กระนั้นด้วยความที่คนเป็นลูกสาวอย่างเธออยากให้คนเป็นพ่อมีเมียเป็นตัวเป็นตน มิราจึงอยากให้ระหว่างพระพายกับพ่อของเธอมีอะไรมากกว่านี้ หากคนเป็นพ่อจะลงเอ่ยกับผู้หญิงสักคน เธอก็ไม่ติดหากคนๆนั้นจะเป็นพระพาย แม้อายุทั้งสองคนจะห่างกันมากก็ตาม แต่แล้วยังไงในเมื่อตัวเธอเองกับคนรักก็ห่างกันเป็นสิบๆปี สำหรับเธอเรื่องอายุไม่ใช่อุปสรรคเลย

“พาย เอาขนมไปให้พ่อเรากันไหม”

เมื่อทำขนมกันเสร็จ มิราที่อยากให้คนเป็นพ่อมีเมียใจจะขาด ก็เริ่มปฏิบัติแผนการหาเมียให้พ่อทันที

“ได้สิ เรากะว่าจะชวนมิเอาขนมไปให้พ่อเดย์อยู่เหมือนกัน” พระพายตอบตกลงไปทันที เพราะเธอตั้งใจจะเอาขนมไปให้อีกคนอยู่แล้ว อีกอย่างวัตถุดิบทั้งหมดเขาก็เป็นคนพาเธอไปซื้อ ถ้าหากไม่นำขนมไปให้เขาได้ลองชิมบ้าง มันจะดูไร้มารยาทเกินไป

“งั้นไปกัน ตอนนี้พ่อเราน่าจะอยู่บนห้องแหละ อะ พายถือนะ” มิรายื่นจานขนมคุกกี้ที่เตรียมเอาไว้ให้พระพายเป็นคนถือ

พระพายจึงรับจานขนมมาด้วยใบหน้ายิ้มๆตามปกติ ก่อนจะพากันเดินไปหาคนอายุมาก มิราเดินนำส่วนพระพายเดินตามหลังไปติดๆ ทว่า...

“จะไปไหนกัน” วายุเดินเข้ามาเอ่ยทักสองสาวตรงโถงกลางบ้านพอดี สองสาวจึงหยุดเดินแล้วหันมามองเขาพร้อมกัน ก่อนจะเป็นคนรักของเขาที่เอ่ยตอบ

“น้องกับพายจะเอาขนมไปให้คุณพ่อค่ะ" มิราพูดพลางเดินไปเกาะแขนแกร่งของคนรักอย่างออดอ้อน

วายุจึงมองคนรักครู่หนึ่งแล้วหันไปมองคนเป็นน้องสาวที่ถือจานขนมอยู่ ก่อนจะเอ่ยพูดขึ้นน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ต่างจากใบหน้า

“เอาจานขนมมานี่ เดี๋ยวพี่เอาไปให้นายเอง” เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เพราะฉะนั้นเขาต้องตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม แต่ทว่ามิราก็พูดค้านขึ้นมา

“ได้ยังไงคะ คุณพ่ออุตส่าห์พาพายไปซื้อวัตถุดิบที่ห้างเองเลยนะคะ ก็ต้องให้พายเอาขนมไปให้คุณพ่อเองสิถึงจะถูก”

วายุที่ได้ยินแฟนสาวบอกมาแบบนั้นคิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันทันที เขาเริ่มไม่พอใจที่รู้ว่าน้องสาวไปไหนมาไหนกับคนเป็นพ่อตาของเขา

“เย็นมากแล้ว กลับคอนโดเถอะเดี๋ยวพี่ไปส่ง” วายุพูดพลางดึงจานขนมจากมือของน้องสาวแล้วยื่นให้คนรักแทน มิราจึงรับจานขนมมาแบบงงๆ จากนั้นวายุก็กระชากแขนของน้องสาวให้ไปกับตนทันที ถึงแม้ว่าใบหน้าของเขาจะนิ่ง แต่การกระทำที่เขาทำกับน้องสาวของตัวเองมันดูเกินกว่าเหตุไปหน่อย

“โอ๊ย! พี่วายุพายเจ็บ” พระพายร้องโอดโอยออกมาทันทีเมื่อโดนพี่ชายกระชากแขนอย่างแรง แต่ทว่าขณะนั้นเอง...

“หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้วายุ!” เสียงทุ้มกังวานดังขึ้นมา ก่อนที่เจ้าของเสียงจะเดินดุ่มๆลงมาจากบันไดใหญ่กลางบ้านมาหาทั้งสามคน ใบหน้าหล่อคมเข้มของคนอายุมากแสดงสีหน้าไม่พอใจลูกเขยของตนออกมาชัดเจนที่อีกฝ่ายมาทำรุนแรงกับสาวน้อยคนสวยของเขา

“ผมจะไปส่งพายที่คอนโด” เมื่อคนเป็นพ่อตาเดินมาถึง วายุก็เอ่ยบอกไปทันทีด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ต่างจากใบหน้า โดยที่ยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากแขนของน้องสาว

ด้านพระพายก็เริ่มใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บตรงแขนที่โดนพี่ชายบีบ แต่เธอก็ไม่ได้ปริปากพูดอะไรออกมา เธอก้มหน้ามองต่ำเพราะรู้ดีว่าถ้าพี่ชายโกรธเขาน่ากลัวขนาดไหน โดยที่ไม่เข้าใจว่าพี่ชายโกรธเธอเรื่องอะไรถึงได้ทำกับเธอแบบนี้

ด้านเดชาที่ยืนมองอยู่ เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเด็กสาวและแขนเรียวเล็กของเธอที่โดนลูกเขยบีบอยู่ เขาจึงออกคำสั่งกับลูกเขยน้ำเสียงแข็งกร้าว 

“มึงปล่อยแขนหนูพายเดี๋ยวนี้นะไอ้วายุ! มึงไม่เห็นหรือไงว่าหนูพายเจ็บ!” เห็นเด็กสาวเจ็บเขารู้สึกเจ็บแทนยิ่งกว่า

ด้านวายุจึงได้สติแล้วรีบปล่อยแขนน้องสาวทันที

"พี่ขอโทษ" เขานึกโกรธตัวเองที่ขาดสติจนเผลอลงแรงกับน้องสาว ซึ่งเวลาเขามีอารมณ์โกรธเขามักจะเป็นแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง นับว่าเป็นข้อเสียของเขาเลยก็ว่าได้

“ไม่เป็นไรค่ะ” ถึงจะเจ็บแต่พระพายก็ไม่ได้โกรธอะไรพี่ชายเลยแม้แต่น้อย

“มึงควรสงบสติอารมณ์อยู่ที่นี่แหละ กูจะไปส่งหนูพายที่คอนโดเอง” เดชาเอ่ยบอกลูกเขยน้ำเสียงแข็ง อยากจะตะบันหน้าลูกเขยไปสักหมัดสองหมัดที่บังอาจมาทำสาวน้อยของเขาเจ็บ ถ้าไม่ติดว่าเธอกับลูกสาวของเขายืนอยู่ตรงนี้ เขาคงทำแบบนั้นไปแล้ว

“พายเป็นน้องผม เธอเป็นน้องสาวของผมและเธอก็ยังเด็ก” วายุพูดสวนไปทันทีด้วยน้ำเสียงจริงจังไม่ต่างจากใบหน้า เพื่อสื่อให้คนเป็นพ่อตารู้ว่าไม่ควรจะมาเล่นๆหรือคิดจะเคลมน้องสาวของเขาเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่พอเล่นจนเบื่อก็เขี่ยทิ้ง 

ด้านมิราที่เห็นท่าทางจริงจังของคนรักก็รีบเข้ามาเกาะแขนแกร่งของเขาทันทีประหนึ่งอยากให้เขาใจเย็นๆ แม้จะงงกับอารมณ์ของคนรักและสิ่งที่เขาพูดกับพ่อของเธอก็ตาม

“กูรู้มึงไม่ต้องย้ำ กูรู้ว่ากูกำลังทำอะไรอยู่ มึงไม่ต้องกลัวหรอกไอ้วายุ กูจะไม่ทำให้มึงผิดหวัง” เดชาพูดสวนกลับไป น้ำเสียงและใบหน้าจริงจังเช่นกัน

เด็กสาวทั้งสองคนได้แต่ยืนงงกับบทสนทนาของคนตัวโตทั้งสอง เหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าผู้ใหญ่ทั้งสองสื่ออะไรกัน

“ไปกันเถอะหนูพาย เดี๋ยวพ่อไปส่งที่คอนโด” เดชาหันมาพูดกับสาวน้อยของเขา พลางเดินมาจับข้อมือเล็กให้เดินไปกับเขา แต่ทว่าเธอดันขืนตัวเอาไว้

“เอ่อ... ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ เดี๋ยวหนูให้พี่วายุไปส่งก็ได้” พระพายพอจะดูออกว่าพี่ชายของเธอไม่อยากให้เธอไปกับคนอายุมาก ถึงเธอจะยังงงอยู่เพราะไม่เข้าใจผู้ใหญ่ทั้งสองก็ตาม แต่กระนั้นความสบายใจของพี่ชายก็ต้องมาก่อน เพราะเธอเคารพรักและแคร์พี่ชายของเธอมาก...