ตอนที่4 เจอกันอีกครั้ง

หลายวันต่อมา

หลังจากการสอบเข้ามหาลัยได้เสร็จสิ้นไป วันนี้เด็กสาวทั้งสองคนหรือพระพายกับมิราก็ได้นัดกันว่าจะมาทำขนมที่บ้านของมิรา ซึ่งระหว่างทางจากคอนโดของพระพายไปบ้านของมิราก็ต้องผ่านห้างสรรพสินค้า พระพายจึงอาสาที่จะซื้อวัตถุดิบในการทำขนมไปเอง

วันนี้พระพายแต่งตัวด้วยชุดเดรสกระโปรงสั้นสีขาวแขนตุ๊กตา ความสั้นของกระโปรงถือว่าสั้นมาก แต่ด้วยความที่เธอเป็นคนตัวเล็กจึงใส่ออกมาได้ดูน่ารักและแอบเซ็กซี่เบาๆ ไม่ได้โป๊จนเกินไป ส่วนช่วงบนก็เรียบร้อยดีเพราะว่าเป็นชุดเดรสแขนตุ๊กตา เธอแต่งหน้าอ่อนๆตามสไตล์เด็กวัยใส รวบผมเป็นห่างมา สะพายกระเป๋าข้างใบเล็กสีครีม ใส่ร้องเท้าผ้าใบผู้หญิงสีขาว รวมๆแล้วเธอแต่งตัวออกมาได้น่ารักสมวัย

เวลา 13:10 น.

ขณะนี้พระพายกำลังยืนรอรถแท็กซี่อยู่หน้าคอนโดเพื่อที่จะไปบ้านของมิราโดยเผื่อเวลาแวะห้างสรรพสินค้าก่อน เพื่อที่จะซื้อวัตถุดิบในการทำขนม ซึ่งระยะหลายวันที่ผ่านมานี้ พระพายก็ยังไม่รู้ตัวว่ามีคนคอยตามดูเธออยู่ตลอด เธอยังคงใช้ชีวิตตามปกติในทุกๆวัน...

ทว่าในขณะที่ยืนรอรถแท็กซี่อยู่บนฟุตบาท จู่ๆก็มีรถตู้คันหรูสีดำขับเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทตรงหน้าเธอ

"รถใคร ทำไมคุ้นจัง" เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆด้วยความสงสัยในความคุ้นตาของรถคันนี้

ขณะเดียวกันประตูรถฝั่งตรงข้ามคนขับก็ถูกเปิดออกด้วยชายชุดดำทั้งชุด จากนั้นชายคนดังกล่าวก็ลงจากรถแล้วเดินไปเปิดประตูรถตรงที่นั่งด้านหลัง จึงทำให้เห็นคนที่นั่งอยู่ข้างใน

"คุณลุง" เสียงหวานเอ่ยเรียกคล้ายกับตกใจเพราะไม่คิดว่าจะเป็นเขา

ด้านคนอายุมากที่นั่งอยู่ในรถตู้จึงลงจากรถแล้วเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเด็กสาว

"สวัสดีค่ะคุณลุง" พระพายรีบดึงสติกลับมา แล้วเอ่ยสวัสดีพร้อมพนมสองมือน้อยๆไหว้คนอายุมากตรงหน้าไปทันที

"สวัสดีครับ พ่อเคยบอกไปแล้วหนิครับว่าให้เรียกพ่อว่าพ่อเดย์" เดชายกมือรับไหว้เด็กสาวแล้วพูดประหนึ่งเตือนเธอ พลางลอบมองเด็กสาวไปทั้งตัวด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

"เอ่อ..." พระพายพูดไม่ออกตอบไม่ถูก กลอกตาไปมา มีสีหน้ากระอักกระอ่วน มือบางสองข้างกำสายสะพายกระเป๋าไว้แน่น รู้สึกประหม่าขึ้นมาเสียดื้อๆ 

"แล้วนี่หนูพายกำลังจะไปไหนเหรอครับ" เมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางของเด็กสาว เดชาจึงเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกอึดอัดที่ต้องคุยกับเขา ใจจริงก็อยากรู้ด้วยว่าเด็กสาวกำลังจะไปไหน

"หนูกำลังจะไปบ้านคุณ เอ่อ บ้านพ่อเดย์นั่นแหละค่ะ หนูกับมิราเรานัดทำขนมกันค่ะ" เกือบจะเผลอหลุดปากเรียกเขาว่าคุณลุง ทว่าก็นึกขึ้นมาได้ทันจึงเรียกเขาอย่างที่เขาบอกให้เรียก

"ดีเลย งั้นไปกับพ่อก็ได้ พ่อกำลังจะกลับบ้านพอดี" สำหรับเขาตอนนี้อะไรๆมันก็ดีไปหมด ทั้งเรื่องที่เด็กสาวจะไปบ้านเขาและเรื่องที่เธอเรียกเขาอย่างที่เขาอยากให้เรียก แต่ทว่าใจจริงก็ตั้งใจจะพาเด็กสาวขึ้นรถไปกับเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เพราะไม่ว่าเธอจะไปไหนเขาก็พาไปได้หมด

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูต้องแวะซื้อวัตถุดิบทำขนมที่ห้างด้วย เดี๋ยวจะเสียเวลาพ่อเดย์เปล่าๆ" พระพายปฏิเสธออกไปเพราะรู้สึกเกรงใจและใจจริงก็ไม่อยากไปกับเขาด้วย เพราะแค่นี้เธอก็ทำตัวไม่ถูกจะแย่อยู่แล้ว ถ้าเกิดขึ้นรถไปกับเขามีหวังเธอคงประหม่าหนักกว่าเดิม

"หนูดูอึดอัดนะเวลาคุณกับพ่อ หนูไม่ชอบอะไรในตัวพ่อรึเปล่า หรือว่ารังเกียจพ่อ" เขานึกไม่ชอบใจเท่าไหร่กับปฏิกิริยาท่าทางของเด็กสาวที่ปฏิบัติต่อเขา จึงอดไม่ได้ที่จะพูดออกไปแบบนั้น

"เปล่านะคะ หนูจะรังเกียจพ่อเดย์ทำไม" พระพายรีบส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวัน เพราะเธอไม่ได้รังเกียจอะไรเขาเลยสักนิด

"ถ้าไม่ได้รังเกียจก็ขึ้นรถไปกับพ่อ เวลาคุยกับพ่อก็ทำตัวตามสบายไม่ต้องเกร็ง เข้าใจไหมครับ" ไม่พูดเปล่ามือก็ถึงด้วย เขายกมือหนาข้างหนึ่งขึ้นมาลูบศีรษะเล็กเบาๆอย่างอ่อนโยนเพราะอยากให้เธอผ่อนคลาย แต่การกระทำของเขากลับทำให้เด็กสาวสะดุ้งและเกร็งหนักกว่าเดิม แต่เพียงครู่หนึ่งเธอก็ค่อยๆผ่อนคลายและยิ้มบางๆให้เขา เพราะสัมผัสที่อ่อนโยนของคนอายุมากมันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"เข้าใจค่ะ" เมื่อเริ่มผ่อนคลายก็เอ่ยตอบคนอายุมากไปทันที ถึงแม้ว่าจะตอบช้าไปหน่อยก็ตาม

"ดีมากครับคนเก่ง งั้นเราก็ไปกันเถอะ" ปากพูดแต่มือไม้ไปไวกว่าคำพูด คนอายุมากทำเนียนคว้าเอวบางของเด็กสาวแล้วพาเธอเดินไปขึ้นรถ

ขณะเดียวกันพระพายเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือหนาที่โอบเอวของเธอ แต่เมื่อเห็นเขาเมินเฉยทำตัวปกติไม่ได้สนใจอะไรกับการที่มาถึงเนื้อถึงตัวเธอ เธอก็ไม่อยากคิดมากอะไร ปล่อยให้คนอายุมากโอบเอวจนกระทั่งเขาพาเธอเข้ามาในรถ เขาจึงปล่อยมือออกจากเอวบางของเธอ...