Chapter 3 | คำพูดคำจา

ตาผู้ใหญ่บ้านไม่พูดอะไร ทำเพียงแค่มองฉันด้วยความระเหี่ยใจเท่านั้น แต่รู้ไหมว่าสายตาของเขาน่ะมันด่าฉันเจ็บยิ่งกว่าอะไรอีก

เหมือนเขากำลังใช้มันพูดออกมาว่า...ยัยตัวปัญหา ตัวภาระ ตัวน่ารำคาญ!

“ได้ไหม...คะ?”

“เฮ้อ!” ไม่มีคำตอบ มีแต่เสียงถอนหายใจกลับมา พลันเรือนร่างสูงกำยำที่แขนเต็มไปด้วยรอยสักก็หมุนตัวเดินเข้าไปในบ้านฉันดื้อๆเสียอย่างนั้น

จะหาอะไรให้กินได้ไหมก็ไม่บอก ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้ใหญ่บ้านที่นี่นะ ฉันเอาเก้าอี้คุณยายฟาดหัวให้แตกไปแล้ว!

“มีไฟแช็กไหม”

“อ๋อ มีค่ะ” ฉันขานตอบด้วยความงุนงง ก่อนจะรีบวิ่งไปหยิบไฟแช็กที่ใช่จุดตะเกียงไฟให้อีกฝ่าย

ตาผู้ใหญ่บ้านรับไป จากนั้นเขาก็เริ่มก่อไฟที่เตาถ่านด้วยความชำนาญทันที อันที่จริงน่ะฉันก็พอมีของทำกินอยู่บ้างนะ แต่นิดเดียวจริงๆ ติดแค่...ฉันใช้อุปกรณ์ที่มีอยู่ในบ้านตอนนี้ไม่เป็นเลย

ใช่ ฉันทำขนมเป็น ทำอร่อยมาก แต่ว่าฉันใช้แต่เตาแก๊สทำไง แล้วที่บ้านคุณย่าก็มีแต่เตาถ่าน เกิดฉันทะลึ่งก่อไฟแบบงูๆปลาๆขึ้นมา ไม่ไหม้ทั้งหมู่บ้านเลยเหรอ!?

“ที่นี่พอจะมีอะไรให้ทำกินไหม สักอย่างน่ะ หรือว่าชีวิตเธอมันไม่มีอะไรเลย” ประโยคห้วนๆไร้หางเสียงเอ่ยถามอีกครั้ง และยังคงแอบจิกกัดฉันในรูปประโยคนั้นด้วย

“มีค่ะ ป้าบ้านข้างๆเนี่ยเขาให้ไข่มา”

“ไหนล่ะ เธอยืนมองฉันไข่มันจะลอยมาไหม”

“เอ้า จะเอาก็บอกดีๆดิคุณ นั่นปากเหรอคะ?”ขนาดฉันไม่ชอบขี้หน้าเขาฉันยังคะ ขา ทุกคำเลย

ตาผู้ใหญ่บ้านมองดุ ฉันไม่ได้กลัวเขานะ แต่กลัวอดข้าวมากกว่าก็เลยรีบเดินไปเอาไข่ไก่ที่ป้าใจดีให้มาสองใบ

ร่างสูงรับไข่ไก่ไปก็หน้ากลุ้มใจเล็กน้อย

“ทำไมคะ ทำไม่เป็นเหรอคุณ?”

“ฉันไม่ได้บื้อเหมือนเธอ”

“เอ้า” แทนที่จะตอบดีๆ กวนตีนฉันซะงั้น

ฉันล่ะอยากรู้จริงๆเลยนะว่าชาวบ้านคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงได้เลือกตานี่มาเป็นผู้ใหญ่บ้านได้ ปากก็อย่างนี้ การกระทำก็อย่างนั้น

ตาผู้ใหญ่บ้านไม่พูดอะไรมากอีกเช่นเคย เขาเดินดุ่มๆถือไฟฉายออกไปด้านหลังบ้าน ก่อนจะกลับมาพร้อมกับใบตองสองใบ แล้วมานั่งทำกระทงเล็กๆเพื่อทำอะไรสักอย่างให้ฉันทาน

ฉันไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไร ได้แต่นั่งมองตบยุงรอกินไปเท่านั้น กระทั่งเริ่มเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

“ไข่ป่ามเหรอคะ?” ฉันถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ฉันเคยกินนะ เหมือนว่า...พี่นับสิบจะเคยทำให้ฉันกินน่ะ แต่มันก็สิบกว่าปีแล้วไง อะไรหลายๆอย่างมันก็เลือนลางไปบ้าง

“ไม่ได้โง่นี่”

“เอ้าคุณ นี่คุณด่าฉันอีกแล้วนะคะ ฉันไปเหยียบตีนคุณหรือไงเนี่ย คุณถึงดูแค้นฝังหุ่นฉันจัง” ฉันเริ่มโวยบ้าง เรื่องไรจะยอมเป็นจำเลยฝ่ายเดียวล่ะ

“เธอไม่ได้เหยียบตีนฉัน ถึงเหยียบก็ไม่รู้สึก ตัวเล็กกว่าไอ้เตี้ยอีก”

“ไอ้เตี้ย คืออะไรคะ?” ฉันถามด้วยความสงสัย ก่อนที่คำตอบนั้นจะทำให้ฉันเกือบจะทนไม่ไหว

“หมา”

“นี่คุณ...” เอาคนสวยๆอย่างฉันไปเทียบกับหมาเหรอ?

“อะ กินซะ จะได้หยุดพูด ชีวิตเธอนี่นอกจากเป็นภาระฉันกับพูดมากแล้วทำอะไรเป็นบ้างฮะ”

“นี่ขนาดเพิ่งเจอกันนะคะ คุณยังว่าฉันฉอดๆขนาดนี้เลยอะ เดี๋ยวค่อยพูดใหม่ รอฉันอิ่มก่อนนะคะ” ใจฉันก็อยากจะลับฝีปากกับเขาอยู่นะ แต่ตอนนี้ขออิ่มท้องก่อน พลังงานใกล้หมดแล้ว

ฉันหยิบกระทงไข่ป่ามมามองด้วยความปลื้มปริ่ม ในที่สุดก็มีอาหารตกถึงท้องฉันแล้วสินะ ก่อนจะอ้าปากลิ้มรสชาติของมันด้วยความอร่อย

ไข่ป่ามเป็นเมนูง่ายๆ...มั้ง ก็ฉันเห็นเขาทำมันง่ายอะ แค่ตีไข่ให้แตก เอาเกลือป่นที่หลงเหลือในบ้านโรยนิดหน่อย มันก็ออกมาหอม อร่อย และอิ่มท้องซะแล้ว

“เป็นไง”

“อร่อยมากคุณ อร่อยเหมือนที่ฉันเคยกินตอนเด็กๆเลยอะ”

“งั้นเหรอ?” ตาผู้ใหญ่บ้านพูดแค่นั้น ก่อนจะนั่งมองฉันเพลิดเพลินกับไข่ป่ามต่อไป กระทั่งฉันซัดหมดเกลี้ยงทั้งสองกระทง

โชคดีนะเนี่ยที่ฉันมีน้ำติดมาอีกขวดหนึ่ง ไม่งั้นไข่ป่ามติดคอตายพอดี

“อิ่มแล้วใช่ไหม ฉันจะได้กลับ”

“เดี๋ยวสิคะ คุณจะรีบไปไหนอะ อยู่ให้ฉันตอบแทนคุณก่อนสิ”

“ทีตอนฉันมาไม่เห็นเธออยากจะต้อนรับ” คำตอบของตาผู้ใหญ่บ้านแอบทำฉันหน้าชาเหมือนกันนะ

ตอนนั้นมันรู้สึกไม่ปลอดภัยนี่นา แต่ตอนนี้ฉันสำนึกผิดแล้วไง แล้วก็ซาบซึ้งในน้ำใจเขาด้วย

“เธอจะเอาอะไรอีก”

“ให้ฉันได้ตอบแทนคุณเถอะนะ”

“เธอมีอะไรตอบแทนฉัน?”

“กินเบียร์กันไหมคะ ฉันเลี้ยง”

ตาผู้ใหญ่บ้านถึงกับกลอกตามองบนใส่ฉัน ทำไมอะ ก็แค่เลี้ยงเบียร์เอง เวลาเพื่อนผู้ชายฉันมันช่วยอะไรฉันทีไร ก็ให้เลี้ยงตลอดอะ

“เฮ้อ...”

“อะไรอะคุณ”

“ปั่นลงไปประมาณครึ่งกิโล ร้านลุงหมายเปิดอยู่”

“มีร้านค้าด้วยเหรอคะ?”

“มี”

“เอ้า! แล้วทำไมคุณไม่บอกฉันอะ” ปล่อยให้ฉันนั่งหิวอยู่ได้ตั้งนาน

อีกฝ่ายไม่ตอบอะไร ไหวไหล่ไม่สนใจฉันด้วย แถมยังทิ้งตัวนั่งรอกินเบียร์จากฉันอีกต่างหาก

ให้มันได้แบบนี้สิ!

“งั้นรอฉันก่อนนะ ฉันซิ่งจักรยานไปแป๊บเดียวค่ะ”