Chapter 5 | นับ..สิบ

Chapter 5

นับ..สิบ

หลายวันผ่านไป...

ตอนนี้แผนการทำร้านขนมของฉันเป็นไปด้วยดีมากๆ พื้นที่บ้านของคุณยายบางส่วนกำลังถูกช่างรีโนเวททำใหม่ให้เหมาะสำหรับการเปิดร้านขนม ซึ่งฉันมั่นใจเลยนะว่ามันจะต้องออกมาดีมากๆ

ร้านของฉันจะต้องเป็นแหล่งเช็คอินอีกที่สำหรับนักท่องเที่ยวที่มาหมู่บ้านนี้แน่นอน!

“นี่คือรายการสินค้าที่ทางผมสั่งมาในสัปดาห์นี้ครับ” ยืนชื่นชมผลงานที่ใกล้จะเป็นรูปเป็นร่างของตัวเองไม่ทันไร หัวหน้าทีมช่างที่มารีโนเวทก็เอาบิลที่ซื้อของมาให้

ฉันรับมันมาตรวจเช็คอย่างรอบคอบ ว่ามีรายการไหนเกินมาไหม หรือมีอะไรขาดบ้าง จะได้ไม่มีปัญหาตอนทำงบบัญชี

“เรียบร้อยถูกต้องไหมครับ?”

“เรียบร้อยค่ะ ช่างคะ อีกประมาณกี่วันเหรอคะถึงจะเสร็จร้อยเปอร์เซ็นต์ ตามกำหนดไหมคะ?” เพราะถ้าตามกำหนดฉันจะได้เตรียมข้าวของเปิดร้านรอท่า

“ทันครับ”

“ขอบคุณนะคะ” ฉันยิ้มหวานขอบคุณช่างไปหนึ่งครั้ง ก่อนจะกลับมายืนกอดอกทอดสายตามองหน้าร้านที่ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์ของตัวเอง

จะว่าไป นี่ก็เริ่มร้อนแล้วด้วยแฮะ ทีมช่างที่ทำงานตากแดดตากลมก็น่าจะเหนื่อย งั้นฉันต้องไปหาอะไรให้ทานเพื่อเติมพลังหน่อยแล้วกัน

“ฝากด้วยนะคะช่าง” ฉันตะโกนบอกไว้ ก่อนจะคว้าจักรยานที่ตาผู้ใหญ่บ้านนั้นเอามาให้ใช้เพื่อปั่นไปยังร้านค้าที่อยู่ระแวงอยู่

จะว่าไปตั้งแต่เกิดเหตุการณ์วันนั้น ฉันก็ยังไม่เห็นหน้าตานั่นเหมือนกันนะ ไม่รู้ป่านนี้ช็อกจนกลัวฉันไปแล้วหรือเปล่าก็ไม่รู้ ถึงไม่แวะมาเลย แต่เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะถ้าเขามาจริงๆ ฉันก็ไม่รู้จะต้องทำตัวยังไง

“ป้าจ๊ะ แถวนี้มีร้านค้าอีกไหมจ๊ะ แบบว่าขายน้ำ ขายขนม ขายของใช้ร้านใหญ่ๆน่ะจ๊ะ” ฉันจอดจักรยานเอ่ยถามป้าที่อยู่แถวนี้ เพราะร้านที่ฉันเคยแวะไปซื้อเบียร์คืนนั้นของค่อนข้างมีน้อยมาก

“อ๋อ มีจ้ะลูก หนูปั่นลงเนินนี้ไปนะ ไม่ไกลก็เจอ มีธงสีสวยๆปักอยู่หน้าบ้านน่ะจ๊ะ”

“ขอบคุณน่ะจ๊ะ” ฉันว่าพลางส่งยิ้มหวานไปให้ป้าแก ก่อนจะหันหน้าจักรยานปั่นลงเนินไปตามที่แกบอก

ระยะทางมันก็ไม่ได้ไกลอะไรมากมาย แต่เพราะถนนที่หมู่บ้านนี้มันเป็นทางขึ้นเขาลงเขา เวลาปั่นก็เลยเหนื่อยเป็นพิเศษ เดี๋ยวก็เนิน เดี๋ยวก็ลงเนิน เหมือนเล่นรถไฟเหาะไม่มีผิด!

ฉันปั่นมาสักพักก็เจอร้านค้าที่ว่า แต่น่าแปลกที่ไม่ได้อยู่ใกล้ถนนเลย เหมือนเปิดเอาไว้ให้ชาวบ้านที่นี่ซื้อมากกว่า ร้านก็ใช้ แต่ฉันกลับไม่เห็นพ่อค้าเลยสักคน

“มีคนอยู่ไหมเนี่ย” ฉันจอดจักรยานเอาไว้ ก่อนจะเดินเข้ามาสำรวจด้านใน

“พ่อค้าคะ มีคนอยู่ไหมคะ ฉันจะมาซื้อของค่ะ!”

เงียบ ไม่มีเสียงใดตอบกลับมาทั้งสิ้น

หรือว่าฉันจะยังเรียกไม่ดังพอ พ่อค้าอาจจะเป็นลุงแก่ๆหูตึงก็ได้

“พ่อค้าคะ ฉันมาซื้อของค่ะ! มีใครอยู่ไหมคะ!พ่อค้าคะ พ่อค้-”

“เธอจะส่งเสียงดังอะไรขนาดนั้น กลัวคนไม่รู้หรือไงว่ามาซื้อของ”

เฮือก!

เสียงของผู้มาใหม่ทำฉันสะดุ้งเฮือกตกใจ ขนลุกชันไปทั้งตัว เพราะเสียงที่ว่ามันคือเสียงของ...

“ผะ ผู้ใหญ่บ้าน”

บุคคลที่ฉันไม่อยากเจอหน้าด้วยมากที่สุดน่ะสิ!

“ใช่ ผมเอง เธอมีอะไร” ตาผู้ใหญ่บ้านตอบกลับฉันนิ่งๆ ไม่ได้แสดงความเขินอายถึงเรื่องคืนนั้นออกมา แต่ฉันนี่สิ ลนลานไม่กล้าสู้หน้าอีกฝ่ายซะงั้น

“อะ เอ่อ...เจ้าของร้านอยู่ไหมคะ คือว่าฉันจะมาซื้อของน่ะค่ะ” ฉันเอ่ยถามเขา ทว่าถามแค่ปากนะ ส่วนสายตาก็มองฟ้าบ้าง มองจักรยานบ้าง

ฉันมองทุกอย่างอะที่ไม่ใช่หน้าเขา!

ขนาดเห็นหน้าแวบๆ ภาพคืนนั้นมันยังย้อนกลับมาเล่นงานฉันเลย

“จะมาหาเจ้าของร้านทำไม?”

“ฉันจะมาซื้อของน่ะค่ะ”

“ซื้ออะไร”

“ก็หลายอย่างค่ะ ของใช้ ของกิน อะไรทำนองนั่นน่ะค่ะ” ฉันเอ่ยตอบไป ก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปในร้านเพื่อหาเจ้าของร้านที่ว่า แต่ป่านนี้ก็ยังไม่โผล่หัวออกมา

“เฮ้อ หายไปไหนนะ จะขายไหมเนี่ย”

“ไม่ได้หาย เจ้าของร้านยังไงอยู่”

“แล้วไหนล่ะคะ?”

“นี่ ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้”

“ฮะ!” ฉันอุทานเสียงหลงทันทีที่ได้ยิน

เจ้าของร้านที่ว่าคือตาผู้ใหญ่บ้านเนี่ยนะ นี่งานผู้ใหญ่บ้านมันว่างมากหรือไง ถึงได้มาเปิดร้านขายของได้อีกเนี่ย

“ใช่ ฉันนี่แหละเจ้าของร้าน เธอจะทำไม”

“ก็ไม่ทำไมหรอกค่ะ ถ้าจะขายก็อยู่ร้านหน่อยสิคุณ คนจะมาซื้อของ”

“ก็ฉันยุ่ง” อีกฝ่ายตอบกลับมานิ่งๆ ก่อนจะเสนอหนทางแก้ปัญหาที่ฉันไม่ได้ขอมาให้ ซึ่งฉันก็ดันรับไว้อีก “งั้นเอางี้ เอาเบอร์ฉันไปล่ะกัน ถ้าวันไหนมาแล้วไม่เจอจะได้โทรตามได้”

“มันจะดีเหรอคะ?”

“คนที่นี่มีเบอร์ฉันหมดแหละ”

เจอคำตอบนี้เขาไปฉันก็ไม่ขัด ยอมยื่นมือถือให้อีกฝ่ายเมมเบอร์ให้ เพราะฉันก็ไม่ได้อยากปั่นจักรยานมาเสียเที่ยวหรอกนะ

“อะนี่เบอร์ฉัน”

“ขอบคุณค่ะ” ฉันว่าแล้วก็รับมือถือมา แม้ตอนนี้จะยังรู้สึกอายถึงสิ่งที่ตัวเองกระทำไปอยู่ก็ตาม แต่ว่า... “คุณจะให้ฉันเมมชื่อไว้ว่าอะไรดีคะ ผู้ใหญ่บ้านงี้เหรอคะ”

เพราะตั้งแต่ฉันมานี่ ฉันยังไม่รู้ชื่อเขาเลยว่าชื่ออะไร เอาแต่เรียกผู้ใหญ่บ้านอยู่ได้ แถมฉันเองก็แอบอยากรู้ชื่อคุณเขาเหมือนกัน

อีกฝ่ายกระตุกยิ้มมุมปาก แววตาดุฉายความเจ้าเล่ห์ออกมา ก้านนิ้วยาวจิ้มที่หน้าจอมือถือสองสามครั้ง ก่อนจะบอกชื่อตัวเองออกมาจนฉันเกือบหยุดหายใจ

“นับสิบ เมมไว้ว่านับสิบ”

นับสิบงั้นเหรอ...