LOGINShare
Chapter 2 | หิว
Last Updated:
2025-12-12 16:50:42Chapter 2
หิว “ขอบคุณนะคะ คุณผู้ใหญ่บ้าน” ถึงฉันจะรู้สึกไม่ถูกชะตาตาผู้ใหญ่บ้านหน้าดุนี้มากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่ได้ไร้มารยาทจะไม่รู้จักขอบคุณเขาหรอกนะ ฉันยกมือไหว้เขา ก่อนจะรีบเดินออกมา โดยไม่ได้สนใจคำทักทายอะไรนั่นอีก เพราะยิ่งหยิบยกเอามาคิด ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่า... มันแปลกๆ น่าขนลุกชอบกลแฮะ! ฉันลากสังขารกลับมาที่บ้านคุณยายอีกครั้ง ตอนนี้เย็นมากแล้ว นักท่องเที่ยวก็กลับที่พักกันหมด ร้านค้าก็เริ่มทยอยปิด ฉันเลยต้องรีบเร่งทำความสะอาด ก่อนที่จะเย็นและเงียบเหงาไปมากกว่านี้ “แค่ก! แค่ก!” เปิดเข้ามาฉันถึงกับไอเพราะสำลักฝุ่น เนื่องจากคุณยายไม่ได้อยู่ที่นี่นานแล้ว และก็ไม่ได้จ้างคนมาเก็บกวาดทำความสะอาดด้วย สภาพบ้านก็เลยเละเทะมากเป็นธรรมดา ทั้งฝุ่น ทั้งหยากไย่เต็มไปหมด “เจองานหินซะแล้วสิยัยริน” แต่เป็นไงเป็นกัน สู้เขา! ฉันตั้งสติ เริ่มคิดวางแผนทำความสะอาดไปทีละจุด ถึงบ้านจะค่อนข้างเก่าเพราะไม่ได้รับความดูแลไปบ้าง ทว่าโครงสร้างยังคงแข็งแรงอยู่ อาจจะต้องปัด กวาด เช็ด ถู แล้วก็รีโนเวทให้ดูทันสมัยเหมาะกับร้านขนมไทยขึ้นมาเท่านั้นเอง ลำพังทำความสะอาดฉันไม่ย่อท้อหรอกนะ แต่ว่า... แปะ! “...” ไม่มีไฟฟ้านี่สิ ฉันลองเปิดสวิตช์ไฟทำงานดู แต่ก็ไร้วี่แววแสงสว่าง ตอนนี้ทั้งบ้านของคุณยายเหลือเพียงแค่ตะเกียงไฟสี่ห้าดวงให้ฉันจุดเท่านั้น ยิ่งมืดลงเท่าไร รอบกายของฉันก็ยิ่งเงียบวังเวงขึ้น ก็ตามประสาชาวชนบทนั่นแหละ พอค่ำแล้วก็ปิดไฟนอนกันหมด เหลือแต่ฉันที่ยังนั่งออกแบบร้านขนมไทยภายใต้แสงตะเกียงนี้คนเดียว “แล้วก็เพิ่มระเบียงตรงนี้นิดนึงดีกว่า ส่วนตรงนี้ก็มีดอกไม้ ตรงนี้ต้นไม้สักนิดนึง ส่วนตรงนี้ก็เป็นที่นั่งไว้ให้ลูกค้า” ฉันสเก็ตภาพไปก็นึกถึงร้านขนมที่กำลังจะมีชีวิตขึ้นมาไปด้วย การกลับมาอยู่ในชนบทมันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด อาจจะเงียบเหงาบ้าง เพราะขาดแสง สี เสียง แต่ฉันก็ชอบนะ มีธรรมชาติ พอมืดลงก็ได้ยินเสียงสัตว์ตัวน้อยๆออกมาส่งเสียงจนดังเซ็งแซ่ ดีกว่าเสียงรถไฟฟ้าไม่ก็มอเตอร์ไซต์ตั้งเยอะ ทุกอย่างมันดีไปหมด กระทั่ง... แกร๊ก! แกร๊ก! มีเสียงดังก๊อกแก๊กมาจากด้านหน้าบ้านที่ฉันเพิ่งปิดประตูไปได้ไม่นาน ตอนแรกฉันว่าจะเอ่ยปากทัก แต่ก็นึกขึ้นมาได้ ว่าเวลาเราได้ยินเสียงอะไรห้ามทัก เพราะเดี๋ยว...ผีมันจะตาม “ฮื่อออ” คิดแล้วขนแขนฉันก็แสตนอัพ! เพิ่งมาถึงคืนแรกก็จะเล่นกันเลยเหรอเนี่ย อย่าบอกนะว่าคิวถัดไปในสายพี่โจ๊กของรายการเดอะก๊าสจะเป็นฉันน่ะ “พุทโธ ธัมโม สังโฆ...” นาทีนี้ฉันคิดอะไรไม่ออก นอกจากยกมือขึ้นสวดมนตร์งูๆปลาๆไปคนเดียว กระทั่งเสียงนั้นมันชัดขึ้นทุกที ก๊อก! แกร๊ก! ก๊อกแกร๊ก! นอกจากเสียงนั่นแล้วก็ยังมีเสียงฝีเท้าเดินย่ำไปย่ำมาอีก หรืออาจจะไม่ใช่ผี แต่เป็นขโมย ฉิบหายตายห่ายิ่งกว่าเก่าซะอีก! “ตั้งสตินะนิริน ตั้งสติไว้….” ฉันพยายามบอกตัวเอง ก่อนจะค่อยๆย่องไปยืนส่องรูตามหน้าประตูดู เงาดำตะคลุมสูงใหญ่กำลังก้มๆเงยๆอยู่หน้าแถวหน้าบ้านฉันจริงด้วย ฉันยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไร เลยค่อยๆย่องเบาไปดูใกล้ๆยิ่งกว่านี้ กระทั่งมั่นใจว่าใช่ขโมยแน่ๆ “กรี๊ดดด ขโม- อุ๊บบ!” ฉันแหกปากส่งเสียงให้ชาวบ้านมาช่วยไม่ทันไร ปากก็ถูกมือหนาหยาบๆตะปบหมับเข้ามา ก่อนจะตามมาด้วยร่างสูงบึกบึนของใครบางคน หรือว่าเขาจะปล้ำฉัน ตายแล้ว ยิ่งสวยๆอยู่ด้วยสิเรา แต่ก่อนที่ฉันจะฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้ อีกฝ่ายก็ส่งเสียงออกมาเสียก่อน “ชู่ววว เธอจะส่งเสียงดังทำไมฮะ ชาวบ้านเขาแตกตื่นพอดี” “อู้ใอ่!” ฉันอู้อี้อยู่ในลำคอ อีกฝ่ายพยักหน้า ก่อนจะผละฝ่ามือออกไป พอรู้ว่าเป็นใครฉันก็ค่อยโล่งใจขึ้นหน่อย “ฉันเอง เธอจะส่งเสียงทำไม?” “โอ๊ยย คุณบ้าปะเนี่ย มาทำอะไรลับๆล่อๆบ้านฉันคะ จะไม่ให้เสียงดังคิดว่าโจรได้ไงอะคุณ?” ฉันโวยลั่น อีกฝ่ายทำสีหน้าเบื่อหน่ายผสมกับหงุดหงิดเล็กน้อย แถมดุยิ่งกว่าเก่าเสียอีก “บ้านเธอมีอะไรให้ขโมย” “อ้าว นี่คุณ-” “ฉันเอาจักรยานมาให้ต่างหาก” เขาไม่รอให้ฉันพูดจบ เพียงแค่ฉันทำท่าอ้าปากจะเถียง ตาผู้ใหญ่บ้านจอมดุนี่ก็รีบพูดแทรกทันที “จักรยาน?” “ใช่ เธอคงไม่มีรถมีรา มีจักรยานไว้ถีบสักคันก็ยังดี” “อ๋อ...” “เอาไม่เอา?” “เอาสิคุณ เอา” ฉันรีบตอบ เมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะยกจักรยานคันนั้นกลับไป คนบ้าอะไร ดุได้ดุดี พูดจาก็ห้วน น้ำเสียงก็แข็ง ไม่รู้ว่าใครเลือกมาเป็นผู้ใหญ่บ้าน “อืม ถ้างั้นกลับล่ะ” “ดะ เดี๋ยวสิคุณ” คราวนี้กลายเป็นฉันที่รั้งเขาซะงั้น จะว่าไงดีล่ะ ฉันก็ไม่ได้อยากสนิทกับตานี่นักหรอก แต่สถานการณ์ตอนนี้มันคับขันจริงๆ ฉัน...หิว! ฉันมัวแต่ทำงานบ้านจนลืมกินข้าว ญาติที่นี่ก็ไม่มี แถมตอนนี้ก็มืดแล้วด้วย ร้านค้าก็ปิดหมด ถ้าฉันไม่ขอความช่วยเหลือจากเขา ฉันก็ไม่รู้จะขอจากใคร... “อะไร” “เอ่อ...คือ...” “อะไร จะเอ่อจะคืออีกนานไหม ถ้านานฉันจะกลับ” “เดี๋ยวสิ ฉันหิว” ฉันรีบบอกทันที “คุณพอจะมีอะไรให้ฉันกินไหมคะ คุณผู้ใหญ่บ้าน” โครกกก! เนี่ย หิวจนท้องร้องแล้วเนี่ย!
Latest chapter
พ่ายรักคุณผู้ใหญ่บ้าน Chapter 5 | นับ..สิบ
Chapter 5นับ..สิบหลายวันผ่านไป...ตอนนี้แผนการทำร้านขนมของฉันเป็นไปด้วยดีมากๆ พื้นที่บ้านของคุณยายบางส่วนกำลังถูกช่างรีโนเวททำใหม่ให้เหมาะสำหรับการเปิดร้านขนม ซึ่งฉันมั่นใจเลยนะว่ามันจะต้องออกมาดีมากๆ ร้านของฉันจะต้องเป็นแหล่งเช็คอินอีกที่สำหรับนักท่องเที่ยวที่มาหมู่บ้านนี้แน่นอน!“นี่คือรายการสินค้าที่ทางผมสั่งมาในสัปดาห์นี้ครับ” ยืนชื่นชมผลงานที่ใกล้จะเป็นรูปเป็นร่างของตัวเองไม่ทันไร หัวหน้าทีมช่างที่มารีโนเวทก็เอาบิลที่ซื้อของมาให้ ฉันรับมันมาตรวจเช็คอย่างรอบคอบ ว่ามีรายการไหนเกินมาไหม หรือมีอะไรขาดบ้าง จะได้ไม่มีปัญหาตอนทำงบบัญชี“เรียบร้อยถูกต้องไหมครับ?”“เรียบร้อยค่ะ ช่างคะ อีกประมาณกี่วันเหรอคะถึงจะเสร็จร้อยเปอร์เซ็นต์ ตามกำหนดไหมคะ?” เพราะถ้าตามกำหนดฉันจะได้เตรียมข้าวของเปิดร้านรอท่า “ทันครับ”“ขอบคุณนะคะ” ฉันยิ้มหวานขอบคุณช่างไปหนึ่งครั้ง ก่อนจะกลับมายืนกอดอกทอดสายตามองหน้าร้านที่ใกล้จะเสร็จสมบูรณ์ของตัวเองจะว่าไป นี่ก็เริ่มร้อนแล้วด้วยแฮะ ทีมช่างที่ทำงานตากแดดตากลมก็น่าจะเหนื่อย งั้นฉันต้องไปหาอะไรให้ทานเพื่อเติมพลังหน่อยแล้วกัน “ฝากด้วยนะคะช่าง” ฉันตะโกนบ
พ่ายรักคุณผู้ใหญ่บ้าน Chapter 4 ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์
“ฉันมาแล้วค่ะ! คุณผู้ใหญ่บ้าน” เสียงหวานส่งเสียงมาแต่ไกล ก่อนที่จักรยานจะถูกจอดหน้าบ้านด้วยซ้ำด้านคนนั่งรอก็ถอนหายใจหน่ายอก เขาไม่เข้าใจจริงๆว่าหญิงสาวจะร่าเริงสดใสอะไรนักหนา แล้วคิดยังไงมาชวนผู้ชายแปลกหน้าดื่มเบียร์เวลานี้ เขาล่ะอยากรู้ชะมัด ว่ายายนวลปล่อยหลานสาวโตมาแบบไหน ไว้ใจผู้ชายเกินไปไหม “นี่คุณ ฉันได้ของทานเล่นมาด้วยนะ ดื่มได้ตามสบายเลยค่ะ แต่เดี๋ยว ฉันเปิดให้ค่ะ” นิรินจัดการวางข้าวของมากมายลงที่พื้นบ้าน ก่อนจะคว้าขวดเบียร์เย็นๆขึ้นมา ตอนแรกคู่สนทนาก็งุนงงอยู่หรอกนะว่าเธอจะทำอะไร กระทั่งไฟแช็คถูกหยิบขึ้นมาใช้งานอีกครั้ง แล้วเธอก็จัดการใช้ก้นไฟแช็งัดเปิดฝาขวดเบียร์อย่างง่ายดาย ทำเอา ‘นับสิบ’ ตาค้างเลยทันทีไม่เจอกันสิบกว่าปี...เปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอวะ?“เต็มที่เลยค่ะ ขอบคุณนะคะที่ช่วย ทั้งเรื่องไข่ เรื่องจักรยาน”“ถามหน่อยนะ คิดไงชวนผู้ชายดื่มเบียร์”“ก็ไม่คิดไงค่ะ แค่อยากตอบแทน”“ด้วยเบียร์?” นับสิบถามย้ำ ซึ่งนิรินก็พยักหน้าตอบอย่างไม่คิดอะไรมากมายมันแปลกตรงไหน เพื่อนเธอนี่ชอบให้เลี้ยงเบียร์ตลอด บางครั้งยังไม่ทันช่วยอะไรเธอเลย บอกอยากได้เบียร์กระแทก
พ่ายรักคุณผู้ใหญ่บ้าน Chapter 3 | คำพูดคำจา
ตาผู้ใหญ่บ้านไม่พูดอะไร ทำเพียงแค่มองฉันด้วยความระเหี่ยใจเท่านั้น แต่รู้ไหมว่าสายตาของเขาน่ะมันด่าฉันเจ็บยิ่งกว่าอะไรอีก เหมือนเขากำลังใช้มันพูดออกมาว่า...ยัยตัวปัญหา ตัวภาระ ตัวน่ารำคาญ!“ได้ไหม...คะ?”“เฮ้อ!” ไม่มีคำตอบ มีแต่เสียงถอนหายใจกลับมา พลันเรือนร่างสูงกำยำที่แขนเต็มไปด้วยรอยสักก็หมุนตัวเดินเข้าไปในบ้านฉันดื้อๆเสียอย่างนั้นจะหาอะไรให้กินได้ไหมก็ไม่บอก ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้ใหญ่บ้านที่นี่นะ ฉันเอาเก้าอี้คุณยายฟาดหัวให้แตกไปแล้ว!“มีไฟแช็กไหม”“อ๋อ มีค่ะ” ฉันขานตอบด้วยความงุนงง ก่อนจะรีบวิ่งไปหยิบไฟแช็กที่ใช่จุดตะเกียงไฟให้อีกฝ่ายตาผู้ใหญ่บ้านรับไป จากนั้นเขาก็เริ่มก่อไฟที่เตาถ่านด้วยความชำนาญทันที อันที่จริงน่ะฉันก็พอมีของทำกินอยู่บ้างนะ แต่นิดเดียวจริงๆ ติดแค่...ฉันใช้อุปกรณ์ที่มีอยู่ในบ้านตอนนี้ไม่เป็นเลย ใช่ ฉันทำขนมเป็น ทำอร่อยมาก แต่ว่าฉันใช้แต่เตาแก๊สทำไง แล้วที่บ้านคุณย่าก็มีแต่เตาถ่าน เกิดฉันทะลึ่งก่อไฟแบบงูๆปลาๆขึ้นมา ไม่ไหม้ทั้งหมู่บ้านเลยเหรอ!?“ที่นี่พอจะมีอะไรให้ทำกินไหม สักอย่างน่ะ หรือว่าชีวิตเธอมันไม่มีอะไรเลย” ประโยคห้วนๆไร้หางเสียงเอ่ยถามอีกครั้ง แ
พ่ายรักคุณผู้ใหญ่บ้าน Chapter 2 | หิว
Chapter 2หิว“ขอบคุณนะคะ คุณผู้ใหญ่บ้าน”ถึงฉันจะรู้สึกไม่ถูกชะตาตาผู้ใหญ่บ้านหน้าดุนี้มากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่ได้ไร้มารยาทจะไม่รู้จักขอบคุณเขาหรอกนะฉันยกมือไหว้เขา ก่อนจะรีบเดินออกมา โดยไม่ได้สนใจคำทักทายอะไรนั่นอีก เพราะยิ่งหยิบยกเอามาคิด ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่า...มันแปลกๆน่าขนลุกชอบกลแฮะ!ฉันลากสังขารกลับมาที่บ้านคุณยายอีกครั้ง ตอนนี้เย็นมากแล้ว นักท่องเที่ยวก็กลับที่พักกันหมด ร้านค้าก็เริ่มทยอยปิด ฉันเลยต้องรีบเร่งทำความสะอาด ก่อนที่จะเย็นและเงียบเหงาไปมากกว่านี้“แค่ก! แค่ก!”เปิดเข้ามาฉันถึงกับไอเพราะสำลักฝุ่น เนื่องจากคุณยายไม่ได้อยู่ที่นี่นานแล้ว และก็ไม่ได้จ้างคนมาเก็บกวาดทำความสะอาดด้วย สภาพบ้านก็เลยเละเทะมากเป็นธรรมดา ทั้งฝุ่น ทั้งหยากไย่เต็มไปหมด “เจองานหินซะแล้วสิยัยริน” แต่เป็นไงเป็นกัน สู้เขา!ฉันตั้งสติ เริ่มคิดวางแผนทำความสะอาดไปทีละจุด ถึงบ้านจะค่อนข้างเก่าเพราะไม่ได้รับความดูแลไปบ้าง ทว่าโครงสร้างยังคงแข็งแรงอยู่ อาจจะต้องปัด กวาด เช็ด ถู แล้วก็รีโนเวทให้ดูทันสมัยเหมาะกับร้านขนมไทยขึ้นมาเท่านั้นเอง ลำพังทำความสะอาดฉันไม่ย่อท้อหรอกนะ แต่ว่า...แปะ!“...”
พ่ายรักคุณผู้ใหญ่บ้าน Chapter 1 | นับสิบ
ทุกคนคงมีสถานที่ในความทรงจำ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนเราก็ยังจำสถานที่นั้นได้ดีเสมอ ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้นค่ะ ฉันนิริน หญิงสาววัย27ปี ที่ตัดสินใจเดินทางกลับมายังบ้านเกิดของคุณย่าที่ฉันเคยอาศัยอยู่ที่นี่ ณ ช่วงเวลาหนึ่ง ก่อนจะกลับไปเรียนต่อในเมืองกรุง แต่ถึงจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่นั่นก็ทำให้ฉันได้พบกับ... ‘รักแรก’รักที่ฉันไม่เคยลืม แม้ว่าตอนนี้เวลามันจะผ่านมานานถึงสิบสองปีแล้วก็ตามพี่ชายใจดีผิวแทน บ้านอยู่ใกล้คุณย่า ผู้ชายที่อบอุ่น อ่อนโยน คอยดูแลช่วยเหลือฉันเสมอ ฉันยังจำภาพในวันที่หกล้มแล้ว ‘พี่นับสิบ’ แบกฉันขึ้นหลังได้อยู่เลย มันทั้งกว้าง ทั้งอบอุ่น รู้สึกปลอดภัยที่สุด “หวังว่าครั้งนี้รินจะได้เจอพี่อีกนะคะ พี่นับสิบ...”ฉันนั่งรถประจำทางเข้ามาเรื่อยๆ บางเส้นทางก็คุ้นตา บางเส้นก็ไม่ เพราะเมื่อก่อนที่นี่ไม่ได้เจริญขนาดนี้ นักท่องเที่ยวก็เข้ามาไม่ถึง ไม่คิดว่าเวลาแค่สิบสองปีจะทำให้พื้นที่ชนบทกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีผู้คนเดินทางมาชมธรรมชาติใกล้ตีนเขาได้มากขนาดนี้“แสดงว่าผู้นำท้องถิ่นที่นี่จะต้องเก่งมากแน่ๆเลยแฮะ”ไม่งั้นคงพาหมู่บ้านให้เจริญไม่ได้ขนาดนี้หรอก “นังหนูเอ๊
พ่ายรักคุณผู้ใหญ่บ้าน INTRO
ทุกคนเคยมีผู้ชายในฝันหรือคนในอุดมคติกันไหมคะ ถ้าคุณมี ฉันนิรินคนนี้ก็มีค่ะฉันชอบคนอบอุ่น สุขุม ใจดี มีอ้อมแขนที่แข็งแรงคอยปกป้องฉันเหมือนกับ...‘พี่นับสิบคะ ช่วยนิรินเก็บมะม่วงหน่อยได้ไหมคะ’พี่นับสิบ พี่ชายในหมู่บ้านที่ฉันรู้จักมาตั้งแต่เด็กๆ พี่นับสิบเป็นผู้ชายคนเดียวที่ฉันสนิทด้วยมาก เพราะอีกฝ่ายอยู่บ้านติดกับคุณยายของฉัน เขาเป็นคนพูดเพราะ ใจดี บนริมฝีปากจะแต่งแต้มรอยยิ้มที่อบอุ่นอยู่เสมอ ไม่ว่าฉันเดือดร้อนเรื่องอะไร มีปัญหาที่ไหนเข้ามา พี่นับสิบก็จะเป็นคนแรกที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเสมอ ไม่ว่าจะตอนที่ฉันปั่นจักรยานแล้วรถล้มครั้งแรก‘โอ๊ยยย เจ็บจัง’‘มาครับนิริน พี่ช่วยนะ ค่อยๆลุกนะครับ’‘นิรินไม่อยากหัดปั่นแล้วค่ะ’‘ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพี่ช่วยประคองไว้ให้ครับ’ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ฉันสอบตกได้คะแนนแย่ที่สุด แล้วกลัวพ่อกับแม่ดุ ฉันก็ได้พี่นับสิบมาปลอบ‘ฮือออ คะแนนนิรินแย่มากเลยค่ะ พ่อแม่จะต้องเสียใจมากๆเลยค่ะ’‘โอ๋ๆนะครับนิริน แค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอก นิรินทำเต็มที่แล้วนะ พ่อกับแม่ไม่ว่านิรินแน่นอนครับ’หรือว่าจะเป็นตอนที่ฉันโดนเด็กผู้ชายแถวบ้านกลั่นแกล้ง ฉันก็มีฮีโร่ที่ชื่อว่าพี
You may also like
