Chapter 1 | นับสิบ

ทุกคนคงมีสถานที่ในความทรงจำ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนเราก็ยังจำสถานที่นั้นได้ดีเสมอ ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้นค่ะ

ฉันนิริน หญิงสาววัย27ปี ที่ตัดสินใจเดินทางกลับมายังบ้านเกิดของคุณย่าที่ฉันเคยอาศัยอยู่ที่นี่ ณ ช่วงเวลาหนึ่ง ก่อนจะกลับไปเรียนต่อในเมืองกรุง แต่ถึงจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่นั่นก็ทำให้ฉันได้พบกับ... ‘รักแรก’

รักที่ฉันไม่เคยลืม แม้ว่าตอนนี้เวลามันจะผ่านมานานถึงสิบสองปีแล้วก็ตาม

พี่ชายใจดีผิวแทน บ้านอยู่ใกล้คุณย่า ผู้ชายที่อบอุ่น อ่อนโยน คอยดูแลช่วยเหลือฉันเสมอ ฉันยังจำภาพในวันที่หกล้มแล้ว ‘พี่นับสิบ’ แบกฉันขึ้นหลังได้อยู่เลย

มันทั้งกว้าง ทั้งอบอุ่น รู้สึกปลอดภัยที่สุด

“หวังว่าครั้งนี้รินจะได้เจอพี่อีกนะคะ พี่นับสิบ...”

ฉันนั่งรถประจำทางเข้ามาเรื่อยๆ บางเส้นทางก็คุ้นตา บางเส้นก็ไม่ เพราะเมื่อก่อนที่นี่ไม่ได้เจริญขนาดนี้ นักท่องเที่ยวก็เข้ามาไม่ถึง ไม่คิดว่าเวลาแค่สิบสองปีจะทำให้พื้นที่ชนบทกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีผู้คนเดินทางมาชมธรรมชาติใกล้ตีนเขาได้มากขนาดนี้

“แสดงว่าผู้นำท้องถิ่นที่นี่จะต้องเก่งมากแน่ๆเลยแฮะ”

ไม่งั้นคงพาหมู่บ้านให้เจริญไม่ได้ขนาดนี้หรอก

“นังหนูเอ๊ย ถึงแล้วลูก นี่แหละบ้านของยายนวล” พลันรถที่นั่งมาจอดสนิท เสียงลุงคนขับก็ตะโกนดังออกมา

ฉันสะดุ้งหลุดออกจากห้วงความคิด ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าเดินทางลงมาจ่ายเงินค่าโดยสารให้แก่ลุงเขา แต่เดินลงมาแล้วก็อดตกใจไม่ได้ ตอนแรกฉันคิดว่าบ้านยายจะอยู่ในหลืบ ไกลถนน ถ้าเปิดร้านขนมอาจจะต้องลุ้นให้ลูกค้าเดินเข้าร้านเอา แต่พอมาเห็นหน้างานจริงๆ ทุกอย่างตรงข้ามกับที่ฉันคิดสิ้นเชิง

ตอนนี้หน้าบ้านคุณยายติดริมถนน ข้างๆก็มีร้านขายอาหารและขายของฝากมากมายเรียงรายเต็มไปหมด แบบนี้ก็หวานสิ ทำเลทองมากเลยขอบอก

“แล้วฉันจะเข้าบ้านยังไงล่ะเนี่ย”

ยายเล่นล็อกบ้านไว้ด้วยโซ่เล่นเบอเร้อขนาดนี้...

“นังหนู เอ็งมาทำอะไรเหรอลูก ยายนวลแกไปอยู่ญี่ปุ่นกับลูกสาวแกแล้ว” สิ่งหนึ่งที่คนเมืองกรุงมีไม่เหมือนคนกรุงเทพก็นี่แหละ ความสงสัยเป็นห่วงเป็นใย เห็นอะไรก็ถามไถ่

ไม่รู้ว่าป้าแกคิดว่าฉันมาหายายหรือคิดว่าฉันเป็นโจรที่กำลังพยายามงัดบ้านยายกันแน่

“อ๋อ คือหนูเป็นหลานยายนวลน่ะจ๊ะ หนูจะมาอยู่ที่นี่จ้ะป้า แต่ว่า...” เข้าบ้านไม่ได้

ได้ยินฉันบอกอย่างนั้นป้าแกก็ไม่เซ้าซี้ แล้วหันกลับไปขายของให้กับลูกค้าต่อ

ก่อนยายจะไปอยู่ญี่ปุ่นกับน้าน้ำยายเคยบอกไว้นะว่าเอากุญแจไว้ไหน

“คิดสิยัยริน...”

‘ถ้าหนูจะไปอยู่ที่นั่น ก็ไปเอากุญแจที่ผู้ใหญ่บ้านนะลูก ยายฝากเขาไว้’

“ผู้ใหญ่บ้านงั้นเหรอ”

พอนึกออกฉันก็ไม่รอช้า รีบวิ่งแจ้นไปหาป้าคนเมื่อกี้ทันที

“ป้าจ๊ะ บ้านผู้ใหญ่บ้านนี่เขาอยู่ตรงไหนเหรอจ๊ะป้า?”

“อ๋อ ผู้ใหญ่ นู่นเลยลูก เดินไปทางนู่น ขึ้นเนินไปนั่นแหละ บ้านหลังใหญ่เรือนไทยไม้สัก มีต้นเฟื้องฟ้าหน้าบ้านน่ะลูก” ป้าแกก็ให้คำตอบเป็นอย่างดี ชี้นิ้วบอกฉันเป็นการใหญ่ให้ฉันเข้าใจ

แต่แค่เห็นเส้นทางไปบ้านผู้ใหญ่ฉันก็เหนื่อยแล้ว ทั้งเนิน ทั้งชัน อย่างกับวิ่งขึ้นเขาออกกำลังกายแน่ะ!

สู้เขายัยนิริน!

ฉันฮึบสู้ ดันด้นเดินมาถึงบ้านหลังที่ว่า แล้วพบกับร่างสูงกำยำที่กำลังนั่งถอดเสื้อซ่อมเครื่องจักรบางอย่างอยู่ใต้ถุนบ้าน ฉันจะไม่อะไรเลย ถ้าแผ่นหลังตรงหน้ามันไม่ได้เหมือนกับ...

หลังของพี่นับสิบ

ทั้งองศาของไหล่ ความกว้าง กำยำ และผิวสีแทนที่ดูอบอุ่น ทุกอย่างล้วนบ่งฟ้องว่าคนตรงหน้าคับคล้ายพี่นับสิบที่ฉันคิดถึงและโหยหา จนฉันเผลอตัวหลุดปากเรียกเขาออกมาว่า

“พี่นับส-” ทว่าก็เรียกได้ไม่จบ เมื่ออีกฝ่ายหันหน้ากลับมามองฉันซะก่อน

เขาเหมือนพี่นับสิบมาก แต่ก็แค่เหมือน เพราะพี่นับสิบของฉันหน้าไม่ดุแบบนี้ และที่สำคัญ...

ไม่สักหลายเป็นปลาดุกถูกไฟช๊อตแบบนี้ด้วย!

“แค่คนหน้าคล้ายเหรอวะ...”

อีกฝ่ายนิ่งชะงัก ดวงตาดุคมแอบเบิกกว้างเล็กน้อยตอนที่หันมาเจอฉัน ซึ่งถ้าให้เดาเขาคงตกใจแหละที่เงยหน้ามาแล้วเจออีบ้าที่ไหนก็ไม่รู้ยืนหอบแฮ่กๆอยู่หน้าบ้านเนี่ย

“เอ่อ...ใช่บ้านผู้ใหญ่ไหมคะ?” ฉันเอ่ยถามออกไป

อีกฝ่ายนิ่งเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเก็กหน้าดุตามเดิมแล้วพนักหน้าตอบ

“ใช่ มีอะไร”

“เอ่อ...พอดีฉันเป็นหลานสาวของยายนวลน่ะจ๊ะ ยายเคยบอกเอาไว้ว่ายายฝากกุญแจบ้านไว้ที่ผู้ใหญ่ ฉันขอได้ไหมคะ? พอดีฉันจะมาเปิดร้านขนมที่บ้านยายน่ะค่ะ” ฉันเอ่ยบอกพลางส่งยิ้มเป็นมิตรไปให้ แม้ว่าอีกฝ่ายจะยืนหน้าดุจนแทบจะกินหัวฉันก็ตาม

“อืม รอเดี๋ยว แกฝากไว้นานแล้ว ขอเข้าไปหาก่อน”

“ค่ะ” ฉันขานรับทันที แม้ในใจจะแอบหมั่นไส้น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เรียบนิ่งและท่าทางเย่อหยิ่งนั่นก็ตาม

คนอะไรจะมาดจะเก็กได้ปานนั้น!

ฉันยืนดูดอกเฟื้องฟ้าเล่นไประหว่างรอ อีกฝ่ายหายเงียบไปหลายนาที ก่อนจะออกมาด้วยสภาพเหงื่อโชกไปทั้งร่าง แล้วยื่นกุญแจมาให้แทบจะทิ่มเบ้าตา

“ขอบคุณค่ะ” ฉันรีบรับมา โดยไม่ได้ให้ความสนใจอะไรอีกฝ่ายมากนัก ทว่าก็ได้ยินเสียงทักทายนั้นอยู่ดี แม้ว่าฉันจะไม่เข้าใจความหมายของมันก็ตาม

“เห็นแต่ก่อนตัวเล็กๆ โตขึ้นเยอะเลยนะ”

แต่ก่อนงั้นเหรอ ในชีวิตนี้ฉันเคยรู้จักตาหน้าดุคนนี้ด้วยเหรอ?