Chapter 4 ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์

“ฉันมาแล้วค่ะ! คุณผู้ใหญ่บ้าน” เสียงหวานส่งเสียงมาแต่ไกล ก่อนที่จักรยานจะถูกจอดหน้าบ้านด้วยซ้ำ

ด้านคนนั่งรอก็ถอนหายใจหน่ายอก เขาไม่เข้าใจจริงๆว่าหญิงสาวจะร่าเริงสดใสอะไรนักหนา แล้วคิดยังไงมาชวนผู้ชายแปลกหน้าดื่มเบียร์เวลานี้

เขาล่ะอยากรู้ชะมัด ว่ายายนวลปล่อยหลานสาวโตมาแบบไหน ไว้ใจผู้ชายเกินไปไหม

“นี่คุณ ฉันได้ของทานเล่นมาด้วยนะ ดื่มได้ตามสบายเลยค่ะ แต่เดี๋ยว ฉันเปิดให้ค่ะ” นิรินจัดการวางข้าวของมากมายลงที่พื้นบ้าน ก่อนจะคว้าขวดเบียร์เย็นๆขึ้นมา

ตอนแรกคู่สนทนาก็งุนงงอยู่หรอกนะว่าเธอจะทำอะไร กระทั่งไฟแช็คถูกหยิบขึ้นมาใช้งานอีกครั้ง แล้วเธอก็จัดการใช้ก้นไฟแช็งัดเปิดฝาขวดเบียร์อย่างง่ายดาย ทำเอา ‘นับสิบ’ ตาค้างเลยทันที

ไม่เจอกันสิบกว่าปี...เปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอวะ?

“เต็มที่เลยค่ะ ขอบคุณนะคะที่ช่วย ทั้งเรื่องไข่ เรื่องจักรยาน”

“ถามหน่อยนะ คิดไงชวนผู้ชายดื่มเบียร์”

“ก็ไม่คิดไงค่ะ แค่อยากตอบแทน”

“ด้วยเบียร์?” นับสิบถามย้ำ ซึ่งนิรินก็พยักหน้าตอบอย่างไม่คิดอะไรมากมาย

มันแปลกตรงไหน เพื่อนเธอนี่ชอบให้เลี้ยงเบียร์ตลอด บางครั้งยังไม่ทันช่วยอะไรเธอเลย บอกอยากได้เบียร์กระแทกปากซะแล้ว

“ค่ะ ก็เวลาฉันให้เพื่อนช่วยอะไรเนี่ย มันก็ให้เลี้ยงเบียร์ตลอดนี่คะ อย่าคิดมากค่ะผู้ใหญ่บ้าน ชนๆค่ะ จอยๆ”

นิรินยื่นขวดเบียร์เข้าไปชนกับอีกฝ่าย ก่อนจะยกดื่มอึกใหญ่ติดต่อกันหลายครั้ง นับสิบเห็นแล้วก็ทั้งอึ้ง ทั้งทึ้ง มุมปากหยักยกยิ้มชอบใจ ก่อนจะกระดกเบียร์ดื่มตามไป

เขาไม่คิดเลยนะว่านิรินโตมาแล้วจะแก่นขนาดนี้ เขาดื่มยังไม่ทันจะหมดขวด แต่อีกฝ่ายกลับเปิดขวดที่สองขึ้นมาดื่มล่วงหน้าไปก่อนแล้ว ดื่มไปก็บ่นไป เรื่องนู่นเรื่องนี่ กระทั่งเข้าขวดที่สาม

สติสัมปชัญญะของนิรินเริ่มเลือนหายไป รวมถึงนับสิบที่เริ่มไม่เหมือนเดิมเช่นกัน

“โตขึ้นมาแล้วสวยนะ” น้ำเสียงอ้อแอ้เนือยนาบเอ่ยชม

นิรินยิ้มกริ่ม สติทั้งหมดเลือนหายไปช้าๆ ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาส่งสายตาเชิญชวนอีกฝ่ายใกล้ๆ

“สวยทั้งเนื้อทั้งตัวแหละค่ะ”

“จริงเหรอ”

“อยากชิมไหมคะ” พอเบียร์เข้าปากนิรินก็กลายเป็นคนใจร้าย ชอบเชิญชวนไปเลยทันที

เธอไม่ถามเปล่า พลันถามจบก็คลานเข่าเข้ามานั่งคร่อมตักนับสิบทันที ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ขัด รีบวางขวดเบียร์ลงแล้วกอดรัดร่างขาวตรงหน้าเอาไว้ และสิ่งที่ไม่ควรเกิดมันก็เริ่มเตลิดขึ้นมา

นิรินเป็นฝ่ายรุกเข้าหา เธอโน้มใบหน้าลงมาป้อนจูบนับสิบด้วยตัวเอง ริมฝีปากนุ่มนิ่มกดคลึงไปตามผิวปากฉ่ำเบียร์ บั้นเอวคอดบดเร้าอยู่บนตักแกร่งไปมา มีมือหนาคอยบีบขย้ำทุกสัดส่วนอันเชิญชวน

นับสิบเริ่มคุมตัวเองไม่ได้มากขึ้นเรื่อยๆ เขาบีบจับนิรินไปทั้งร่าง ยิ่งสัมผัสเขาก็ยิ่งเกิดความต้องการ ผิวของเธอนุ่มมือ ลื่นมือไปหมด สัดส่วนก็ยั่วเย้า อกอวบอิ่ม เอวคอดกิ่ว สะโพกผายอวบอัด

ยังไม่ทันลูบจนหนำใจ ร่างบางก็ขยับเข้ามาใกล้ๆแล้วเลื่อนตัวลงมาช่วงล่างของเขา แค่สัมผัสเบาๆก็รับรู้ได้ถึงความแข็งแรงดุดันของมัน

“นี่เธอ จับอะไรอยู่ รู้ตัวไหมเนี่ย ยัยเด็กลามก”

“ไอติมไงคะ ฉันอยากกินพอดีเลย”

เจ้าตัวพูดไม่ทันขาดคำก็รีบหยิบแท่งเอ็นออกมาฉโลมเลียอย่างหิวกระหาย ลิ้นเรียวเล็กนั้นละเลงเลียรัวๆตั้งแต่ส่วนหัวหยักจนสุดโคน จนคนตรงหน้าแทบอยู่ไม่เป็นสุข

“ซี้ดด..หยุดก่อน”

ร่างบางได้ยินเสียงอย่างนั้นยิ่งกระหน่ำระรัวลิ้นให้แรงขึ้น เธอขยับปากขึ้นลงเป็นจังหวะไม่หยุด จนร่างหนาใกลเจะทนความเสียวสะท้านนั่นไม่ไหว

“เธอ… หยุดพอได้แล้ว”

“คะ หยุดทำไมอ่า” นิรินเมามากจนไม่ฟังอะไรทั้งนั้น แม้ว่านับสิบจะพยายามผลักเธอออกห่างก็ตาม

“ไปนอนเถอะ”

“แต่ฉันยังไม่ง่วงนี่นา ฉันอยากทำต่อ ทำไมคะ ฉันไม่น่าทำด้วยขนาดนั้นเลยเหรอ” นิรินดื้อดึง พยายามกอดรัดนับสิบอยู่อย่างนั้น ก่อนจะต้านทานความเมามายไม่ไหว จนสุดท้ายก็กลายเป็นฝ่ายฟุบหลับคาอกของชายหนุ่มเสียอย่างนั้น

ฟู่ววว

นับสิบถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เกือบไปแล้วไหมล่ะ”

.

.

.

[นิริน]

“อือ...” ฉันตื่นมาอีกทีก็ช่วงเช้าของอีกวัน พร้อมกับอาการปวดศีรษะเล็กน้อย ที่น่าจะมาจากการดื่มเบียร์เมื่อคืนนั้นแหละ แต่ว่า... “มานอนนี่ได้ไงเนี่ย...”

เมื่อคืนฉันจำได้ว่าฉันนั่งดื่มเบียร์กับตาผู้ใหญ่บ้านนั่นตรงนั่น ที่นอนก็ยังไม่ได้ปูแบบนี้ด้วย หลังจากนั้นฉันก็...

“ฉิบหายแล้วนิริน!”

พลันนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนแล้วฉันก็แสนอับอายตัวเอง อยากจะมุดแทรกเข้าไปในแผ่นดินที่แตกระแหงเสียเดี๋ยวนี้เลย

โอ๊ยยย ผีห่าซาตานตนไหนนะที่สั่งให้ฉันทำตัวแบบนั้นน่ะ ทั้งเป็นฝ่ายอ่อยเขา คลานไปหาเขา แถมยัง...

“อีนิริน แกไปอมของเขาได้ยังไง” ฉันคิดแล้วก็กรีดร้องออกมาด้วยความอดสู

เหตุการณ์อันเร่าร้อนเมื่อคืนผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ จนฉันอยากจะย้อนเวลากลับไปชะมัด แต่ก็ทำไม่ได้ อยากจะย้ายประเทศหนีก็ทำไม่ได้เช่นกัน

โชคดีแค่ไหนที่ตาผู้ใหญ่บ้านนั้นยอมหยุดน่ะ เพราะถ้าเขาไม่หยุด ป่านนี้ฉันก็คง... “ไม่เหลืออะไรแล้วมั้ง”

แล้วต่อจากนี้ไปฉันจะมองหน้าเขายังไงล่ะเนี่ย!

เคร้ง...

ฉันลานลุกขึ้นนั่งตั้งสติ มือก็เผลอไปโดนขวดเบียร์ที่ตั้งระเกะระกะ เห็นแล้วก็ขนหัวลุกซู่ นับจากนี้ต่อไปฉันจะไม่ดื่มมันอีกตลอดชีวิต

“เพราะแกแท้ๆ เกือบทำฉันมีผัวแล้วไหมล่ะ”

เห็นทีชีวิตฉันต่อจากนี้จะไม่สดใสซะแล้วสิ

ฮื่อออ ฉันคงต้องหลบหน้าตาผู้ใหญ่บ้านนั่นไปตลอดชีวิตแน่ๆ