20

“ถ้าคุณหมายถึงคืนนั้น” พลินทวนเหตุการณ์ไปพร้อมกับเขา ก่อนบอกเสียงแผ่วลง “พลินเมาจริงๆค่ะ และที่ดื่มก็ไม่เคยคิดทำอย่างที่คุณว่ามาเลยสักนิด”

            บอกจบน้ำตาไหลอาบลงสองข้างแก้มอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย บารมีกำลังเข้าใจว่าเหตุการณ์เมื่อสี่ปีก่อนเป็นเพราะเธอสมยอมอย่างนั้นหรือ ให้ใจหายหนักเข้าไปใหญ่

            บารมีมองหยาดน้ำตาของคนตรงหน้าแล้วใจวูบๆโหวงๆ แต่กระนั้นก็กัดฟัน ตวาดว่าไป

            “อย่างนั้นหรอกหรือ คิดว่าเธอสมยอม ทำนองว่าบาปก็กลัว ผัวก็อยากได้น่ะ ยิ่งผัวพี่สาวแบบนายบารมีนี่ด้วย ยิ่งอยากได้เข้าไปใหญ่”

            ถูกหมิ่นมากเข้า ความรู้สึกของพลินก็เริ่มด้านชา โต้กลับด้วยทีท่าถือดีอย่างไม่เคยเป็น “แล้วคุณคิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหน ที่ใครๆก็อยากจะพุ่งเข้าหาคุณ มั่นใจตัวเองเหมือนกันนี่นะ คนหลงตัวเอง!”

เขาบดกรามจนขึ้นสันนูนอย่างต้องการระงับอารมณ์คุกรุ่น คำตอบที่ได้ยินนั่นไม่สามารถก่อตะกอนอารมณ์เขาได้เท่ากับการปฏิเสธออกมาแบบทันท่วงทีเหมือนกับไม่ต้องเสียเวลาสักนิดเพื่อคิดทบทวน

            ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน

            ทุกอย่างไวจนพลินตั้งตัวไม่ทัน เมื่อถูกเขาโน้มหน้าลงไปบดจูบอีกครั้ง คราวนี้ทั้งป่าเถื่อนและรุนแรงจนได้ลิ้มรสเลือดภายในอุ้งปากของตัวเอง พยายามดันเขาออกเมื่อรู้สึกเหมือนถูกสูบลมหายใจจนแทบสิ้นสติลงตรงนั้น และก่อนที่เธอจะหมดสติไปจริงๆ บารมีก็ยอมปล่อยให้ปากของเธอได้เป็นอิสระ    

            เขายอมผละจากริมปากของเธอก็จริง แต่ไม่ได้ผละออกไปเสียทีเดียว บารมีลากปากร้อนผ่าวลงมาตามปลายคางไต่ลงตามลำคอระหงพร้อมฝากรอยดูด เม้ม ดุนดันด้วยลิ้นไปจนทั่ว พลินแทบระทวยเป็นน้ำตาเทียนอยู่รอมร่อ ทั้งอดสูทั้งหวิวไหวไปในคราวเดียวกัน

            “บางทีคืนนั้นเธออาจจะไม่ได้เมาจริงๆก็ได้ หรือไม่ก็สมยอมที่จะเมา” บารมีคนเงียบขรึมเป็นนิจยังไม่ยอมหยุดยั่วแหย่

            ได้ยินแบบนั้นแล้วเรี่ยวแรงเลยกลับมาให้สามารถดิ้นรนได้อีกครั้ง กลั้นใจเปล่งเสียง

            “คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยพลินนะ”

            เขาไม่ได้ปล่อยเธอให้เป็นอิสระ ทั้งยังรัดพันธนาการเสียแน่นกว่าเดิม เหน็บแหนมหมิ่นแคลนไม่เลิก

“คงอยากเมาจริงๆนั่นแหละ จะได้กล้าหลับนอนกับผู้ชายได้”

            แล้วในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของบารมีก็แผดดังขึ้น พลินสะดุ้งเฮือก มองหาต้นตอของเสียงพบว่ามันอยู่ตรงโต๊ะข้างหัวเตียงนี่เอง บารมีเฉยไม่สนใจสายเรียกเข้า เขายังคงก้มหน้าลิ้มเลียผิวกายของพลินไม่ยอมล่าถอยไปง่ายๆ ใจแค่อยากแกล้งแหย่แกล้งยั่วไปเท่านั้นเอง แต่แล้วก็ให้นึกเอาไว้เสมอว่าอย่าได้ลงไปเกลือกกลั้วกับแม่นี่อีก

พลินที่นึกอะไรได้เลยหยุดดิ้นแล้วปล่อยตัวคล้ายโอนอ่อนตามเขา แล้วค่อยๆขยับเข้าหาโทรศัพท์ที่แผดเสียงดังอยู่นั่นให้ได้มากที่สุด

บารมีเองก็ตามติด ซุกไซ้ซอกคอคล้ายปลุกเร้าไม่หยุด พลินหยุดขยับตัวอึดใจแล้วพุ่งไปยังทิศทางของเสียงต่อ จนในที่สุดมือเอื้อมถึง พลินเหยียดแขนไปจนสุด คว้าโทรศัพท์ที่ยังคงดังอยู่ขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่โทรเข้ามาก็ใจชื้น ใช้มันเป็นโล่กำบังให้ตนเองด้วยการแตะลงบนหน้าจอเพื่อรับสาย นึกภาวนาขออย่าให้โทรศัพท์ของเขาต้องเข้ารหัสปลอดล็อคหลายๆชั้นเลย

โชคดีที่บารมีเป็นพวกไม่ใส่ล็อคโทรศัพท์ด้วยรหัสยุ่งยากวุ่นวาย เมื่อกดรับสายสำเร็จแล้วถึงหันจอไปทางบารมีทันที

            “คุณพ่อขา คุณพ่อทำอะไรอยู่คะ”

            บารมีชะงักกึกเมื่อได้ยินเสียงของบุตรสาว เส้นเลือดสีเขียวบนหน้าผากของเขาปูดเห็นชัดเป็นเส้นๆ เหงื่อเย็นๆผุดซึมทั่วแผ่นหลังคิดได้ในวินาทีนั้นเองว่าการรุกรานที่เกิดยากที่จะหยุดลง ยิ่งได้คลุกเคล้ายิ่งอยากทำ ยิ่งกระพือโหมความต้องการให้เพิ่มมากยิ่งขึ้น

เจ้าของไร่มากล้นบารมีมองข้ามมาทางคนที่ถือโทรศัพท์ส่องหน้าเขาด้วยสายตาลุ่มลึก ก่อนขยับตัวลุกขึ้นนั่งห่างจากพลินเป็นเมตรได้ ยกมือลูบหน้า ยิ้มให้จอที่ปรากฏภาพบุตรสาวที่ปลายสาย

เห็นอย่างนั้นเลยได้จังหวะหนี วางโทรศัพท์ลงเบาๆให้เอนพิงหัวเตียงเอาไว้ เรียบร้อยแล้ว พลิกตัวหลบอีกทาง แว่วเสียงเขาตอบรับบุตรสาวที่ถามทิ้งเอาไว้เมื่อนาทีก่อนหน้า

            “กำลังจะนอนแล้วครับคนดีของคุณพ่อ แล้วน้องพราวด์ทำอะไรอยู่ครับ”

            “น้องพราวด์ก็กำลังจะนอนแล้วเหมือนกันค่ะ โทรหาคุณแม่ก็ไม่รับสาย คุณย่าบอกว่าสงสัยคุณแม่ทำงานอยู่”

            บารมีเสตอบรับเสียงยานคาง “อ้อ น่าจะใช่”

“บอกคุณแม่ด้วยนะคะว่าน้องพราวด์โทรมา แล้วก็บอกด้วยว่าน้องพราวด์คิดถึงคุณแม่ที่สุดเลยค่ะ” ปลายสายเจื้อยแจ้วคุย บารมียิ้มอบอุ่นตอบรับกลับไป

“ได้ครับ คุณพ่อจะบอกให้”

“คุณพ่อขา...”

“ว่าไงลูก”

“คุณย่าฝากบอกว่าอย่าทำงานหนักมากนะคะ”

“ครับผม” เสียงเขาฟังดูขื่นเล็กน้อย พอดีที่ปลายสายถามกลับมาอีก “คุณพ่อกินข้าวหรือยังคะ”

บารมีได้ยินลูกถามมาแบบนั้นเลยอ้อนกลับ จนพลินต้องขมวดคิ้วมอง เพราะไม่เคยเห็นเขาในโหมดนี้มาก่อน “ยังครับ คุณพ่อคิดถึงน้องพราวด์ ไม่เห็นหน้าลูกก็เลยไม่อยากกินข้าว”

บุตรสาวเงียบไป แล้วก็แว่วเหมือนมีคนบอกบทข้างๆ เจ้าตัวฟังแล้วก็จับความได้บ้างไม่ได้บ้างตอบบิดากลับมา

“ถ้าคุณพ่อไม่อยากกินข้าว ก็ต้องดื่มนมนะคะ เดี๋ยวจะปวดท้อง ไม่สบาย ต้องไปนอนโรง’บาล ให้คุณหมอฉีดยา ร้องไห้แง...”

พลินได้ยินแม่ตัวดีขู่บิดาก็ยิ้มอย่างลืมตัว เพราะเธอเคยใช้ไม้นี้กับบุตรสาวมาก่อน แต่ก็นานมาแล้ว เมื่อก่อนเด็กหญิงพราวนภายังไม่กินเก่งเท่านี้ พอพลินเปลี่ยนเมนูอาหารให้มีสีสันมากขึ้น ตัดแปลงรสชาติให้เหมาะสมกับเด็กมากขึ้น ก็เลยเปลี่ยนจากเด็กไม่เปิดปากกินอะไรง่ายๆเป็นกินไม่หยดเช่นนี้ ไม่คิดว่าเจ้าตัวจะยังจำได้ บารมีเองก็ยิ้มไม่ต่างกัน บอกกลับ

            “ฮื้มม์ ดื่มนมหรือครับ ไม่รู้จะมีเหลือหรือเปล่า ดึกป่านนี้แล้วด้วย พ่อขี้เกียจลงไปดูแล้วล่ะ”     

“บอกคุณแม่สิคะ เพราะคุณแม่ทำให้ได้ทุกอย่างเลยค่ะ” ปลายสายบอกกลับมาอย่างที่ตนเองเข้าใจ เพราะหากอยู่กับแม่ อยากได้อะไร อยากกินอะไร พลินทำให้ได้ทุกอย่างเสมอ

            เสียงถามพร้อมแววตาวาววับมีแผนการ

“บอกได้หรือครับน้องพราวด์”

“ได้สิคะ คุณแม่ทำอะไรก็อร่อย”

“อืม...งั้นเดี๋ยวต้องไปบอกให้คุณแม่เปิดนม โอ๊ะ! เทนมให้ดื่มบ้างแล้วล่ะ จะได้ไม่ปวดท้อง เดี๋ยวไม่สบาย ไปนอนโรง’บาล ร้องไห้แง...”

เขาว่าล้อประโยคของบุตรสาวก่อนหน้า พลินได้ยินก็ให้หน้าตึง

บารมีพูดจาแบบนี้ต่อหน้าลูกได้อย่างไร