บทที่ 10/2 อดีตของพิยดา

เสี่ยนกยิงปืนขึ้นเพดาน

“มึงยังจะต่อรองอีกไหม!”

“เอาตัวมันไปขังไว้ในห้องรับรอง! เฝ้าหน้าห้องไว้ให้ดีๆ อย่าให้มันหนีไปได้! แขกคนไหนเสนอราคาดีที่สุด กับจ่ายเงินลงขันครบห้าคนเมื่อไหร่ พวกมึงเปิดห้องให้แขกเข้าไปเอากับมันได้เลย! ไม่จำกัดเวลา! อ้อ! พวกมึงถามแขกด้วยล่ะ อยากใช้ถุงยางไหม บ่อนกูมีบริการให้เลือกฟรีครบทุกไซซ์ ทุกสี ทุกกลิ่น หรือถ้าจะเอามันสดๆ ก็ตามใจแขก เพราะอย่างนังนี่ มากกว่าห้าku-yพร้อมกันมันก็เคยโดนมาแล้ว มันคงไม่ซีเรียสหรอกว่าใครจะ ‘เอา’ มันแบบไหน!”

“ถ้าจะทำกับกูขนาดนี้ มึงยิงกูเลยสิ! ฮึก... ยิงเลย! กูขอสาปแช่งมึงให้มึงกับบ่อนของมึงฉิบหาย แช่งให้มึงไม่ตายดี! มึงทำกูได้ แต่ถ้ามึงทำแม่กูเมื่อไหร่ กูจะเป็นหมาขี้เรื้อนที่กัดมึงจนกะโหลกยุบ! จะตามฆ่าลูก ฆ่าเมีย ฆ่าคนในครอบครัวมึงแล้วกูจะฆ่าตัวตายตาม มึงจำคำพูดกูไว้!”

“อีพิม! มึงตายซะเถอะ!”

ลูกน้องเข้ามาแย่งปืนไม่ให้เสี่ยนกยิงหญิงสาว เพราะเพื่อนร่วมงานอีกคนกำลังลากตัวหล่อนออกไปจากห้อง เกรงว่าเพื่อนจะโดนลูกหลง

เสี่ยนกพาร่างกายที่มีอารมณ์โกรธเกิน 100% เข้ามากระชากเส้นผมหญิงพิการ กัดฟันพูดเสียงเข้ม โดยไม่สนว่าคนพิการอย่างพัดชาจะฟังรู้เรื่องหรือเปล่า

“มึงจะเป็นรายต่อไป ที่กูจะโยนเข้าบ่อนไปให้ไอ้พวกผีพนันรุมโทรม อีใบ้!”

เรือนร่างเล็กของพิยดาถูกเหวี่ยงเข้ามาในห้องรับรอง

“ล็อกกุญแจ แล้วเฝ้ามันไว้ให้ดีๆ”

“อย่าขังฉันไว้ในนี้! ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันที!”

กุลีกุจอลุกขึ้นวิ่งไปที่ประตูกำหมัดทุบประตูหลายครั้งให้มันเปิด ห้องมืด ทึบ ไม่มีทางหนี วิ่งวนรอบห้อง ทว่าไร้ทางออก แค่แสงจากภายนอกก็ไม่มี นั่นก็เพราะว่าห้องนี้อยู่ชั้นใต้ดิน

ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง พิยดาตื่นตัว เพราะได้ยินเสียงคนกลุ่มใหญ่มาหยุดอยู่หน้าห้อง และพยายามจะไขกุญแจเข้ามา หล่อนกลัว ขวัญเสียวิ่งเข้าไปหลบในห้องน้ำ ลงกลอนแน่นหนาถอยหลังล้มก้นติดพื้นกระถดถอยไปหลบข้างโถสุขภัณฑ์

“เปิด กูบอกให้เปิด!”

ไม่ใช่เสียงมือกระหน่ำทุบ แต่เป็นเสียงเท้ากระหน่ำถีบเพื่อพังมัน แล้วจะเข้ามาลากตัวหล่อนออกไปบำเรอกามให้พวกผีพนัน พละกำลังเพศชายมีมาก พิยดากรี๊ดทุกครั้งที่ประตูสั่นสะเทือน หล่อนปิดหูไว้ไม่อยากได้ยินเสียงน่ากลัว

“อย่าเข้ามา! ปล่อยฉันไปเถอะ! ขอร้อง... อย่าทำฉัน ขอร้องอย่าทำฉัน ฮือ... ขอร้อง...”

เสียงสะอื้นร่ำไห้ไม่เคยส่งไปถึงคนอื่น มีแค่หล่อนคนเดียวเท่านั้นที่ร้องเองเจ็บเอง ไม่ต่างไปจากสมัยเรียนมัธยมปลาย ขณะนอนหลับในห้องพักหลังเหน็ดเหนื่อยกับการเข้าค่ายในจังหวัดชลบุรี แต่อยู่ดีๆ กลับมีใครก็ไม่รู้ย่องเบาเข้ามาปิดปาก ช่วยกันอุ้มเรือนร่างที่ขัดขืนอย่างคนไร้ทางสู้ออกจากห้องพักไปทางป่าหลังที่พัก

“อื้อ! อื้อ!”

ซ่า ซ่า

สายฝนตกลงมาอย่างหนักชโลมหน้าดินให้เฉอะแฉะ ดินดำกระเด็นมาถูกผิวหน้า และย้อมชุดนอนเรียบร้อยให้กลายเป็นสีเดียวกัน แรงอัดของมือและเท้าจากคนกลุ่มใหญ่เตะเข้าที่ตัวหล่อน เน้นย้ำลงมาที่ท้องน้อยจนเรือนร่างเล็กขดตัวเข้าหากัน

เด็กสาวเคยถูกเตะมาหลายครั้ง แต่ไม่เคยในรูปแบบผู้ชายหลายคนรุมทำร้าย ถึงจะขดตัวไว้แต่ความเจ็บก็เล่นงานไปทั่วสรรพางค์กาย ร้องไห้กินน้ำฝนพร่ำเพ้อขอชีวิตจากไอ้พวกเดรัจฉาน

“ขอร้องอย่าทำฉัน ขอร้องอย่าทำฉัน ฮือ... ขอร้อง...” แต่พวกมันก็ยังเตะตีจนเด็กสาวนักเรียนชั้นมอสี่เลือดตกยางออก เจ็บปวดไปทั้งท้องน้อย เหมือนกับว่ามีบางอย่างกำลังจะแหลกสลายและค่อยๆ ตายลง

“พอได้แล้วมั้ง ขืนกระทืบนานกว่านี้ มันได้ตายก่อนกันพอดี”

“เออ กูก็ว่างั้น”

“ให้พวกกูเริ่มเลยไหม ก่อนใครจะมาเห็นเข้า”

“เออ เริ่มเลย กล้องกูพร้อมแล้ว”

รุ่นพี่ผู้ชายชั้นมอหกโรงเรียนเดียวกันได้รับสัญญาณให้ ‘เริ่ม’ จากใครคนหนึ่งที่มาด้วยกัน พวกเขาโถมกายกดลงมาบนตัวพิยดาจนหล่อนหายใจไม่ออก พวกมันคนหนึ่งล็อกแขนซ้ายเหยียดออกไปด้านข้าง อีกคนจับแขนขวาตรึงหล่อนเอาไว้ แรงกระชากจากท่อนขาทั้งสองข้างพร้อมๆ กันทำให้พิยดาเจ็บแปลบมาถึงท้องน้อย

สายฟ้าผ่าลงมาบริเวณใกล้เคียงให้เห็นหน้ากลุ่มชายชั่วหญิงเลว ก่อนผู้ชายคนที่เป็นหัวโจกจะโถมกายลงมาหาหล่อนอีกครั้ง เป็นเวลาเดียวกับที่ประตูห้องน้ำในช่วงเวลาปัจจุบันถล่มลงมาต่อหน้า!

“กรี๊ดดดดด! ฮือ...” มือสองข้างของพิยดาปัดป่ายหาแหล่งยึดเหนี่ยว ไม่ยอมไปตามแรงกระชากจากลูกน้องเสี่ยนก

“ออกมา!” พวกมันไม่ยอมปล่อยหล่อนไปง่ายๆ ไม่ยอมลุกเดินก็ลากออกจากห้องน้ำทั้งอย่างนั้น จับโยนลงบนเตียงให้นักพนันกระเป๋าหนักได้ชื่นชมสินค้า ที่พวกเขาร่วมกันลงขันมาใช้บริการ

พิยดาเสียขวัญ พาร่างกายอ่อนแรงกระถดถอยไปด้านหลังจวนจะตกเตียง หนึ่งในลูกน้องเสี่ยมาลากตัวไปทำความรู้จักลูกค้า VIP ในบ่อน กดศีรษะพิยดาให้ก้มแนบไปบนผ้าปูเตียง ขยุ้มเส้นผมบริเวณท้ายทอยให้เงยหน้าขึ้น ห้าคนที่ลงขันมากินสุกี้รวมชื่นชมสินค้า หันมามองหน้ากันอย่างพึงพอใจ

“เบาๆ มือหน่อยสิ ถ้าสินค้าเสียหายก็แย่เลยสิ”

“ขอโทษครับท่าน แต่นังนี่มันฤทธิ์เยอะ เมื่อเช้ามันก็ทำให้เสี่ยได้แผล จะให้ผมกับลูกน้องของเสี่ยอยู่เฝ้าในห้องไหมครับ เผื่อมันเป็นบ้าพยศอีก”

“ไม่ต้องหรอก พวกเรามีกันห้าคน ว่าไหม” อีกสี่คนเห็นด้วย

ลูกน้องเสี่ยนกจึงออกไปจากห้องรับรอง ทิ้งพิยดาผู้หวาดผวาให้เผชิญหน้ากับความโหดร้ายที่มาในรูปแบบอมนุษย์!

“ยะ... อย่าเข้ามานะ ฮือ... ได้โปรด ฉันขอร้อง อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!”

“จุ๊ๆ อย่าหนีให้เหนื่อยเลยหนูพิม อยู่นิ่งๆ เถอะ จะได้ไม่เจ็บตัว”

นักธุรกิจรุ่นราวคราวเดียวกับนายไกรสรเริ่มต้นปลดกระดุมเสื้อและถอดกางเกง ผู้ชายอีกสี่คนที่เหลือเริ่มต้นปลดกระดุมตาม ไล่จับสาวสวยที่สติแตกวิ่งหนีรอบห้องไปจนมุมในห้องน้ำที่ไร้ซึ่งทางออก ตัวของเด็กสาวหดเล็กลงเหลือแค่นิดเดียวซุกกายสั่นไว้ไม่กล้าออกมาเผชิญหน้ากับใคร ตาแดงก่ำคู่นั้นทอดมองกลุ่มผู้ชายพลางพนมมือไหว้ขอชีวิต

“ทะ... ท่านบุญชัย ฮึก... ท่านเห็นพิมมาตั้งแต่พิมยังเล็กๆ แล้วพิมก็เป็นเพื่อนกับลูกชายท่าน ฮึก... อย่าทำอะไรพิมเลยนะคะ พิมกลัวแล้ว ปล่อยพิมไปเถอะค่ะ...”

“เพราะเห็นหนูมาตั้งแต่เล็กๆ ไงจ๊ะ ถึงได้ยอมจ่ายเงินเป็นแสนเพื่อจะได้มาอยู่กับหนูในที่ส่วนตัว ไม่ยอมออกจากห้องน้ำเพราะชอบในนี้ใช่ไหม แต่ไม่ได้หรอกจ้ะ พวกเรามีกันหลายคนมันแคบจนเรียงคิวไม่ได้ มาช่วยกันลากตัวนังนี่กลับไปที่เตียง!”

มีแค่เสียงกรีดร้องเท่านั้น ที่ดังออกไปถึงนอกห้อง แขนสองข้าง ขาสองข้าง เนื้อตัว และหน้าอกถูกสัมผัสอย่างจาบจ้วง

“โอ๊ย! มึงกัดกูเหรอ”

เพียะ!

เรี่ยวแรงขัดขืนมีเหลือไม่มาก ออกแรงกัดไปไม่ถึงกับทิ้งรอย แต่แก้มนวลกลับถูกตบแรงจากมือนักธุรกิจที่หล่อนคุ้นหน้าคุ้นตาเขาเป็นอย่างดี วันเก่าๆ ที่คุณบุญชัยเคยเข้านอกออกในบ้านอัศวเมฆินทร์มาเลียแข้งเลียขาพ่อไกรสร มันได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว

น้ำตาไหลผ่านหางตา ดิ้นรนทีไรถูกตบ แค่ขยับกายนิดเดียวก็ถูกตี พวกมันทำเหมือนพิยดาไม่ใช่คน เรือนร่างหญิงสาวร้าวระบมและชอกช้ำจนไม่กล้าจะเคลื่อนไหวร่างกาย กางแขนกางขาบนเตียงนอนสีขาวให้พวกมันดึงทึ้งเสื้อและเลื่อนชายกระโปรงขึ้นสูงมากองบนเอวคอด

ยอดอก... เปลือยถูกพวกมันผลัดกันดูด

ตรงนั้น... ถูกพวกมันล้วง

พิยดานึกอยากตายลงตรงนี้ ไม่อยากสู้กับใครอีกแล้ว ยี่สิบสี่ปีที่ผ่านมาหล่อนเหนื่อยเหลือเกิน