บทที่ 10/3 อดีตของพิยดา

ปัง ปัง ปัง!

เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ในบ่อนหลังจบการรัวปืนชุดใหญ่ ผีพนันวิ่งหนีกันให้วุ่นจนเกือบจะเหยียบกันตาย ต่างคนต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอดกลัวมีเหตุยิงกันตายพลาดโดนลูกหลงจะซวยเอา นักเลงคุมบ่อนชักปืนออกมาพร้อมต่อสู้ แม้จะยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่คนของศรันย์แทรกซึมเข้ามาก่อนหน้านี้ ย่องเข้าข้างหลังจัดการพวกมันเรียงตัวและยึดอาวุธปืน เคลียร์ทางให้คนอื่นๆ เข้าไปเก็บกวาดคนของบ่อนให้สิ้นซาก เปิดทางให้ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำที่ควงปืนเข้ามาอย่างน่าเกรงขาม

“ไล่คนไม่รู้เรื่องออกไป พวกที่เหลือจับมันมัดไว้!”

นักเลงคุมบ่อนมีจำนวนมาก แต่คนแล้วคนเล่าก็ลงมานอนใต้ตีนคนของศรันย์ มีหลุดมาคนหนึ่ง มันไม่มีอาวุธศรันย์จึงวาดลวดลายเต็มที่ก่อนจะใช้ฝ่าเท้าที่หุ้มด้วยรองเท้าหนัง เหยียบศีรษะของมันกดให้ติดไว้บนพื้น

“ไอ้นกเจ้านายมึงอยู่ไหน!”

“เสี่ย... เสี่ยไม่อยู่ เสี่ย... เสี่ยยังไม่เข้ามาในบ่อน”

“กูจะถามอีกครั้งว่าไอ้นกอยู่ไหน!”

ชักปลายกระบอกปืนอยู่ในท่าพร้อมยิง กดจ่อลงข้างขมับ ความร้อนจากลูกกระสุนที่ยิงออกไปก่อนหน้านี้แผดเผาผิวหนังนักเลงคุมบ่อน แต่ไม่ทำให้มันกลัวเท่ากับเสียงปืนที่ดังใกล้ชนิดที่หูดับไปเลย

“อยู่ในห้องทำงาน! เสี่ย... อยู่ในห้องทำงาน! เสี่ยหัวแตก หมอที่มาเย็บแผลให้เพิ่งกลับไปเมื่อกี้ ตอนนี้เสี่ยน่าจะกำลังพักผ่อน!”

“ถ้าเมียกูเป็นอะไรไป กูจะให้มันได้นอนหลับยาว!”

“เคลียร์ครบทุกเส้นทางแล้วครับคุณรัน!”

“นำทางไปที่ห้องเจ้านายมึง!”

ไอ้เสี่ยนกกับพรรคพวก มันทำตัวอยู่เหนือกฎหมาย เขาใช้กฎเดียวกัน เขาทำตัวเหนือกฎหมายยกคนเกือบห้าสิบชีวิตเข้ามาถล่มอัดลูกน้องเสี่ยนกจนเละ ใครยิงมาพวกเขายิงสวนจนนองเลือด หมดสภาพไปทีละคนสองคนจนทางโล่ง มันเล่นตุกติกคว้าปืนออกจากใต้ขากางเกงจะเล็งยิง แต่ปลายเท้าศรันย์เร็วกว่าสายตา ตวัดโค้งเตะทีเดียวเท่านั้นปืนกระบอกนั้นกระเด็นหลุดออกจากมือ

ตอบโต้มันเจ็บแสบโดยยิงปืนถากต้นขามันไปแค่ไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตรลูกกระสุนก็จะฝังใน มันคำรามร้องด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่อยากตาย กระเสือกกระสนร่างกายออกวิ่งไปตามทางเดิน ในขณะเดียวกันก็กดปากแผลไว้ เขาปล่อยให้มันพาร่างสะบักสะบอมเข้าไปรายงานเจ้านาย ส่วนคนอื่นๆ ที่อยู่ตามทางเดินลูกน้องของศรันย์เตะอัดเรียงคนจนน่วม ลากร่างกายพวกมันไปมัดรวมกันไว้

ลูกน้องเสี่ยนกคนที่ศรันย์จงใจปล่อยให้รอด มันแหกปากร้องครวญครางตลอดทางเดินกระทั่งถึงห้องรับรองซึ่งเสี่ยนกใช้เป็นห้องทำงาน ข้างในไม่มีอะไรนอกจากโต๊ะทำงาน โซฟารับแขก และทีวีจอยักษ์ที่ฉายกล้องวงจรปิดครบทุกมุม แต่คนข้างในมัวแต่นอนเอกเขนกในห้องเก็บเสียง ไม่มีใครสนใจภาพวุ่นวายทั้งหมดที่เกิดขึ้นในบ่อน จึงไม่รู้เรื่องจนกระทั่งประตูห้องถูกเปิดเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต

“มึงทำห่าอะไรของมึง เข้ามารบกวนเวลาพักผ่อนของกูทำไม” เขาซี้ดปากเพราะเจ็บแผล แค้นใจนังพิม อีเด็กคนนั้นหน้าตามันหงิมๆ ใสๆ ดูซื่อบริสุทธิ์ แต่ตัวจริงมันร้ายลึก ฆ่าคนได้มันฆ่าไปแล้ว ฆ่าอย่างไม่สะทกสะท้านเลยด้วย สังเกตจากที่มันเอาเศษปูนมาจ้วงแทงเข้าที่ศีรษะและต้นคอเขาต่อเนื่อง

พฤติกรรมของหล่อนไม่ใช่การป้องกันตัว คนเราถ้าตีใครจนเลือดออกย่อมต้องหยุดด้วยความกลัว แต่ยิ่งเด็กคนนั้นเห็นเลือดกลับกลายเป็นว่าเลือดกระตุ้นให้หล่อนอยากตีให้แรงขึ้น เพื่อให้เลือดเหล่านั้นไหลออกมาให้เยอะกว่าเดิม

“เสี่ย! ข้างนอกเขายิงกันตายเสี่ยไม่ได้ยินเสียงปืนเลยเหรอ! พวกอรัญรัตนาบุกมาที่นี่ มันยกพวกมาเป็นร้อยคน จับลูกน้องเสี่ยไปมัดไว้เหมือนหมา เสี่ยรีบหนีไปเถอะครับก่อนมันจะบุกมาถึงห้องนี้”

เสี่ยนกยังเอนกายนอนสบายบนเก้าอี้นวม หมุนสะโพกเล่นพลางคิดว่ามันใครวะอรัญรัตนา นักธุรกิจไม่ใช่เหรอ คนชนชั้นสูงเท่ายอดเสาไฟฟ้า จะมาเหลียวมองคนชนชั้นรองเตี้ยเท่าหลักกิโลอย่างพวกเขาทำไม

“กูไม่เคยมีปัญหากับพวกมัน มันจะมาที่นี่ทำไม!”

เสี่ยนกลุกไม่ไหวก้นย้วยๆ ติดกับเก้าอี้นวม เด้งตัวหลายครั้งกว่าจะพากายเตี้ยมาดูภาพจากกล้องวงจรปิด กล้องตัวหนึ่งฉายภาพลูกชายคนเดียวของท่านเขมเดินมาโดยมีลูกน้องติดตามเป็นโขยง ก่อนจะแวบหายไปเมื่อพ้นจากรัศมีกล้อง ถ้าจำไม่ผิดมันกล้องหน้าห้องนี่หว่า

สภาพเสี่ยนกจะไปสู้รบตบมือกับใครได้ แค่จะเดินให้ตรงยังไม่ได้เลย หมอแนะนำให้เข้าไปตรวจอย่างละเอียดในโรงพยาบาล แต่เขาไม่อยากไปให้อายคน ใครถามจะกล้าตอบเหรอว่าถูกผู้หญิงทำร้าย

“เวร! กูไปเหยียบตีนมันตอนไหนวะ ถึงได้พาพวกมารุมกูเหมือนหมาหมู่ มึงรีบโทรหาสารวัตรโชคให้มาเคลียร์เร็วเข้า บอกยกพวกมาเยอะๆ ให้มันคุ้มกับที่กูยัดใต้โต๊ะให้แม่งเดือนละเป็นล้าน โอ๊ย! ไอ้เวร หัวกูก็เจ็บ”

“มึงยัดเงินล้านเดียว แต่กูยัดไปสามล้าน มาดูซิ! จะมีหมาตัวไหนวิ่งมาเลียเศษดินบนตีนมึง!”

“ช่วยบอกทีเถอะ ผมไปทำอะไรให้คนตระกูลคุณแค้น ถึงได้บุกมาเล่นงานจนบ่อนผมพังยับเยิน หรือจะมาเอาตัวไอ้เมศ มันติดหนี้บ่อนห้าล้าน ถ้าคุณยอมจ่ายให้มันผมลดให้ครึ่งหนึ่งเลยก็ได้ แต่อย่าทำแบบนี้เลย คนทำธุรกิจเดียวกันจะมาขัดขากันทำไม”

“กูกับมันขาดกันไปนานแล้ว มึงอยากจะต้มยำทำแกงมันยังไงก็เชิญ แต่มึงไม่มีสิทธิ์ทำร้ายคนอื่นที่เขาไม่ได้เล่นการพนันแล้วเขาก็ไม่รู้เรื่องอะไรด้วย! เอา-เมีย-กู-คืน-มา!”

“เมียคุณ? ใคร!”

ปัง!

ได้รับคำตอบเป็นลูกปืน ส่วนหัวของรูปปั้นมังกรที่ตั้งอยู่กลางห้องแตกกระจาย มังกรหัวเล็กๆ ยังยิงโดน แม่นยิ่งกว่านักแม่นปืน เสี่ยนกกระโดดหลบเศษปูนแข่งกับลูกน้อง หมดสภาพความเป็นเหยี่ยว กลับมาบินเป็นฝูงเหมือนนกกระจอก

นังใบ้ แม่นังเด็กรับใช้มันอยากโง่กลัวปืนกระเสือกกระสนคลานมาตรงนี้เอง

ได้ที เสี่ยนกฉวยกระชากเสื้อหลังต้นคอดึงนังใบ้มาเป็นบังเกอร์

“กูไม่รู้หรอกนะว่าเมียมึงเป็นใคร แต่ถ้ายังเข้ามา อีนี่ตาย!”

สะใจที่สังเกตเห็นสีหน้าศรันย์เปลี่ยนไป รับปืนพกสั้นจากลูกน้องที่โยนมาให้ได้เหมาะมือ จ่อคอพร้อมยิงนังใบ้เสมอถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมหยุด

เสี่ยนกได้ใจไปหน่อยจึงประเมินศรันย์น้อยเกินไป คนจริงเขาไม่พล่ามเยอะ ปืนมีไว้ยิง ไม่ได้มีไว้โม้ กระสุนนัดต่อไปที่พุ่งทะยานออกจากปืนประจำตระกูลลวดลายเสือจึงฝังเข้าที่ไหล่ซ้าย ลูกน้องอีกสองคนก็ถูกลูกน้องของศรันย์ยิงดักทางอีกที เสี่ยนกล้มลงไปนอนบนพื้นร้องโอดครวญจากความเจ็บปวด แหงนหน้าขึ้นมาอีกทีคนของศรันย์มาพาตัวนังใบ้ไปหลบด้านหลัง

ปัดโธ่เว้ย มันเรื่องอะไรกันวะ!

“กูจะถามอีกแค่ครั้งเดียว มึงเอา ‘พิม’ เมียกูไปไว้ไหน!”

ศรันย์เตะปืนไปทางลูกน้องก่อนจะเหยียบขยี้หัวไหล่จนเลือดสาด เสี่ยนกน่วมไปทั้งตัว เช้าถูกพิยดาตี สายถูกศรันย์ยกพวกบุกมารุม ชายตัวสูงเล่นบทโหด เหยียบแรงทั้งจะจ่อยิง เสี่ยรักตัวกลัวตายรีบเปิดปาก

“โอ๊ยยย บอกแล้ว บอกแล้ว พอก่อน มันเจ็บ! นังพิมอยู่ห้องลับชั้นใต้ดิน กู... ให้คนในบ่อนไปรุมโทรมมัน!”

“ไอ้สารเลว!”

ข้างขมับถูกปลายปืนกระแทกแรง

“นำทางไป! ตุกติกกูยิงหัวมึงเละแน่!”

แผลบนหน้าผากเสี่ยนกเพิ่งจะถูกเย็บไปไม่ทันไร ได้แผลใหม่มาเพิ่มเลือดอาบหน้าหนักกว่าเดิม เดินขาปัดตามแรงกระชากจากเศรษฐีหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลลงบันไดมายังห้องลับชั้นใต้ดิน ซึ่งมีทั้งห้องรับรองและห้องขังเล็กไว้คุมตัวพวกผีพนันที่มันติดหนี้บ่อน ขังไว้ข่มขู่ ขูดรีดเงินจากครอบครัวของพวกมัน คนส่วนมากกลัวลูกหลานตายจะยอมจ่าย ยกเว้นไอ้เมศ เสี่ยนกให้คนของเขากระทืบมันส่งรูปไปขู่เอาเงินครั้งไหน ไม่มีใครตอบกลับมาจนต้องเปลี่ยนแผนไปทวงเงินกับลูกสาวนายไกรสรแทน

“หะ... ห้องนั้น”

ไกลถึงสุดทางเดิน มีคนของเสี่ยเฝ้าสองคนแต่พวกมันก็ถูกสอยจนร่วงลงสลบเหมือดไปตามระเบียบ ด้วยฝีมือพยัคฆ์สองหนุ่มที่เก่งกาจวิชาต่อสู้มือเปล่าและอาวุธหลายชนิด ไม่นานนักก็มีคนของมันวิ่งลงบันไดตามมาเป็นโขยงปิดล้อมพื้นที่ จนเสี่ยนกหมดหวังจะรอดพ้นจากเงื้อมมือ