ตอนที่3(50%)

ตอนที่3

เซี่ยผิงหลัวมองตามแผนหลังกว้างของอู๋หลิงเซียวจนหายลับไปจากสายตาจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอกโล่งใจแต่ไม่ทั้งหมดเพราะยากจะคาดเดาได้ว่าบุรุษผู้นั้นคิดสิ่งใดอยู่กันแน่วันนี้เขาจากไปก็ไม่มีใครรับรองกับนางได้ว่าพรุ่งนี้เขาจะไม่ย้อนคืนกลับมาเพราะที่แห่งนี้คือจวนของเขาเรือนนี้และของภายในเรือนก็ล้วนเป็นของคนใจร้ายแซ่อู๋ทั้งหมดนางจึงยากจะหลีกหนีไปไหนได้พ้นจากคนใจเหี้ยมไปได้จริงๆ

“บิดาไม่ดีก็อย่าได้มีจะดีกว่านะ” 

เอ่ยกับลูกน้อยทั้งสองที่กินอิ่มก็หลับสนิทไปเรียบร้อยอดจะยื่นนิ้วอวบอิ่มไปแตะแก้มนุ่มของบุตรชายและบุตรสาวเสียมิได้ในยามมีทั้งสองอยู่ในครรภ์นางก็คิดว่ารักใคร่เจ้าสองแฝดมากแล้ว แต่พอได้เห็นหน้าบุตรเมื่อยามแรกคลอดนางจึงพบว่าที่คิดว่ารักมากอยู่แล้วจะยังรักได้มากขึ้นไปอีกหลายสิบส่วนเช่นนี้

ส่วนบุรุษผู้นั้นนับจากทราบว่านางตั้งครรภ์หากมิใช่ฮ่องเต้ออกหน้าเพราะไม่ต้องการให้ขายหน้าไปถึงราชวงศ์เซี่ยที่นางเกิดตั้งครรภ์โดยไร้บิดาและยังไม่ทันได้แต่งงานหาไม่คนเช่นอู๋หลิงเซียวคงไม่ยอมแต่งกับนางเป็นแน่ พอแต่งนางเข้าจวนก็ส่งมาอยู่เสียห่างไกลจากเรือนใหญ่ไม่เห็นจะคิดจะใส่ใจบุตรที่อยู่ในครรภ์สักน้อยเช่นนี้พอคลอดออกมาปลอดภัยเขากลับทำท่าทางเหมือนอยากได้เจ้าก้อนแป้งทั้งสองอย่างไร้ยางอายนางมีหรือจะยินยอมไม่ต้องการก็ไม่ต้องการตลอดไปไม่รักไม่ใส่ใจนางก็มิได้เดือดร้อนเพราะนางเองก็หาได้รักใคร่เขาเช่นเซี่ยผิงหลัวผู้ตายจากไปแล้วเช่นกัน

“ท่านหญิงห้าเจ้าค่ะ” 

ผ่านไปครู่ใหญ่ฉู่หรั่นจีก็กลับมาพร้อมถาดบรรจุถ้วยน้ำยาหลายขนานที่ท่านป้าเฉียวนั้นได้จดเทียบยาสมุนไพรทิ้งเอาไว้ให้ก่อนจากไปเมื่อช่วงสายที่ผ่านมา ด้านหลังมีสาวใช้นามจางจื่อเว่ยซึ่งเป็นเด็กสาววัยคงไม่เกินสิบห้าหนาวติดตามกลับมาอีกครา...

“เอ่อ…เยี่ยเฉิงโหวนั้นได้กำชับมาว่าหากท่านหญิงห้าไม่รับนางเอาไว้ช่วยงานที่เรือนนี้ก็จะให้ท่านพ่อบ้านถงขายนางออกไปให้หอคณิกาเจ้าค่ะ” 

“!!!” 

เซี่ยผิงหลัวตกใจกับสิ่งที่ได้ฟังคราแรกนางก็คิดว่าฝ่ายของอู๋หลิงเซียวคงเพียงจะกล่าวเพียงข่มขู่แต่พอนึกไปถึงว่าขนาดเลือดเนื้อเชื้อไขยังปล่อยให้คลอดเองตามยถากรรมทั้งปกติเพียงครรภ์เข้าเดือนที่เจ็ดก็ต้องจัดเตรียมทั้งท่านหมอและหมอตำแยให้มาอยู่ในจวนป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝันแล้วแต่อู๋หลิงเซียวอาศัยเพียงความชิงชังในตัวของนางกลับไม่เหลียวแลสายโลหิตของตนเอง แล้วเพียงสาวใช้ผู้หนึ่งหากคิดขายออกไปมีหรือจะทำมิได้

“เช่นนั้นเจ้าก็ดูแลสั่งสอนงานในเรือนนี้ให้นางก็แล้ว” 

เช่นไรชีวิตคนก็มีค่านางยากจะปล่อยผ่านไม่ช่วยเหลือได้ จะเป็นสาวใช้ต้อยต่ำหรือไม่ก็ไม่สมควรถูกขายราวกับผักปลาเช่นนั้นยิ่งเห็นใบหน้ายังอ่อนเยาว์นักก็ให้คิดสงสารอย่างยิ่ง นางหาได้ใจเหี้ยมถึงเพียงนั้นหากเป็นเซี่ยผิงหลัวคนเดิมนางไม่แน่ใจแต่นี่คือนางให้ทนดูนิ่งเฉยมิอาจทำได้จริงๆ

“เจ้าค่ะท่านหญิงห้า” ฉู่หรั่นจีค่อยหายใจโล่งอกคิดกังวลอยู่เช่นกันเพราะอดีตท่านหญิงห้าไม่เคยใส่ใจชีวิตบ่าวไพร่ในเรือนมาก่อน ทว่านับจากเหตุการณ์ร้ายในวันนั้นจนถูกคนในตำหนักชินอ๋องตัดขาดท่านหญิงห้าของนางก็เปลี่ยนไปราวกับมิใช่คนเดิมดังที่เห็น

“ขอบพระทัยเพคะท่านหญิงห้า” 

จางจื่อเว่ยนั้นเป็นเด็กสาวที่ฉลาดเฉลียวจึงย่อกายทำความเคารพและเอ่ยวาจาที่สาวใช้ทั่วไปปฏิบัติต่อเหล่าเชื้อพระวงศ์ออกมาไม่ติดขัดดูแล้วเด็กสาวคงฉลาดเฉลียวไม่น้อย

“บัดนี้ข้าถึงจะยังเป็นจิ้งหรานเสียนจู่ หากแต่กลับไร้อำนาจวาสนาเช่นในอดีตอีกต่อไปแม้แต่นางกำนัลขันทีและองครักษ์ก็ถูกเรียกคืนไปหมดแล้วที่มีก็เพียงหรั่นจี เจ้ามาอยู่กับข้าก็ให้ใช้คำธรรมดาสามัญเช่นหรั่นจีก็เพียงพอแล้วข้ามิได้ถือยศถือศักดิ์อันใดอีกต่อไป” 

ถึงไม่ถูกถอดยศไม่ถูกขับออกราชวงศ์แต่นับจากนางแต่งเข้าสกุลอู๋ก็แทบไม่ต่างกันนางกำนัลรับใช้ใกล้ชิดตามฐานะจิ้งหรานเสียนจู่หกคนถูกเรียกคืนเหลือเพียงฉู่หรั่นจีเพียงคนเดียว ทหารองครักษ์สองคน ขันทีสองคนล้วนถูกเรียกคืนเช่นกัน เงินรายปี หรือทรัพย์สินอื่นๆ ล้วนถูกเรียกเก็บริบคืนท้องพระคลังหลวงแห่งซีฉู่ทั้งหมดมีเพียงสินเดิมติดกายไม่มาก เช่นนี้ไม่ปลดก็ไม่แตกต่าง แต่เพราะนางหาใช่เซี่ยผิงหลัวในอดีต นางคือ ‘เพียงอรุณ’ เด็กสาวจากครอบครัวฐานะปานกลาง นักศึกษาคณะคหกรรมศาสตร์เอกโภชนาการปีที่2ซึ่งใช้ชีวิตเรียบง่ายมาตลอดเลยไม่ลำบากอันใดถึงบิดาและมารดาบุญธรรมจะให้เงินใช้จ่ายได้ตามใจแต่เพียงอรุณไม่เคยหลงระเริงเลยสักครั้ง

ที่ลำบากคงเป็นการต้องปรับตัวให้คุ้นเคยกับวิถีชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไปมากกว่ายุค2023ไม่น้อย ไหนจะสภาพอากาศที่ห่างไกลจากประเทศไทย แล้วยังต้องมาอุ้มท้องฝาแฝดอีกตลอดเก้าเดือนนางเลยยังไม่ได้คิดขยับขยาย แต่หลังจากผ่านค่ำคืนที่ต้องเสี่ยงตายคลอดลูกออกมาอย่างยากลำบากโดยไร้แม้แต่บิดาของบุตรในครรภ์มาได้ วันนี้นางจึงได้คิดว่าสมควรแก่เวลาที่นางจะลุกขึ้นสู้ไม่อาจยอมอดทนเป็นฮูหยินแสนชังของเยี่ยเฉิงโหวได้อีกต่อไปนางคิดว่าสมควรคืนอิสระให้แก่เขาไปเสียนางและสองแฝดเองก็จะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่เช่นกันระหว่างนางกับเขาบุญคุณความแค้นให้จบลงไปนับจากค่ำคืนที่นางเจ็บท้องคลอดอย่างเดียวดายนั่นแล้ว