ตอนที่4(50%)

...อุแว้...อุแว้...อุแว้...

เสียงร้องไห้จ้าของทารกปลุกให้คนหลับลึกตื่นขึ้นมาชนิดปัจจุบันทันด่วนเรือนกายอวบจากการตั้งครรภ์กระเด้งขึ้นมาทั้งดวงตายังไม่ทันเปิดด้วยซ้ำเมื่อหูสัมผัสได้ถึงเสียงของบุตรตัวน้อยข้างกาย

“อาหมิง อาเมี่ยว” 

เพราะบัดนี้ทุกลมหายใจของเซี่ยผิงหลัวคือเจ้าตัวน้อยทั้งสองจึงเปิดปากเรียกหาก่อนลืมตาตื่นเสียอีก พอสติกลับคืนร่างดวงตาเรียวงามจึงเปิดขึ้น สิ่งแรกที่มองหาคือห่อผ้าของลูกน้อย แต่กวาดสายตาจนทั่วเตียงไม่พบจึงเบนออกไปมองสำรวจหาจนทั่วห้องนอนที่มีเพียงแสงเทียนสว่างไสวบอกได้ว่าบัดนี้คงเข้าสู่ยามราตรีแล้วเป็นแน่

“โอ๊ย!” 

พอสายตาไปปะทะกับเรือนกายกำยำไม่คุ้นเคยของอู๋หลิงเซียว นางก็ลืมสภาพร่างกายหลังคลอดของตนเองไปสนิทพุ่งกายถลาลงจากเตียงแต่ความเจ็บปวดตรงจุดเร้นลับของสตรีก็ทำเอาเซี่ยผิงหลัวล้มทั้งยืนไปกองอยู่หน้าเตียงนั่นเอง

“คืนลูกของข้ามา!” 

ถึงจะล้มและยังไม่อาจลุกขึ้นยืนได้โดยง่ายแต่ความรักความห่วงไยที่มีต่อลูกน้อยทั้งสองที่อยู่ในอ้อมแขนของบุรุษใจทมิฬเช่นอู๋หลิงเซียวก็ทำให้นางตะเกียกตะกายคิดจะไม่ยื้อแย่งบุตรของตนมาไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น

“หรั่นจี! หรั่นจี! อยู่ที่ใดน่ะหรั่นจี!!!” 

เพราะตลอดหกวันหลังคลอดทั้งจางจื่อเว่ยและฉู่หรั่นจีจะมานอนที่ห้องนี้เสมอหากแต่มิทราบได้ว่าบัดนี้สาวใช้ทั้งสองหายไปที่ใดจึงปล่อยให้อู๋หลิงเซียวมาโอบอุ้มเจ้าตัวน้อยทั้งสองเช่นนี้

“ส่งพวกเขามา!” 

อู๋หลิงเซียวมองสตรีที่พยายามตะเกียกตะกายบนพื้นอย่างอึ้งไปเพราะมิคาดว่าจะพบปฏิกิริยา ‘หวง’ บุตรชายและบุตรสาวกับเขาถึงเพียงนี้ ยิ่งสายตาชิงชังที่นางจับจ้องนิ่งมานั้นคิ้วเข้มพลันขมวดเป็นปมขึ้นไปอีก เพราะที่เขาคิดก็คือหากนางตื่นขึ้นมาพบคงยิ้มแย้มยินดีแต่นี่กลับมีสายตาอยากสังหารกันให้ตายหากไม่มึนงงคงแปลกแล้วอดีตนางเคยรักใครเขามากและคนรักใคร่กันมากจะมองกันด้วยสายตาเช่นนี้ได้อย่างไร

“ท่านหญิงห้า!” 

“ท่านหญิง!” 

จางจื่อเว่ย และฉู่หรั่นจีที่ถูกอู๋หลิงเซียวไล่ออกไปอยู่ภายนอกเช่นหลายคืนที่ผ่านมาได้ยินเสียงเอ็ดอึงของเซี่ยผิงหลัวก็แตกตื่นแข่งกันวิ่งมาแล้วต่างตกใจกับภาพบนพื้นไปทั้งคู่ภายในใจคิดตรงกันราวกับนัดว่าท่านหญิงห้านั้นคงโดนเยี่ยเฉิงโหวรังแกเข้าแล้วเป็นแน่

“ประคองท่านหญิงขึ้นไปบนเตียงเสียก่อน” 

ถึงจะแปลกใจต่อกิริยาของนางมากเพียงใดแต่เพราะเจ้าตัวน้อยยังร้องไห้แผดเสียงจ้าไม่หยุดอู๋หลิงเซี่ยวจึงเลิกใส่ใจแต่หันไปสั่งสาวใช้ทั้งสองให้ประคองคนบนพื้นขึ้นไปบนเตียงให้เรียบร้อยเสียก่อน

“อย่าดื้อดึง! หากไม่ขึ้นไปบนเตียงเจ้าจะป้อนนมอาหมิงและอาเมี่ยวได้เช่นไร” 

นั่นเองเซี่ยผิงหลัวจึงได้สติขึ้นมาว่าที่ลูกน้อยทั้งสองแผดเสียงจ้านั่นคงกำลังหิวนมแล้วเป็นแน่ จึงยินยอมให้สองสาวใช้ช่วยเหลือซึ่งก็ไม่ง่ายเลยเพราะแต่ละก้าวที่ขยับนั้นเจ็บจนน้ำตาไหล ทว่าเสียงร้องไห้ของลูกน้อยทั้งสองก็เป็นตัวเร่งให้นางกัดฟันฝืนทนต่อความเจ็บปวดกลับขึ้นเตียงแล้วเตรียมพร้อมให้นมบุตร

“ส่งอาเมี่ยวมาก่อน” 

ถึงจะอยากทวงคืนมาทั้งสองแต่นางให้นมบุตรได้ครั้งละหนึ่งเท่านั้นจึงจำใจรับเอาบุตรสาวมาก่อนส่วนบุตรชายนั้นให้เขาอุ้มเอาไว้ก่อน

“หันไปทางอื่น” 

พอเห็นอู๋หลิงเซียวยังมองนิ่งนางจึงเอ่ยเตือนเขาเสียงเรียบไร้วี่แววยำเกรงหรือรักใคร่อ่อนหวานเช่นในอดีต

“หึ! ผู้ใดอยากมองกันเล็กเท่าเมล็ดถั่วเขียว” 

ถึงจะเสียงพึมพำแผ่วเบาแต่เซี่ยผิงหลัวก็ยังอุตส่าห์ได้ยินนางจึงตวัดสายตาดุดันไปให้อีกฝ่ายทันที กล่าวมาได้เช่นไรว่า ‘เท่าเมล็ดถั่วเขียว’ น่าสับปากอย่างยิ่ง

“เฮอะ! ข้าเท่าเม็ดถั่วเขียว ท่านก็เล็กเท่าเห็ดเข็มทองเช่นกันนั่นแหละ”

อู๋หลิงเซียว… “!!!” 

จางจื่อเว่ย… “……” 

ฉู่หรั่นจี… “……” 

ทั้งสามชีวิตเข้าใจอยู่หรอกว่า ‘ท่านหญิงห้า’ นั้นโต้ตอบคืนผู้เป็นสามีแต่พวกเขาล้วนไม่ทราบความหมายที่เซี่ยผิงหลัวกล่าว เพราะนางนั้นใช้ภาษาไทย หาได้ใช้ภาษาของชาวซีฉู่ และพอนางเอ่ยจบก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ป้อนนมให้บุตรสาวกินราวกับเมื่อครู่มิได้เกิดอันใดขึ้นทั้งสิ้น

จวบจนผ่านไปครู่ใหญ่เจ้าตัวน้อยก็อิ่มหนำ แต่ยังไม่หลับนางจึงส่งให้ฉู่หรั่นจีได้ช่วยอุ้มในท่าพาดบ่าเพื่อให้เจ้าตัวน้อยได้เรอเอาลมออกจากท้อง ส่วนเฟยเมี่ยวนั้นเป็นอู๋หลิงเซียวยื้อแย่งเอาไป ถึงไม่เต็มใจแต่ก็ไร้กำลังจะขัดขวาง ดังนั้นนางจำใจต้องเงียบปากแต่ภายในใจนั้นวางแผนชีวิตเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

‘ข้าต้องดูแลตนเองให้แข็งแรงโดยไว’ เพราะหากนางกลับมาแข็งแรงโดยเร็วก็จะไม่ต้องพึ่งพาผู้ใดมาช่วยเลี้ยงเจ้าสองแฝดอีกตอนนี้นางไร้กำลังดื้อดึงไม่ก็ออกจะโง่เขลาไปสักหน่อย ดังนั้นทุกวันที่อู๋หลิงเซียววนเวียนมาวุ่นวายกับสองแฝดนางจึงวางสีหน้าสงบนิ่งเอาไว้ไม่กระโตกกระตากอันใดออกไป

และกว่าบาดแผลจากการคลอดบุตรจะหายสนิทกลับมาเดินเหินได้สะดวกอีกครั้งก็ผ่านไปถึงสี่สิบห้าวัน ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมาบุรุษหน้าด้านเช่นอู๋หลิงเซียวก็มิเคยว่างเว้นที่จะแวะมายังเรือนหลังน้อยเลยสักเพียงวันเดียว

จึงสร้างความไม่พึงใจให้เหล่าสตรีบำเรอทั้งสามของเขาอย่างยิ่งเพราะสี่สิบห้าวันเยี่ยเฉิงโหวนอกจะมาที่เรือนเล็กท้ายจวนไม่เคยขาดแล้ว เขากลับไปเคยไปยังเรือนของพวกนางเลย ทำเอาพวกนางต่างปรึกษาหารือกันว่าเห็นทีจะอยู่เฉยมิได้ต้องออกหน้ามาทวงบุรุษของพวกนางคืนจากฮูหยินหน้าทนเช่นเซี่ยผิงหลัวเสียแล้ว…