ตอนที่3(จบตอน)

ที่คิดเช่นนี้ไม่ใช่เพื่อตัวของนางเท่านั้น แต่ทุกสิ่งนางคิดเผื่ออีกสองชีวิตทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นเพียงอรุณหรือเซี่ยผิงหลัวก็ตาม นับจากนี้นางจะมีชีวิตเพื่อก้อนแป้งน้อยทั้งสองส่วน ‘ความรัก’ ระหว่างชายหญิงนางล้วนไม่ใส่ใจให้ค่าอีก ในอดีตเซี่ยผิงหลัวผู้นั้นโง่เขลานักที่คิดยื้อแย่งคนที่ไม่มีใจรักมาครอบครองโดยไม่สนใจถึงความถูกผิดสุดท้ายนอกจากความว่างเปล่าและสูญเสียนางก็ไม่เห็นว่าจวบจนสิ้นใจสตรีนางนั้นจะสมหวังอันใดสักสิ่งและร่วมหนึ่งหนาวนางถือว่าตนเองอดทนให้อู๋หลิงเซียวชำระแค้นมามากพอแล้ว

“เฟยหมิง เฟยเมี่ยว"

ในที่สุดนางก็ได้ชื่อของเจ้าก้อนแป้งน้อยทั้งสองแล้ว ลูกของนาง โอบอุ้มเฝ้าถนอมมาร่วมสิบเดือนด้วยตัวคนเดียวไม่พอ นางยังคลอดออกมาอย่างยากลำบาก แล้วคนผู้นั้นมีสิทธิ์อันใดจะมาตั้งชื่อให้กับเลือดเนื้อเชื้อไขที่เขาทำท่าไม่ต้องการมาตั้งแต่แรกเล่า?

“นับจากนี้คุณชายและคุณหนูมีนามว่า เฟยหมิง และเฟยเมี่ยวพวกเจ้าทั้งสองจงจดจำเอาไว้ให้มั่นนะ หรั่นจี จื่อเว่ย” 

ใบหน้าที่ยังคงซีดเผือดเพราะเสียเลือดมากเนื่องจากการคลอดกระจ่างไปด้วยรอยยิ้มในยามหันไปพูดคุยกับสองสาวให้ที่นับจากนี้คงต้องร่วมทุกข์และสุขกันอีกนานแสนนาน

“เจ้าค่ะท่านหญิงห้า"

"เจ้าค่ะท่านหญิงห้า” 

ทั้งฉู่หรั่นจีและจางจื่อเว่ยรับคำแข็งขันจากนั้นก็พากันไปชะโงกมองสองหนูน้อยตัวแดงที่ยังหลับสนิทด้วยใบหน้ายิ้มแย้มทั้งคู่พวกนางถึงจะต่างวัยแต่ก็พูดคุยกันถูกคอดีอาจเพราะนางก็มีชีวิตที่ยากลำบากมาไม่ต่างกันกระมังพวกนางจึงรู้สึกวางใจในกันและกันเช่นนี้

“นับจากนี้พวกข้าทั้งสามแม่ลูกคงต้องรบกวนพวกเจ้าทั้งสองแล้ว” 

จางจื่อเว่ยถึงกับอ้าปากค้างที่ได้ฟังประโยคเกรงอกเกรงใจดังกล่าวจากเรียวปากของสตรีที่นับได้ว่าสูงศักดิ์ผู้หนึ่งเช่นจิ้งหรานเสียนจู่เซี่ยผิงหลัว แต่ฉู่หรั่นจีนั้นเริ่มจะคุ้นเคยกับนิสัยของท่านหญิงห้าที่เกรงอกเกรงใจไม่กราดเกรี้ยว ไม่เอาแต่ใจ ไม่เจ้าอารมณ์หรือชอบใช้กำลัง มาสักพักแล้ว ทำเพียงหันไปใช้มือข้างจับปลายคางเรียวให้ปากที่ยังอ้างค้างให้ปิดลงเท่านั้น

“มิต้องสงสัยหรือคิดมากไป จื่อเว่ยที่เรือนเล็กแห่งนี้พวกเราอยู่กันเช่นพี่น้องไม่มี ‘นาย’ หรือ ‘บ่าว’ อันใดทั้งสิ้น ในเรือนนี้ข้าคงอายุมากที่สุด รองลงมาคงเป็นหรั่นจี เจ้าเล่าจื่อเว่ยอายุเท่าใดแล้ว” 

หลังจากดื่มยาร่วมสิบถ้วยหมดลงเซี่ยผิงหลัวก็วางถ้วยแล้วหันไปสอบถามสมาชิกใหม่ของเรือนท้ายจวนแห่งนี้ทันที

“ข้าอายุสิบสี่หนาวเจ้าค่ะ” 

เด็กสาวตอบคนบนเตียงด้วยรอยยิ้มสดใส เพราะชีวิตตนเองนับจากจำความได้ยังไม่เคยมีผู้ใดใจดีและไม่กดศีรษะของนางจนจมปฐพีเช่นท่านหญิงห้ามาก่อนนั่นเองใครกันนะกล่าวว่าท่านหญิงห้าร้ายกาจดังอสรพิษช่างพูดจาเลอะเลือนไปมากจริงๆ

“ข้าจวนจะสิบเก้าแล้ว ส่วนหรั่นจีนั้นจวนจะสิบแปด เช่นนั้นเจ้าก็นับเป็นน้องเล็กของเรือนนี้แล้ว เอาละ หรั่นจีเจ้าก็พาจื่อเว่ยไปดูห้องพักเถิด ข้าจะพักสักครู่อีกไม่นานอาหมิงกับอาเมี่ยวคงจะตื่นมากินนมอีก” 

เด็กอ่อนนั้นหลับไม่นานยิ่งน้ำนมของนางยังมีไม่มากพอด้วยแล้ว ที่กินไปยังไม่เต็มท้องคาดว่าอีกไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็คงจะตื่นมาร้องไห้โยเยหิวนมอีกเป็นแน่นางต้องรีบพักผ่อนในขณะที่ทั้งสองยังหลับอยู่เสียก่อน

“เจ้าค่ะท่านหญิงห้า” 

“เจ้าค่ะท่านหญิงห้า”

ลับหลังสองสาวใช้เซี่ยผิงหลันก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลียแทบจะทันที จึงไม่ทราบว่าอีกครู่หนึ่ง บุรุษที่นางชิงชังความใจดำอำมหิตของเขาจนฝังกระดูกได้แอบย่องเข้ามาดูหน้าของเด็กน้อยให้ห่อผ้าทั้งสองอีกครั้ง

“อาเฟย อาเมี่ยวก็นับว่าเป็นชื่อที่ไพเราะไม่น้อย” 

นิ้วเรียวยาวแต่หยาบกระด้างยื่นออกไปสัมผัสที่กำปั้นน้อยๆ ของห่อผ้าสีฟ้าเข้มก่อนเป็นคนแรก จากนั้นจึงขยับไปชะโงกมองในห่อผ้าสีชมพูอ่อน เขาไล่ดูตั้งแต่หน้าผากเล็ก คิ้วที่ยังอ่อนจางไม่ชัดเจนแต่เงาเลือนรางก็พอจะคาดเดาได้ว่าอีกไม่นานจะต้องคมเข้มงดงามไม่ต่างจากคิ้วของเขา

นิ้วแกร่งขยับสัมผัสลงบนจมูกเรียวเล็ก ก่อนจะขยับลงมาถึงเรียวปากจิ้มลิ้มซึ่งเขาต้องสะดุ้งเพราะเพียงแตะนิดเดียวเจ้าตัวเล็กก็ขยับคล้ายจะงับเอาปลายนิ้วของเขาเข้าไปเสียแล้ว

“หิวหรือ?” 

ปากเล็กๆ นั้นขยับคล้ายหิวโหย อู๋หลิงเซียวถึงกับทำอันใดไม่ถูกไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นอนเจ้าตัวน้อยในห่อผ้าสีชมพูอ่อนจางก็สงบลง คาดว่าคงแค่ละเมอเท่านั้น ชายหนุ่มขยับไปชิดใกล้ขอบเตียงอีกนิด ใจจริงอยากจะเปิดดูว่าคนใดเป็นชายและคนใดเป็นหญิงหากแต่เขาไม่กล้าเพราะกลัวขยับแล้วทั้งสองจะตื่น

“ทะ…” 

“!!!” 

ทั้งฉู่หรั่นจี และจางจื่อเว่ย สองสาวใช้ย้อนกลับดูความเรียบร้อยในห้องอีกครั้งถึงกับตกใจไปตามๆ กันที่พบว่าผู้ใดบุกรุกเข้ามาในยามที่ท่านหญิงห้ากำลังหลับสนิท แต่ไม่ทันได้เอ็ดอึงก็ถูก อู๋หลิงเซียวตะคอกกันด้วยสายตาก็ต่างพากันผวา แต่ก็มิอาจก้าวเข้าไปขับไล่หรือขัดขวางมิให้อีกฝ่ายเข้าไปวุ่นวายกับคุณชายและคุณทั้งสองไปได้

‘ออก-ไป!’ 

กิริยาตวาดโดยไร้เสียงมีเพียงขยับปากกับมองด้วยดวงตาดุดันไม่อยากทอดทิ้งผู้เป็นนายเพียงใด แต่ฉู่หรั่นจีก็มิอาจอยู่เคียงข้างท่านหญิงห้าเพราะถูกจางจื่อเว่ยฉุดกระชากลากถูกพาร่างสาวใช้รุ่นพี่ให้ออกไปจนได้

พอทั้งห้องเหลือเพียงเขาผู้เดียวที่ไม่ได้หลับ อู๋หลิงเซียว จึงทรุดกายนั่งลงบนส้นเท้าเพื่อให้ใบหน้าอยู่ใกล้กับห่อผ้าน้อยทั้งสอง ถึงกลิ่นยาสมุนไพรในห้องนี้จะเข้มข้น แต่จมูกเขาในยามใกล้ชิดกับลูกน้อยทั้งสองยังได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยออกมาจากกายของทั้งสองจนอดใจไม่ไหวกดปลายจมูกโด่งของตนเองไปหอมหน้าผากของทั้งสอง

ดวงหน้าน้อยๆ ทั้งสองยิ่งมองหัวใจของเขาก็ยิ่งเหลวแทบเป็นน้ำจนอดจะประหลาดใจเสียมิได้ว่าตัวเขาชิงชังมารดาของเด็กน้อยทั้งสองอย่างยิ่ง หากแต่เพียงพบหน้าเจ้าตัวน้อยทั้งสองกลับรู้สึกตกหลุมรักอย่างไร้ข้อแม้ ทั้งที่ตั้งใจแล้วว่าจะไม่ยอมผูกพันโดยแท้ ทว่าบัดนี้กลับห้ามใจตนเองมิได้คิดแล้วก็สมเพชตนเองอย่างยิ่ง...