ตอนที่4(100%)

ตกเข้าบ่ายคล้อยหลังจากให้นมและเปลี่ยนผ้าอ้อมจนสบายตัว เซี่ยผิงหลัวจึงจับอู๋เฟยหมิงขึ้นหัวไหล่ตบก้นของเด็กน้อยวัยสี่สิบหกวันที่ตัวอวบอ้วนราวกับเด็กวัยสามเดือนเดินวนเวียนไปมาอยู่ได้ต้นสาลี่ที่กำลังมีช่อดอกสีขาวเบ่งบานเต็มต้น

ส่วนอู๋เฟยเมี่ยวนั้นเป็นหน้าที่ของจางจื่อเว่ยที่จับอุ้มพาดบ่าเลียนแบบวิธีตบก้นจากท่านหญิงห้าด้วยกิริยาคล่องแคล่วจนเซี่ยผิงหลัววางใจโดยวันนี้เป็นฉู่หรั่นจีรับอาสาไปซักผ้าที่ลำธารเพียงลำพัง

“หรั่นจีกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” 

เสียงใสลอยมาก่อนตัวเสียอีก ทำเอาเซี่ยผิงหลัวอดจะอมยิ้มเสียมิได้ จนเมื่อฉู่หรั่นจีโผล่หน้ามาเห็นว่าคุณชายและคุณหนูนั้นกำลังถูกกล่อมให้นอนจึงเร่งหุบปากเลิกตะโกนโหวกเหวกโวยวาย แต่เปลี่ยนเป็นยกปลาที่ตนขอซื้อมาจากชาวบ้านในลำธารที่นางไม่ซักผ้าอวดให้ผู้เป็นนายและสาวใช้รุ่นน้องได้เห็น

“เมื่อครู่หรั่นจีพบท่านลุงผู้หนึ่งเขาเร่ขายปลาตัวนี้เลยซื้อกลับมาเห็นท่านหญิงบ่นอยากกินปลาสามรสหลายวันแล้ว” 

นางเอาปลาตัวอวบอ้วนมาให้เซี่ยผิงหลัวได้ดูใกล้ๆ หญิงสาวแม่ลูกอ่อนเห็นแล้วก็กลืนน้ำลายเพราะนึกอยากกินมาหลายวันดังที่สาวใช้คนสนิทกล่าว

“เช่นนั้นหรั่นจีขอไปจัดการปลาตัวนี้ก่อนนะเจ้าค่ะ” 

“ไปเถิดทางนี้มีจื่อเว่ยช่วยอยู่แล้ว” 

หลังจากพบว่าสองฝาแฝดหลับสนิทลงไปแล้วนางจึงอุ้มร่างอวบกลับห้องโดยมีจางจื่อเว่ยเดินนำเข้าไปก่อนจัดแจงส่งทั้งสองพี่น้องที่ขนาดนั้นอวบอ้วนไม่ต่างกันวางลงในเปลสองหลังด้วยกิริยาระมัดระวัง

“เจ้าดูแลคุณชายและคุณหนูนะจื่อเว่ยข้าจะไปช่วยหรั่นจีปรุงมื้อเย็น” 

หลังจากเริ่มเดินเหินคล่องตัวแล้วนางก็มักจะประกอบอาหารทานเองทุกมื้อเพราะต้องระวังส่วนผสมบางชนิดที่อาจส่งผลร้ายทำให้น้ำนมหยุดไหลเข้า ต่อให้ฉู่หรั่นจีรู้ความแต่นางเองคงไม่เคยดูแลสตรีให้นมบุตรนางจึงไม่วางใจต้องปรุงเองทุกมื้อ

…โครม!…เพล้ง!…

“เซี่ยผิงหลัวเจ้ามุดศีรษะอยู่ที่ใดออกมาเดี๋ยวนี้นะ!” 

แต่ยังทำอาหารไม่ถึงไหนกลับมีแขกที่ไม่สมควรมาเยือนกลับมาเยือนเข้าเสียก่อนร้องเรียกอยู่หน้าเรือนอย่างไร้มารยาทสิ้นดี

“เสียงผู้ใดมาเอ็ดอึงน่ะหรั่นจี?” 

ก็อยู่เรือนนี้จะครบปีนอกจากท่านพ่อบ้านถงกับคนสนิททั้งสองของอู๋หลิงเซียวนางก็ยังไม่เคยต้องต้อนรับผู้ใดอีก หากแต่พอมีคนมาเยือนกับเอะอะจนเซี่ยผิงหลัวไม่พึงใจเพราะหวาดกลัวเสียงแหลมๆ นั้นจะทำให้สองแฝดตกใจตื่นซึ่งคงมิใช่สิ่งดีหากเด็กอ่อนต้องเสียขวัญ

“ประเดี๋ยวหรั่นจีขอออกไปดูด้านนอกเองเจ้าค่ะ”

"อืม"

นางรับคำก่อนจะเร่งล้างไม้ล้างมือแล้วมุ่งหน้ากลับไปดูบุตรทั้งสองที่ให้จางจื่อเว่ยดูแลแทนทันใดยิ่งเสียงด้านหน้าเดือนยิ่งดังเพิ่มขึ้นหลังจากฉู่หรั่นจีหายออกไปครู่หนึ่ง เซี่ยผิงหลัวก็ยิ่งไม่พอใจ

"ไปเรียกนายของเจ้าออกมาพบพวกเราเดี๋ยวนี้!"

เสียงตะคอกเอ็ดอึงนั้นยิ่งดังใกล้ สองร่างอวบในเปลก็พลันผวา เห็นเช่นนั้นใบหน้าของเซี่ยผิงหลัวก็ดำมืดไปด้วยโมสะถึงเก้าในสิบส่วนทันใด

"พวกเจ้ามาวุ่นวายอันใดที่เรือนนี้ กลับไปเสียอย่าให้เยี่ยเฉิงโหวต้องขับไล่พวกเจ้าออกไปจากจวนจะดีกว่า"

เสียงฉู่หรั่นจีตะโกนโต้ตอบกลับไป คิ้วเรียวจึงขมวดเป็นปมเพราะลางสังหรณ์บอกแก่นางว่าเสียงของสตรียังหน้าเรือนนั้นคงจะเป็นผู้ใดไปมิได้นอกจากจะเป็นสตรีของอู๋หลิงเซียวที่มาสร้างความวุ่นวายให้กันอยู่หลายครั้งแต่นางไม่เคยใส่ใจหรือออกมาโต้ตอบ นางสูดลมหายใจเข้าจนเต็มท้อง แล้วอุ้มบุตรชายที่ตกใจผวาตื่นและแผดเสียงร้องจ้าคาดว่าคงตกใจขึ้นมาแนบอก ส่วนจางจื่อเว่ยเห็นท่านหญิงทำเช่นนั้นนางเองก็ทำตามเพราะบัดนี้คุณหนูตัวน้อยที่นางดูแลก็เริ่มแผดเสียงร้องไห้จ้าตามผู้เป็นพี่ชายแล้วเช่นกัน

"เกิดอันใดขึ้นหรั่นจี?"

"อ้อ โผล่ศีรษะออกมาได้สักครานะสตรีไร้ยางอายมากมารยาผิงหลัว!!!"

พอออกมาถึงหน้าเรือนก็พบกับสตรีรูปโฉมงดงามถึงสามนางกำลังตรงเข้ามายื้อยุดฉุดกระชากกับฉู่หรั่นจีดูวุ่นวายไปหมด ทำเอาคนที่อยู่สงบมาสิบสองเดือนถึงกับโมโหจนพูดไม่ออก

"หยุดนะ!"

เซี่ยผิงหลัวมิคาดว่าตนจะถูกสตรีบำเรอบุกมาร่วงเกินจนถึงเรือนอีกแล้วหลังจากผ่านมาร่วมสามเดือนที่พวกสาวงามเหล่านี้หายไป เพราะเช่นไรนางก็คือฮูหยินเอกสามีจะชิงชังเช่นไรก็ไม่น่าจะตกต่ำขนาดสตรีบำเรอบุกมาหาเรื่องกันซ้ำซากไม่หยุดหย่อนเช่นนี้เพราะหากไม่เคารพนางก็น่าจะเกรงใจที่นางคือมารดาของบุตรชายและบุตรสาวของเยี่ยเฉิงโหวบ้าง

"จื่อเว่ยส่งอาเมี่ยวมาให้ข้า แล้วเร่งไปเอาน้ำล้างปลาในห้องครัวมา"

หากนางยังนิ่งเฉยเช่นในอดีตเห็นทีคงถูกเหยียบย่ำจมปฐพียากจะต่อต้าน ไม่เคยคิดว่าชีวิตหนึ่งจะต้องมาวิวาทกับสตรีด้วยกันเพราะเรื่องแย่งชิงบุรุษแต่จะให้นางนิ่งเฉยไม่ปกป้องตนเองและคนในเรือนนั่นยิ่งมิได้อีกเช่นกัน!

“สาดออกไป!” 

จางจื่อเว่ยลองจนได้จังหวะจังสาดน้ำล้างปลาออกไปเต็มเหนี่ยว

…โครม!…ซ่า!…

“กรี๊ด!…” 

“กรี๊ด!” 

“กรี๊ด!” 

ยังดีที่ฉู่หรั่นจีว่องไวหลบได้ทัน แต่สตรีบำเรอของเยี่ยเฉิงโหวนั้นหลบไม่ทันจึงโดนน้ำล้างปลาเหม็นคาวคละคลุ้งจึงกรีดร้องดีดดิ้นราวกับสุนัขถูกน้ำร้อนสาดเข้าใส่

“ไม่ว่าพวกเจ้าจะต้องการสิ่งใดจงรับรู้เอาเรือนนี้ไม่มีสิ่งที่พวกเจ้ามากรีดร้องเรียกหาอยู่เป็นแน่ คราวนี้ข้ายังใจดีใช้เพียงน้ำล้างปลา ทว่าหากยังดื้อดึงจะอยู่ต่อคงเจอน้ำร้อนเดือดๆ เป็นแน่” 

ใบหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาเรียวคู่งามลึกซึ้งจนยากจะคาดเดาอารมณ์ของผู้เป็นเจ้าของเอ่ยวาจา ทำเอาผู้บุกรุกทั้งสามที่คิดว่าจะมาแสดงตัวให้ฮูหยินแสนชังท้ายจวนได้ทราบการมีตัวตนถึงกับหันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่กไปหมด

“ข้าเตือนแล้วนะ จะไม่มีการตักเตือนซ้ำเด็ดขาด!” 

“!!!” 

“!!!” 

“!!!” 

ทั้งสาวงามทั้งสามถึงกับตัวสั่นในยามดวงตาเรียวงามฉายแววอำมหิตออกมา หรือข่าวลือที่กล่าวว่าแม้แต่พี่สาวท่านหญิงห้ายังไปปรานีจะหาใช่ข่าวลือแต่มันคือเรื่องจริง!

“หรั่นจี น้ำมันทอดปลาคงยังร้อนอยู่ไปเร่งนำมาส่งแขก” 

เพียงเท่านั้นสาวงามทั้งสามก็ไม่กล้าเสี่ยงรั้งอยู่อีกต่อไปต่างพากันวิ่งล้มลุกคลุกคลานราวกับหนีปีศาจร้ายก็มิปาน เซี่ยผิงหลัวจึงถอนหายใจทิ้งอย่างเบื่อหน่าย มิคาดเลยจริงๆ ว่าวันหนึ่งนางต้องมารับบทภรรยาหลวงร้ายกาจเช่นนี้

แต่วันนี้นางมีบุตรถึงสองคนต้องปกป้องหากยอมเจ้าสองแฝดอาจเกิดอันตรายจึงยอมไม่ไดเอีกต่อไปหากอู๋หลิงเซียวจะมาเอาเรื่องนางก็พร้อมจะต่อสู้แต่ให้ยินยอมอดทนปิดปากปิดวาจาต่อไปเห็นทีจะเป็นไปได้ยากแล้วสงบเสงี่ยมก็ใช่จะมีเรื่องดีตรงกันข้ามมีแต่จะบังเกิดผลร้ายกับอู๋เฟยหมิงและอู๋เฟยเมี่ยวเท่านั้น